“2007 wordt het Jaar van de Vogel”

“2007 wordt het Jaar van de Vogel”
Na het enorme succes van ‘Vrek’ in 2006, wordt 2007 voor Hans Keijzer het jaar van de vogel. De activiteiten van de regisseur worden in het feestjaar fors opgeschroefd met maar liefst drie verschillende stukken, uitgevoerd in totaal zo’n acht weken. In het voorjaar start hij met een intieme voorstelling rondom huis De Meeuwen aan de Zeevangszeedijk, waarin de legendarische W.A. Noothoven van Goor tot leven wordt gebracht. Zijn inmiddels niet meer weg te denken locatietheater brengt in de hoogzomer ‘De Meeuw’ van Tsjechov en afsluitend in november wordt ‘de Stormvogel van Edam’ gepresenteerd; dit samen met buurtvereniging Grote Kerkstraat. Volgens Keijzer zelf wordt dit stuk de grote afsluiter van de stadsfeesten. Gelet op de inhoud van het programma zou zijn aandeel aan de stadsfeesten wel eens de meeste indruk kunnen achterlaten.

“Over het zomerproject praten we later wel.” Hans Keijzer wil het hebben over de twee extra voorstellingen die voor de stadsfeesten op stapel staan. Allereerst het slotstuk van de feesten, waarschijnlijk in de Grote Kerk, samen met de buurtvereniging, naar aanleiding van een jeugdboek uit de jaren zestig, de Stormvogel van Edam. “Met als hoofdrolspeler een jongen uit het weeshuis in de Grote Kerkstraat.” Het plan is om een muziek-theater familievoorstelling te maken, gespeeld en gemaakt door buurtbewoners, zowel jong als oud. “De uitvoeringen staan gepland op 9, 10, 16, 17, 23 en 24 november.”

Prikkelend
Een tweede idee wordt uitgevoerd in het voorjaar (mei/juni). Noothoven van Goor (1881-1932) is een illustere 19^e-eeuwer die in het evenzo illustere ‘Huis de Meeuwen’ met veel pracht en praal een opzienbarend leven leidde in de vroege jaren van de vorige eeuw. Deze prikkelende persoonlijkheid vormt voor Keijzer de aanleiding om een bijzondere voorstelling te maken. “Aanleiding is de vraag van Oud Edam om over Noothoven van Goor een boek te maken. Daar ben ik al geruime tijd mee bezig, samen met Hans Boonstra.” Boonstra heeft zich met name verdiept in de geschiedenis van de prachtige woning aan de Zeevangszeedijk, de architectuur en eerdere bewoners. Keijzer heeft het leven van de bemiddelde levensgenieter uitgezocht.

Bastaardzoon Willem III
“Het boekje verschijnt dit najaar in de Historische Reeks van Oud Edam. Naar aanleiding van ons werk kwam ik op het idee om een voorstelling te maken, waarin ik mijn eigen interpretatie geef op het leven van de man die zich in Edam presenteerde als een bastaardzoon van Koning Willem III.”

Nooit gewerkt
Noothoven van Goor schermde met zijn (half)koninklijke afkomst, verkeerde ook in de hoogste kringen, woonde zijn leven in de meest prachtige woningen en paleizen, werkte nooit(!) en was gul voor velen. De levensgenieter was een hedonist pur sang, aldus Keijzer, maar geen nakomeling van het Huis van Oranje. “We kwamen er via een geboorteakte achter dat Willem Anton de zoon was van Dirk van Goor, een zakenman en grondlegger van een groot drukkersconcern. Door de vroege dood van zijn vader en later zijn moeder, erfde zoonlief een immens kapitaal. Hij koketteerde met zijn adellijke afkomst, maar het lijkt meer dat zijn wens de vader was van de gedachte.”

Puisant rijke Amerikaanse
Het was de beroemde kunstschilder Antoon van Welie die Noothoven kennis liet maken met Edam. Van Welie woonde begin 20^e eeuw in het latere ‘Huis de Meeuwen’ en had contacten met de hoogste kringen in met name de Nederlandse artistieke wereld. In 1910 dook Noothoven op in de woning van Van Welie en werd voor lange tijd de nieuwe ‘beheerder’ van het markante pand. Weer later ontmoette hij de Amerikaanse Getrude Nelson, nazaat van de puisant rijke Joods-Amerikaanse familie Rothschild, met wie hij trouwde.

Ruzie
Met haar vertrok hij voor een tijd uit Edam, betrok een landgoed in Hoevelaken, maar keerde in 1919 weer terug, waarna hij ‘Huis de Meeuwen’ kocht. Zijn 2^e Edamse periode duurde vijf jaar. In 1924 kreeg hij ruzie met het gemeentebestuur. In Edam werd huis naar huis elektriciteit aangelegd en ook Noothoven van Goor trof voorbereidingen. Maar de gemeente voelde er niets voor om de leidingen kosteloos door te trekken naar de verder gelegen Zeevangszeedijk.

Schilderij Damhotel
Verbolgen over zoveel bekrompenheid vertrok de ‘weldoener’ uit Edam. Want zo voelde hij zich, weet Hans Keijzer, na grondige studie. “Noothoven had zich ingezet om de onafhankelijkheidsfeesten (100 jaar na de bevrijding van Napoleon) van 1913 tot een groot succes te maken.” Een schilderij in het Damhotel is daar nog de getuigenis van. En ook op andere (doorgaans feestelijke) terreinen speelde de bon vivant vaak de eerste viool. “Hij was dan ook zeer beledigd en vertrok.” Via een sprookjespaleis in Duitsland belandde Noothoven later in Den Haag. Daar stierf hij op 52-jarige leeftijd met de woorden ‘Ik ben nu 52, maar ik heb geleefd voor 104 jaar. Het is goed zo.’

Nog meer mysteries
Keijzer is nog niet helemaal klaar met het onderzoek naar deze ‘zorgeloze drinkebroer’. “Ik ben bij zijn graf geweest in Den Haag, waar hij tussen tal van nationale grootheden ligt. Hoewel hij als kinderloos te boek staat hebben we steeds meer bewijzen dat hij vlak voor zijn dood nog vader is geworden. De mythe van Noothoven van Goor is nog niet geheel ontrafeld..”