Een Gekkenhuis
Een Gekkenhuis
Een fantastisch geslaagde aktiviteit wordt op Volendam vaak een ‘gekkenhuis’ genoemd. Daar moest ik wel aan wennen. Bij mij was een ‘gekkenhuis’ iets waarbij je zo ongeveer het overzicht verliest omdat alles anders gaat dan je had gedacht. Ik moest daar aan denken toen ik de aankondiging zag van een aktiviteit in het kader van de “week van de psychiatrie” op dinsdag 28 maart in PiusX van 16.00 tot 19.00 uur. Voor broodjes is gezorgd. Ik hoop dat het daar een ‘gekkenhuis’ wordt. Ik ga er zelf ook heen. Ik draag de psychiatrie een warm hart toe.Ik ga daar ook heen omdat ik zelf ooit op psychiatrische hulp was aangewezen. Ik weet wat het is.
Ruim tien jaar geleden begon het met slecht slapen. Dat duurde lang, je raakt er aan gewend, maar ik had niet het idee dat er echt iets met me mis was. Mijn werkgever vond dat wel en stuurde me naar huis. Na een paar maanden ging het helemaal mis. Het leven had voor mij alle zin verloren. Ik was zo uit balans dat er voortdurend toezicht nodig was. Officïeel ben ik sinds die tijd manisch-depressief. De manische kant is niet ernstig, het is hypomanie. Als het een echte manie geweest was, zou ik bijvoorbeeld het hele gemeentehuis hebben getracteerd op mokkagebak of voor de CDA-fractie een voetreis naar Rome hebben georganiseerd en betaald. Bij hypomanie leef je echter in een flow, waarin alles lukt en je nooit moeheid voelt. Je haalt het alleruiterste uit je zelf. Behoorlijk verslavend is dat.
Mijn depressieve kant is ernstiger. Voor mijzelf, maar zeker ook voor mijn omgeving.. Tien jaar geleden ging het goed mis. Een onderdrukte depressie had me volledig uitgeput en ging zijn eigen weg. Ik kon letterlijk geen enkele prikkel meer aan, alles was te veel en bracht me uit balans. De televisie kon ik niet meer verdragen, bezoek wilde ik niet zien en mijn vrouw moest wel aanwezig zijn, maar ook uit het zicht blijven. Alleen muziek kon ik verdragen..., als het maar requiemmuziek was. Sindsdien heb ik van iedere componist die ooit een requiem schreef wel een CD in huis, want mijn vrouw werd gek van die van Mozart. Gekker werd het toen ik stemmen begon te horen, fabeldieren uit de grond zag opstijgen en mijn vrouw waarschuwde dat de nieuwslezer de kop van een reptiel had en het tegenovergestelde van de waarheid vertelde. Ze vertelt er nog wel eens over, want ze vond dat ook wel een beetje amusant.
Hersens zijn rare dingen. Verbaast u zich nooit over wat onze hersenen klaar spelen als we dromen? Als ons waakbewustzijn slaapt, produceren onze hersenen de meest fantastische dingen op een geloofwaardige en gedetailleerde manier. Veel psychiatrische ziekten zijn daar wel mee te vergelijken. Je leeft in een andere realiteit dan normaal en je ziet de wereld anders dan hij is. Je loopt vast en bent in de war. Je leeft in een soort droom en denkt dat het de werkelijkheid is. Het drama is dat anderen dat veel eerder zien dan jijzelf. Daardoor raak je gemakkelijk in een isolement.
Tegenwoordig kan de wetenschap hersenziekten wel een beetje verklaren. Bij een psychiatrische ziekte is een verstoring opgetreden van het chemisch proces in de hersenen. Vaak is er sprake van aanleg. Meestal is er echter iets nodig om dat naar buiten te brengen. Dat kan een schokkende gebeurtenis zijn, maar ook langdurige uitputting is een prima aanleiding voor het ontstaan van psychische ziekten.
Ik heb goede hulp gehad. De pillen van de psychiater hielpen. Na twee jaar was ik volledig hersteld. Genezen kun je het niet noemen. Sindsdien moet ik bijvoorbeeld stress vermijden, niet te veel op één dag willen doen en goed op signalen als vermoeidheid, prikkelbaarheid of slecht slapen letten. Als ik daarmee rekening houd, kan ik weer alles, vooral op de goede dagen. Aan mijn hersenen mankeert niets zolang de chemie op orde blijft. Ik heb ook veel hulp uit mijn omgeving gehad. Het naar buiten treden met mijn verhaal zie ik dan ook een beetje als het inlossen van een schuld. Zodra bij mij de ernstigste verschijnselen met behulp van medicijnen waren verdwenen, leefde ik op als ik bezoek kreeg. Gewoon met mensen over alledaagse dingen en koetjes en kalfjes praten, werkte als een medicijn. Het ontlastte ook mijn vrouw.
Daarom werd ik dan ook enthousiast toen ik die aankondiging van PiusX las. Die werkgroep wil peilen of een regelmatige aktiviteit de belangstelling heeft van mensen die met een psychiatrische ziekte hebben te maken. In de tijd dat ik ziek was, zou het een uitkomst zijn geweest als ik twee keer in de week naar zo’n bijeenkomst had kunnen gaan. Om te praten met mensen die hetzelfde hebben doorgemaakt en je daarom onmiddellijk begrijpen. Dan ligt de drempel niet hoog. Het geeft ook een beetje structuur aan je leven.Vanuit zo’n plek zijn er ook weer andere dingen mogelijk. Bijvoorbeeld psychiatrische ziekten een beetje uit de taboesfeer proberen te halen. Waarom dat nog nodig is weet ik eigenlijk niet goed. Waarom vertellen mensen je wel bijvoorbeeld alles over hun migraine maar zelden over hun depressie? Alsof je je daar over moet schamen.
Ik schaam me niet. Een psychische aandoening kan ieder van ons overkomen. Doe jezelf en je omgeving niets tekort. Doorbreek het isolement! Voor jezelf én je omgeving is het dan plezierig als er een netwerk is waar je op terug kunt vallen. Op dinsdag 28 maart tussen 16.00 en 19.00 uur zal ik in PiusX (ingang ’t Spoor) daar nog eens voor pleiten. Ik hoop dat het daar een gekkenhuis wordt.
Peter Louter. (reacties zijn mogelijk op: www.louterlink.web-log.nl)