Discutabele discodiscriminatie

Discutabele discodiscriminatie
De laatste weken zie ik in kranten en televisieprogramma’s weer een aantal allochtone islamitische jongeren hun verontwaardiging uiten over discriminatie door discotheken die hen de toegang zouden weigeren omdat ze allochtoon zijn. Dat ze gediscrimineerd worden is niet alleen een hardnekkige overtuiging in eigen kring, er zijn ook veel Nederlanders die aannemen dat hier sprake is van discriminatie. Hoewel het minder wordt, zijn er nog steeds politici die zich door allochtone jongeren op sleeptouw laten nemen en met hen langs discotheken gaan. Vaak is hun conclusie, zie je wel dat er wordt gediscrimineerd. Zelfs het niet als allochtonenknuffelaar bekend staand 2-kamerlid Ger Wilders liet laatst weten discodiscriminatie af te keuren.

Echter, iedereen die in dit verband nog in discriminatie geloofd, is op het verkeerde been gezet. Strikt juridisch is de verwijzing naar discriminatie twijfelachtig. Wie acht slaat op het achter ‘discriminatie’ verborgen sociaal probleem, zal zien dat discotheken weinig keus hebben en terecht een toegangsbeleid voeren. Een afwijzing is als regel gebaseerd op sociale gronden, gerelateerd aan de groep die al binnen is. Wat is er aan de hand? Naar discotheken gaan alleen allochtone jongens. Als ze daar een allochtoons meisje zouden aantreffen, zouden zij, en met hen heel de allochtone gemeenschap, er schande van spreken. Ze zouden haar een hoer noemen. Allochtone jongens komen dus niet in discotheken om daar allochtone meisjes te ontmoeten. Die blijven als regel netjes maagdelijk thuis tot hun ouders een huwelijk voor ze hebben gearrangeerd.

De allochtone jongens gaan naar de disco om pret te maken, liefst met meisjes. Een partner zoeken ze daar niet, hun cultuur heeft daarvoor andere arrangementen. Hun aanwezigheid geeft problemen bij de andere bezoekers waarvan de instelling overwegend democratisch is: je mag best met onze meisjes dansen en plezier maken, maar dan moeten wij dat kunnen met die van jullie. Maar allochtone meisjes laten zich maar zelden in de discotheek zien.
Discotheken houden daarom het aantal allochtone jongens dat ze binnen laten, stevig in de hand. Laat je er teveel binnen dan ontstaan er spanningen en komen er geheid problemen. Teveel hanen in een kippenhok zetten, leidt tot vechtpartijen. Discotheken kiezen voor een sociale mix die een goede sfeer garandeert. Dat betekent dat ze een toegangsbeleid voeren en allochtone jongeren zullen daar vaker het slachtoffer van zijn dan Nederlandse jongeren
Allochtone jongens lopen daarom nog niet aan tegen gesloten deuren van discotheken. Ze lopen aan tegen de gevolgen van de grenzen van hun eigen benauwde cultuur.

De roep van allochtone jongens dat ze gediscrimineerd worden, zit vol valse tonen. Onder andere over hun eigen dubbele moraal. Ze komen met lege handen op een feestje waar iedere bezoeker geacht wordt iets mee te nemen. Eerlijk gezegd krijg ik steeds meer problemen met hun gemok. Dit is niet een probleem dat de Nederlandse samenleving zou moeten oplossen, want daar ligt het probleem niet. Allochtone jongens moeten gewoon niet naar discotheken gaan zolang hun zussen dat (ook van hen) nog niet mogen. Als ze deze beperking accepteren zou het aantal geweldsdelicten in en rond discotheken wel eens behoorlijk af kunnen nemen. We moeten discotheken niet beschuldigen van discriminatie maar ze steunen in hun aanpak en leren leven met de discrepantie tussen juridische rechten en sociale rechten. Ondertussen dienen we ons zorgen te maken over de beelden die nieuwe generaties over elkaar ontwikkelen. Hoe zullen die beelden later van invloed zijn op de betrekkingen tussen bevolkingsgroepen?

Beleidsmakers en politici zouden meer oog moeten hebben voor de sociale problemen die botsende culturen voortbrengen. Van mij mag SIRE een campagne beginnen die allochtone jongeren oproept om hun zussen mee te nemen naar de discotheek. Dat is namelijk de echte strijd die ze moeten leveren. De strijd tegen discodiscriminatie die zij voeren, is er een die het hen toekomend respect steeds verder ondermijnt. Er is pas sprake van gelijke rechten als allochtone jongens samen met allochtone meisjes de disco bezoeken. Dan hoeven ze niet meer te klagen over discriminatie.

Met dit kladblok is voor mij het einde van het schrijfseizoen aangebroken. Ik ga ontzorgen en kom weer terug als de zomer verdwijnt en mijn zorgeloosheid met zich mee heeft genomen.
Ik wens alle lezers een fijne zomer.

Peter Louter