De Onbekende Kant van BZN
De Onbekende Kant van BZN
BZN, de Band Zonder Naam van Jan Keijzer en zijn muzikanten, heeft naast een overbekende kant ook een minder bekende kant. Wordt door muzieklifehebbers nog wel eens laatdunkend gedaan over de muziek van BZN, bij nadere beluistering blijkt op elk album wel een verborgen juweel te zitten. Dat BZN al langer bestaat mag bekend wezen, maar dat de band oorspronkelijk uit de hardrock/psychedelica komt, is voor velen nog onbekende informatie.
'We kunnen niet echt zeggen dat we vroeger lieverdjes waren,' aldus Jan Keijzer, 'wat wij deden voor of na de shows, en dan heb ik over de tijd voor Annie Schilder, dat willen onze fans liever niet weten.' Er zijn foto's bekend van Jan Tuyp in zijn onderbroek tussen een schare vrouwelijke fans, of van de toenmalige toetsenist die over de grond kroop in een bordeel op de Wallen. 'We waren een rock 'n roll band, en als je onze meer recentere platen goed beluisterd, zijn we dat nog steeds.'
Waar hebben wij het hier over? Het gaat over het steevast laatste nummer dat op elke BZN-plaat staat. Meestal zijn deze songs niet vermeld op de tracklisting, of slaat de CD zogenaamd terug naar het eerste nummer, maar BZN zet altijd een psychedelische jam van meer dan 15 minuten aan het einde van elke plaat sinds 1973. 'Op Electric Buuterfly uit '81 hoor je goed dat we toendertijd nog steeds erg into Floyd waren maar ook Steve Reich en Philip Glass al beluisterde.' Een van de favoriete nummers van de band is dan ook 'Muyahiquaatsi', een ode aan Philip Glass, maar dan gearrangeerd als een nummer van It's a Beautiful Day.
'De psychedelica hoeft wat ons betreft niet op te houden bij Banjo Man, een nummer wat trouwens gaat over een trippende gitarist die door zijn trip een heel album bij elkaar schrijft.' Tuyp beaamt het en licht nog een tip van de sluier. 'Alle songs die wij eigenlijk in het Spaans of Frans opnemen, waren oorspronkelijk jams, en omdat Jan dan meestal zo ver heen is, brabbelt ie wat in een taal die hij niet begrijpt.' Op het nieuwe album staat 'Meigras', een Nederlandstalige jamsessie, compleet met een Fender Rhodes ingespeeld. 'Tijdens die sessie deed zelfs een van de oorspronkelijke leden van Uriah Heep nog mee. Die kwam ineens bij Arnold (Muhren, red.) binnenlopen en pakte ook een gitaar. We hebben wel 3 uur gejamd en van dat materiaal is 'Meigras', wat een synoniem is voor lokaal geteelde Paling-wiet is, gemonteerd. De meeste opnames hebben we trouwens andersom afgedraaid.'
Voor de fans is het altijd uitkijken naar nieuw repetoire met Carola erbij, maar enkele fans zetten steevast het laatste nummer op en leunen achterover. Ook dat is BZN, en door deze diversiteit met recht de grootste band van Nederland op het gebied van sing&songwriting maar ook psychedelica.