Recht op bezwaar koesteren

Recht op bezwaar koesteren
De Raad van State heeft gesproken, voor de vele Volendammers en Edammers, die graag een betaalbare woning willen was deze uitslag een hard gelag. De Zuidpolder zal voorlopig niet bebouwd gaan worden. Gezien de reacties op de diverse forums op het internet is er een enorme woede onder deze groep ontstaan jegens de bezwaarmakers. Begrijpelijk, maar woede gaat te ver.

De bezwaarmakers hebben gebruik gemaakt van hun recht. Een recht dat wij allemaal moeten koesteren. Er kan namelijk altijd een dag komen dat wij ook gebruik moeten maken van dat recht. Er is bovendien ‘nog’ geen sprake van afstel, maar slechts uitstel. Onze onafhankelijke journalist heeft de zitting meegemaakt en spreekt van uitstel.

Nu iemand de schuld gaan geven is kort door de bocht. Men kan onze bestuurders geen verwijt maken dat zij zich niet hebben ingezet voor de Zuidpolder. Men kan zich wel de vraag stellen, of deze uitspraak was te voorzien. Hoe kan het zijn dat er een aantal onderzoeken niet of onvolledig waren gedaan? Is dit de schuld van onze bestuurders?

Het is makkelijk om nu ‘zwarte pieten’ uit te gaan delen. Tenslotte moet men niet vergeten dat men ten dele ingehaald is door nieuwe regelgeving. Toch ben ik van mening dat onze afdeling van VROM op dit punt steken heeft laten vallen. Geen man overboord, maar men moet hier wel van leren.

Gezien de uitspraak denk ik dat het grote gemis in de toekomst de steun van de provincie zal zijn. De gemeente zal naar mijn bescheiden mening in het vervolgtraject alleen staan. Daarom is eendracht inzake bebouwing van de Zuidpolder belangrijker dan politieke winst halen.

Prijsopdrijving
Voor de bestaande woningmarkt zal dit uitstel waarschijnlijk wel een prijsopdrijving tot gevolg hebben. Maar ligt hier wel de schuld bij de negatieve uitspraak? Het probleem van prijsopdrijving zit meer in het feit dat wij, voornamelijk Volendammers, graag in onze eigen gemeente willen blijven wonen, met als logisch gevolg een spel van vraag en aanbod.
Maar wie vraagt er en wie biedt er aan? De vragers zijn onze kinderen en de aanbieders zijn onze ouders. Als men het zo bekijkt doen we de prijsopdrijving onszelf aan.

Makelaars krijgen in deze vaak de schuld dat zij de prijs maken, maar is dat wel zo? Onze ouders hebben hun leven lang krom gelegen voor een eigen woning en zien dat als een spaarpotje voor de toekomst. Logisch dat een ieder voor de beste prijs gaat. Daar is niets mis mee, maar het zorgt wel voor een hogere marktprijs.

Een oplossing ligt niet zo voor de hand, maar ik denk dat wij in de toekomst een andere wooncultuur zullen krijgen, tenzij de gemeente zich nu meer gaat richten op inbreilocaties en daar woonruimte weet te creëren.

Een voor de hand liggende locatie is het Klaas Puul terrein. Als de gemeente rond de tafel gaat zitten met deze ondernemer, die in de Hyacintenstraat niet meer kan uitbreiden en naar een alternatief zoekt, dan schept dat weer ruimte.

Henk Visser (Nivo)