In plaats van oe en aa en diep triest roepen, kunt U het ook OM-denken en degenen die dit gedaan hebben hartelijk bedanken voor het wakkkkkkker schuddddddden.
Voor menigeen bevindt het oorlogstrauma van de tweede, de eerste, de tachtigjarige - de chronologische lijst van oorlogen vindt u op:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_oorlogen_(chronologisch)
- zich tot op de dag van vandaag IN het DNA. Men blijft maar in die slachtofferrol hangen, de conditionering, de programmering, de breenwasj.
Kortweg, de ellende van wat al onze voorouders hebben ervaren (zowel daders en slachtoffers) borrelt iedere keer weer naar boven, net zo lang tot de huidige generatie begrijpt dat oorlog zich IN ons denken bevindt. Tussen onze oren.
Men kan tot in de eeuwigheid en verder verder verder en nog veeeeel verder blijven herdenken, constant met die triljarden doden bezig blijven, er komt maar geen einde aan, maar hoe zou het zijn als we allemaal eens gingen léven?
Snaar herdenkt niks. Snaar bedenkt liever nieuwe dingen voor de Nieuwe Wereld. Want het leven is wat je gedachten - als die al van jezelf zijn - er van máken.
Kunt U ook doen.
Beter voor de kinderen ook.