Veel afwisseling op Wintergala Edam
Veel afwisseling op Wintergala Edam
Bijgewoond zaterdag 25 februari: Edams Wintergala in Auberge Damhotel te Edam. Optredens van Ouartet B3, Flegmatieke Zonderlingen en Dennis Burke and the Soulsurvivors.
Door omstandigheden had de Edamse band Not Fade Away af moeten zeggen. De Flegmatieke Zonderlingen kwamen ervoor in de plaats en zorgden voor een mooie afwisseling van stijlen op de drukbezochte avond in het Damhotel. De opening was voor de nieuwe band van toetsenist Rob Mostert. Jazz op een feestavond? Het kon heel goed. Funk, soul en jazznummers wisselden elkaar af. Allemaal voorzien van een grote dosis swing, door de jazzy drums. De door blacklight verlichte witte schoentjes op de baspedalen van Mosterts Hammond combineerden ritmisch met het mooie hammond geluid dat de draaiende speaker door de zaal slingerde. Zangeres Sarina Reilingh was gaste bij het ontstaan van de band maar is met haar uitstraling en haar bijzondere stemgeluid niet meer weg te denken uit de band. Een mooie professionele opening van de avond met als één van de hoogtepunten het meerstemmig gezongen'Some Kind of Wonderfull'.
Snel werd het podium omgebouwd voor de Flegmatieke Zonderlingen, die het vanavond zonder de doorgaans mooie solopartijen van Candy Muhren moesten doen. De Edamse Nel Duyn trok het koortje alleen en dat deed ze uitzonderlijk goed. Tijd voor een mooi solonummer Nel! Die ruimte zal ze beslist krijgen bij de zonderlingen van Kees Parre. Het spelplezier straalt in alle opzichten af van deze band, die met het grootste gemak 'Una Paloma Blanca' afwisselt met een mooi Nederlandstalig nummer van de Dijk. Feestmuziek en lol maken op het toneel is leuker als het professioneel gedaan wordt en dat was het geval.
Mooi uitgewerkte arrangementen met hier en daar een knappe solo vermaakten zowel de muziekliefhebber als de hossende dansliefhebber. Dennis Burke sloot de avond af met zijn ongekend gevoel voor soul, zijn mooie stem en 'bubbling' dansact. Het nieuwe repertoire dat de band had aangekondigd bestond uit een aantal lang niet gespeelde standards, afgewisseld met een reeks van jaren zeventig dance hits. Niet écht nieuw dus, maar het blonk weidegelijk. De band maakte een ontspannen indruk.
Twee blazers en twee zangeressen zorgden voor mooie backing en hier en daar een solo. Voor de nieuwe drummer en toetsenist was het de vuurdoop voor eigen publiek. Het bandgeluid is gelukkig niet veranderd. Toetsenist Peter Sloots maakt goed en veelvuldig gebruik van zijn Hammond, die weliswaar niet zo authentiek klinkt als die van Mostert, maar zeker een mooi eigenzinnig geluid voortbrengt. Kersverse drummer Victor Sylvis klapte raak en strak, noodzakelijk om de goed neergezette bandarrangementen tot hun recht te laten komen. De band heeft de personele wisselingen goed doorstaan.