Oostwallaan

Oostwallaan
In mijn hoofd zit een mapje met de titel ‘Oostwal’. Al jarenlang stop ik daar gedachten, emoties en ervaringen in zonder er verder naar om te kijken. Dat zou zo maar nog jaren door hebben kunnen gaan. Een kleine gebeurtenis, je kunt het toeval noemen, maakte daar echter een einde aan. Op de nieuwspagina van www.jongeren.volendam.nl las ik een commentaar van ene JM op de situatie op de Oostwal. Ineens klapte het mapje in mijn hoofd open en kreeg ik het niet meer dicht.

Dan weet ik wel hoe laat het is. Dat gaat net als de taken die mijn vrouw voor me verzint. Je kunt ze lang in een mapje stoppen (altijd ‘ja’ zeggen, maar nooit een datum noemen!) , maar dat is typisch kortetermijndenken. Hoe langer je het uitstelt, des te onrustiger je je voelt. Dat mapje ‘Oostwal’ kan ik dus ook maar beter niet negeren. Hoe sneller ik er iets mee doe, des te eerder het weer rustig wordt in mijn hoofd.


Mijn relatie met de Oostwal is heel lang slecht geweest. Een straat van niks. Zelfs de bouwers hebben er weinig in gezien. De meeste huizen op de Oostwal zijn met hun achterkant naar de straat gebouwd. Ze laten de straat hun rug zien. Daar wordt zo’n straat natuurlijk ook niet gelukkiger van. Er is geen straat, of hij wil een mooie straat zijn, liefst eigenlijk een laan.

Een paar keer per maand komen we door de Oostwal. Meestal op weg naar de Heideweg, met de Stient als tussenstop. In de eerste jaren foeterde ik altijd op de mensen die aan de Oostwal woonden. Omdat ze hun auto langs de kant van de weg laten staan, is er eigenlijk geen tweezijdig verkeer mogelijk. Als je richting Spaanderlaan rijdt, moet je op de Oostwal vaak twee of drie keer stoppen om het tegemoetkomende verkeer vrije doorgang te verlenen. Na een aantal van die ervaringen rijpte in mijn hoofd de oplossing.

Op de Oostwal moest een parkeerverbod komen, zodat de geparkeerde auto’s van de rijweg geweerd konden worden en al het verkeer onbelemmerde doorgang kreeg. “Nog steeds geen parkeerverbod”, mopperde ik tegen mijn vrouw, als we weer eens langs de Oostwal kwamen: “een kind kan toch zien dat dat dé oplossing is”. Die ervaring en die oplossing gingen iedere keer, als we langs de Oostwal kwamen, het mapje in. De gram stapelde zich op.


Tot mijn vrouw een keer terloops opmerkte: “je zult hier maar wonen”. Ineens merkte ik tot mijn schrik dat ik de Oostwal telkens maar mijn oplossing wilde opdringen en me nooit afvroeg hoe de bewoners daar tegen het probleem aankeken. Sindsdien voel ik me een beetje schuldig over mijn vroegere gedachten en mijd ik de Oostwal als het maar even kan. Vanaf die tijd kwam er niet zo veel meer bij in dat mapje, totdat het commentaar van die JM de map opensloeg met de onuitgesproken vraag: “Peter, wat ga je er aan doen?” Ik wilde eigenlijk met een paar bewoners daar praten om te zien welke visie zij op dat probleem hadden. Dat lukte niet zo goed. Eigenlijk was dat ook niet zo erg. Stukjesschrijvers moeten de vinger op de wonde leggen. Daarna moeten politici maar met de bewoners gaan praten.


Ik ben geen verkeersdeskundige. Maar als je naar het stratenplan van de naoorlogse wijken in onze gemeente kijkt, krijg je niet het idee dat daar een verkeersdeskundige aan te pas is gekomen. De Oostwal is typisch zo’n straat die daar het slachtoffer van is geworden. Het is een verbindingsstraat geworden, terwijl hij daar niet op gebouwd is. De Oostwal wordt misbruikt. Ze krijgt daardoor niet de kans om de woonstraat te worden die het eigenlijk zou moeten zijn. Je moet je een beetje inleven in die Oostwallers om te begrijpen wat voor een ellende dat met zich meebrengt.

Al heel vroeg begint daar het verkeerslawaai en dat gaat nooit helemaal liggen. Het is een klinkerstraat en dat geeft extra lawaai. Omdat er geen vrije doorgang is wordt er veel geschakeld, opgetrokken en afgeremd. Dat er ook veel wordt gevloekt, horen die Oostwallers gelukkig niet. Die straat wordt dus aardig vervuild met uitlaatgassen. Door z’n ligging is de Oostwal geen doorwaaistraat. Hij ligt dwars op de overheersende windrichtingen. Naast lawaai, vormen autogassen een gezondheidsrisico in die straat. Over buiten spelende kinderen zullen we het dus al helemaal maar niet hebben. Het woonplezier wordt dar vergald.

De Oostwal moet al die ellende maar dragen als gevolg van een planningsfout. Veel verkeersaantrekkende functies in het hart van een wijk, zonder dat rekening is gehouden met een goede, weinig belastende verkeersafwikkeling. We hebben dus wat goed te maken met de bewoners van de Oostwal, omdat we hun belangen, ten behoeve van onze kortste weg, altijd hebben genegeerd. Voor dat soort situaties hebben we een gemeentelijke overheid in het leven geroepen om dat allemaal eens keurig namens ons allemaal op te lossen.

Ik maak van mijn handen maar weer eens een roeptoeter en roep: “Hallo, wethouder Schouten, u hebt nog maar kort te gaan. U hebt op het terrein van verkeer al een aantal mooie dingen gedaan. U loopt het risico straks met pensioen te gaan met dit mapje nog in uw hoofd. Dat zal daar ook wel onrust veroorzaken. Het is daarom in uw eigen belang, terwille van een prettig pensioen, om met dit dossier nog wat te doen.

De bewoners hebben vast wel goede ideeën. Maar ik wil u de mijne niet onthouden. Maak van de Oostwal vanaf de Spaanderlaan een éénrichtingsstraat. Doe dat ook met de Val van Urk, richting Stient. De huidige gebruikers van die wegen zullen zich een beetje moeten aanpassen, maar die vinden hun weg wel weer.

Een paar van die verkeersborden, dat kan nooit veel kosten. Dan is er vast nog wel wat geld om er flink wat bomen bij te zetten en het plantsoentje daar op te fleuren. Daarna mag u het nieuwe naambord van de Oostwal onthullen: “Oostwallaan.” . Dat wordt gevierd met een spetterende barbecue. Best kans dat Jan Smit nog komt zingen. Als u morgen meteen begint, redt u het nog net vóórdat we het college onder dankbetuiging kunnen uitzwaaien.”

Peter Louter
(op www.louterlink.web-log.nl vindt u ook een verwijzing naar oude Kladblokjes)