Snaar filosofeert nog even wat dieper op de levensstandaard…
Je kunt levensstandaard ook benaderen vanuit innerlijke tevredenheid. Hoeveel procent van VerNederdLand ervaart innerlijke tevredenheid? En waarmee dan?
Om Snaar zelf als voorbeeld te nemen, klein huisje, klein tuintje, klein bedrijfje op wieltjes, tweedehands Gazelle op eigen aandrijfkracht, geen tv, geen radio, geen krant, geen asociale media, geen meanstream media, geen grote voetafdruk op Moeder Aarde, eenvoudig leven in eenheid met de natuur, lage kosten en - hoe verrukkelijk- geen verlangen, want verlangen is de oorzaak van lijden volgens de Vier Edele Waarheden van de Boeddha.
Dat ‘eigen systeem’ floreert stukken beter dan Het Systeem dat wereldwijd aan het instorten is, want Het Werkt Niet. Het is tégennatuurlijk. Alles tégen de natuur is gedoemd te sterven. Zo werkt natuur nu eenmaal.
Een gezonde ‘levensstandaard’ is voor ieder individu verschillend. Snaar kent vanwege het reizen door diverse binnenlanden van Zeuropa en contacten met inheemse bewoners heel wat verschillende ‘levensstandaarden’ en heeft aldus ervaren dat mensen die weinig of niets verlangen alles hebben wat hun hartje wenst en dat mensen die veel verlangen, eisen zelfs, helemaal niets hebben dat hen innerlijke vrede bezorgt. Ze worden er zelfs massaal doodziek van, van het altijd maar verlangen naar meer, beter, groter, en zo voort.
Je gelukkig voelen is een persoonlijke keuze. Die innerlijke ervaring is volstrekt onmeetbaar, net zoals God alleen door beleving kan worden ervaren.
God is overal, zelfs in de iPad waar Snaar dit nu mee schrijft en in Snaar zelf. Onmeetbaar, onpeilbaar, ondoorgrondelijk. Heerlijk!
Het Men en de BraafSlaven is een levensstandaard aangepraat. Heel simpel, je bent niet OK als je geen Senseo hebt. Geen elektrische fiets, auto, overige gadgets. Geen tv is al helemaal achterlijk. Je MOET overal maar aan meedoen, want anders tel je niet mee in de procenten van de onderzoekers en de statistieken van het Bruto Nationaal Geluk.
Het is allemaal opdringerig commercieel consumentengelul, verdienmodeldenken, controle over ons denken, het in beslag willen nemen van ons collectieve bewustzijn (ziel) en vooral van ons geld, waarvoor we dag in dag uit in de weer zijn om het te krijgen en waarvan we nimmer genoeg zullen hebben.
Geld is emotie. Als je te weinig hebt ben je niet blij, als je teveel hebt evenmin. Het is zelden voldoende. Zo’n beetje iedereen is er in het hoofd mee bezig, waar het alles bepalend het persoonlijke Bruto Geluk berekent, het welbevinden, de ‘levensstandaard’.
Vanzelfsprekend heeft een gezonde maatschappij publieke voorzieningen, zoals gas, water, elektriciteit, gezondheidszorg en noem alle overige luxe artikelen maar op, maar in het huidige Afbraaksysteem draait alles alleen maar om geld, macht, goud, olie, diamanten, materiële weelde en het elk jaar wéér verhogen van belastingen, want het is uiteraard niet de bedoeling dat HM en BS geld overhouden waar ze alleen maar rare dingen mee gaan doen, zoals vuurwerk kopen om massaal het eigen nest te vervuilen en het Zelf te verwonden, want dat hoort toch ook bij die ‘levensstandaard’?
Maar ja, pas als de laatste boom geveld is, de laatste vis uit zee is geroofd, de laatste koe is geslacht, eten we ons geld wel op en helaas pindakaas kun je dat niet eten, zoals de indianen dat in 1750 al voorspelden als gevolg van de industrialisering en totale onderwerping van Moeder Aarde daaraan.
En die hadden - net als de nog overgebleven oerbeschavingen nog steeds hebben - een héle hoge levensstandaard.
Ziezo. En nu een verrukkelijk kopje handgemalen koffie van J.J. Darboven uit een pruttelpotje met ongeklopte slagroom van Melkan voor ultiem godgenot volgens de Snarische Eigen Wijze Levensstandaard en hoe mooi toch weer:
DE ZON SCHIJNT! Standaard!