Zicht op Zakkenvullers

Zicht op Zakkenvullers
Als u dit leest, is de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen bekend. Spannend, want nu ik dit zit te schrijven, hoop ik op een wisseling van de wacht. Wat voor College zullen we straks krijgen?

Vandaag weten we ook wie onze nieuwe raadsleden worden. Over hen wil ik het even hebben. Het woord ‘zakkenvullers’ heb ik in de kop van dit stukje gekozen. Als het om politici gaat, wordt dat woord immers nogal al eens gebruikt. Wel, als je je zakken wil vullen, moet je zeker géén raadslid worden. Volgens ons ministerie van Binnenlandse Zaken, krijg je daarvoor iets meer dan 600 euro bruto per maand. Als je van het netto-bedrag nog de onkosten afhaalt, blijft er geen vetpot over.

In een gedachtewisseling met een van onze kandidaat-politici, hadden we het over de kloof tussen de politiek en de burger. Wat veroorzaakt die kloof en hoe kan die kloof weer gedicht worden. Voor onze gemeente is dat een belangrijk vraag. Uit een vorig jaar gehouden onderzoek blijkt dat we buitengewoon tevreden zijn over het wonen in onze gemeente. We zijn echter ook buitengewoon ontevreden over onze politici. Dat is niet zo vreemd. De afgelopen raadsperiode hebben we nogal wat voorbeelden kunnen zien van verbroken verkiezingsbeloften en ivoren-toren-gedrag.

Mijn gespreksgenoot was Albert Binken, hij studeert politicologie. Hij wees me op iets heel gewoons om die kloof te dichten. Zo gewoon, dat je het gemakkelijk over het hoofd ziet. We hoeven niet meteen te denken aan referenda, raadsplein of burgerinitiatief. Die helpen, zeker, maar de belangrijkste mogelijkheid om die kloof te overbruggen is eigenlijk dat een raadslid zijn werk gewoon goed doet.

Ik neem een voorbeeld. Hoeveel politici, met de mondvol over PiusX zijn de afgelopen 4 jaar daar op bezoek geweest. Hebben met het bestuur en de staf daarvan gepraat? Hoeveel van die politici zijn gaan kijken bij de aktiviteiten om te controleren of hun eigen beelden wel klopten? Ander voorbeeld: ‘Red Volendam’ heeft in een publicatie laten weten welke politieke partijen contact met hen hadden gezocht. Te weinig! Hoeveel bezwaarmakers zijn niet weggezet als NIMBY’s, zonder dat politici werkelijk naar ze hebben geluisterd? Als je die voorbeelden op een rijtje zet, kun je al heel snel constateren dat veel politici weinig moeite doen om zich goed te informeren.

Dan gebeurt het snel dat ze besluiten nemen terwijl ze maar heel eenzijdig zijn geïnformeerd. Maar met nota’s lezen en wat meningen oppikken in het politieke circuit, ben je er niet. Je moet de deur uit. Mensen opzoeken, praten, luisteren, haalbare compromissen onderzoeken. Pas als een raadslid breed geïnformeerd is over een onderwerp waarover de raad een besluit moet nemen, kan hij het college, degelijk voorbereid, partij geven.

Waarom doen politici dat zo weinig? De meeste politici hebben gewoon te weinig tijd. Een fulltime baan en een druk gezin laten niet veel tijd over voor het degelijk werk maken van je raadslidmaatschap. Ik ben daar eigenlijk van geschrokken. Ik heb begrepen dat nogal wat politici het raadslidmaatschap er in hun karige vrije tijd bij doen.

Als het dan om prioriteiten gaat verliest het raadswerk het gemakkelijk van de baan, het gezin en de gezelligheid. Bij die baan en in je gezin worden je prestaties goed in de gaten gehouden. Maar wie houdt in de gaten of het raadslidmaatschap voldoende tijd krijgt? In het politieke circuit wordt al gauw geaccepteerd dat je druk...druk...bent, want ze hebben het allemaal druk. Bovendien weten politici van elkaar redelijk precies wie er wel of geen voldoende werk van maakt. Maar ze zwijgen er over, behalve in het roddelcircuit.

Voor mij is een raadslid dat te weinig tijd besteed aan zijn taak, gewoon een zakkenvuller. Een babbelkous die, zonder zich echt druk te maken, een zakcentje bijverdient. Een kletsmajoor die beweert dat hij mandaat heeft om zijn eigen gang te kunnen gaan. Een leugenaar die beweert zich voor de burgers in te willen zetten maar alleen aan zijn carriere denkt. Een gemeenteraadsvervuiler die onze hoop verkwanselt. Een volksvertegenwoordiger die dat alleen in naam is.

Ik ben van plan om dat soort lui het flink lastig te maken. Laten ze maar een dag vrij houden van hun baan om voldoende tijd te hebben voor hun raadslidmaatschap. Ik verwacht van ze dat ze op alle plekken waar wat aan de hand is, voldoende tijd nemen om te praten met burgers, met instellingen, verenigingen en vertegenwoordigers van categorale groepen. Daar ligt de basis van hun raadswerk. Daar ligt de belangrijkste mogelijkheid om de kloof te dichten.

Als ze het goed doen, zult u letterlijk kunnen horen dat ze u vertegenwoordigen in commissies en in de raad. Deskundigen bevestigen dat. Hun stelling is dat volksvertegenwoordiging (en contacten) het hart van het raadswerk vormt.

Als ze het niet goed doen, mogen we hopen dat hun partijen al binnen een jaar die kantjeslopers verzoeken om ruimte te maken voor een ander. Voor iemand die wel tijd heeft.  Ieder raadslid adviseer ik om een persoonlijk weblog te starten. Een goede manier om jezelf te verantwoorden, je werk transparant en je doen en laten controleerbaar te maken.

Peter Louter (reacties op: www.louterlink.web-log.nl)