Henk Ottenhof en Kees Krol blikken terug op 60 jaar lidmaatschap EVC

Henk Ottenhof en Kees Krol blikken terug op 60 jaar lidmaatschap EVC
Op 6 mei 1913 werd in Edam een voetbalclub opgericht die nu, ruim 93 jaar later, nog steeds een bijzondere plaats in de Edamse gemeenschap inneemt. EVC is een vereniging waar zich gedurende deze lange tijdspanne van alles heeft afgespeeld. Leuke dingen, vreselijke dingen, emotionele handelingen en zakelijke handelingen. Eigenlijk alles wat je in een mensenleven tegen kunt komen passeerde bij een vereniging als EVC de revue of cabavue.

Volgend jaar zijn de leden Henk Ottenhof en Kees Krol maar liefst 60 jaar lid van EVC. Een jubileum waarop wij vooruitlopen met het ophalen van oude herinneringen. Bij Kees in huis krijg ik een prachtig mooie nota met zwierig schrift in de handen gedrukt. “Een nota voor de kleding van het 1^e elftal van EVC”, verduidelijkt Kees. De nota bedraagt een voor die tijd kapitaal bedrag van fl. 20,00 en is gericht aan Tijmen bij ’t Vuur. Hoe Edamser wil je het hebben vraag ik mij af?

Voetbal bij Fort Edam
“In 1947 werden wij als aspirant-lid door onze ouders opgegeven bij Jan Slot”, zegt Henk. “Je moest minimaal 12 zijn en begon als aspirant. De eerste contributie werd ingehouden in april 1948. Een heuglijk feit”. In die tijd voetbalde EVC op een veld nabij Fort Edam en de vereniging herbergde dan ook veel in Edam gelegerde soldaten.

Invloedrijke Edammer
De invloed van ‘buiten’ bleef niet beperkt tot soldaten die op het fort gelegerd waren. Ook Niek Bouwes, een gefortuneerd Hoteleigenaar in Zandvoort, pompte als oud-Edammer heel wat invloed bij EVC naar binnen. “Niek Bouwes was verknocht aan EVC en zelfs toen hij in Zandvoort woonde probeerde hij de club op allerlei manieren te ondersteunen. Zo liet hij een tribune bouwen, schoof af en toe iets toe en haalde zeer sterke spelers naar Edam. Jan Engel, Steef Nijenhuis en Stekkelburg waren hier voorbeelden van. Het was natuurlijk prachtig voor EVC, al waren de jongens die net tussen het 2^e en 1^e hingen de klos”, haalt Kees even aan. “Precies. Ik dus”, knipoogt Henk.

Jan ‘Slof’
“Ik ben toen naar het zaterdag-voetbal gegaan en ben er altijd gebleven. Het waren prachtige tijden als speler in het 1e, maar meer nog als trainer van dat team. Zo ‘n 10 jaar ben ik trainer geweest en heb de meest idiote dingen meegemaakt. Er was zelfs een seizoen waarin wij 7 wedstrijden voor het einde van de competitie 13 punten ( 2 per gewonnen wedstrijd) moesten halen om niet te degraderen. Dat lukte, hoe onmogelijk dat ook klinkt. Wij werden door de andere degradatiekandidaat beticht van corruptie. Het 1^e zaterdagteam was een hechte groep in voor- en tegenspoed, had een geweldige leider in de persoon van Jan Schilder ‘Slof’ en had knappe spelers die wilden laten zien dat er niet alleen bij de zondag goed gevoetbald werd.”

Mallepraat
Dit soort onderliggende gevoelens kwamen gedurende de bestuursvergaderingen regelmatig omhoog. Vergaderingen die in de 50’er en 60’er jaren compleet cabaret opleverden. “Ik denk dat er gedurende elke vergadering wel 10 mensen hun positie ter beschikking stelden”, haalt Kees met een grote lach op zijn gezicht aan. “Maar wanneer de vergadering werd gesloten zaten ze allemaal nog in het bestuur of in één of andere commissie. Die toestanden waren gewoon vaste prik en bijzonder lachwekkend. Later kwamen de eerder genoemde irritaties tussen het zondag- en zaterdagvoetbal aan de oppervlakte maar die werden tijdens bijeenkomsten telkens door mallepraat van Jan Slof in de kiem gesmoord. Jan was een leider, organisator en komediant in één persoon. Een geweldenaar.”

Verhuizing
De verhuizing van de accommodatie van Fort Edam naar het terrein achter de LTS was niet definitief. De school had behoefte aan uitbreiding en keek met een verlekkerd oog naar de velden van de plaatselijke trots. “Het heeft uiteindelijk 8 jaar geduurd voordat de verhuizing naar de Keetzijde rond was”, zegt Kees. Hierbij was de inzet van mensen zoals Albert ‘Van de Slinger’ Veerman, Burgemeester Kok en Cor van Zanen van groot belang. Uiteindelijk kregen wij het mooiste amateur-complex van Noord-Holland ter beschikking.”

Mooi team
Als speler hebben zowel Henk als Kees een fraaie carrière achter de rug. Henk haalde het 2^e van de zondag en het 1^e van de Zaterdag. Kees speelde in het 1^e van de Zondag en liet later in het vermaarde 6^e team van EVC zien, dat bewees dat je ook goed kunt voetballen als je ouder dan 40 bent. “Een machtig mooi team waarin alle geledingen van de maatschappij bijeen kwamen. Een architect, een timmerman, een accountant en een man die bij de Heijmeijer werkte, het liep op rolletjes en we hadden het reuze gezellig met elkaar.”

Armoede bond mensen
Op de vraag wat voor hen het grote verschil tussen de 50’er jaren en 2006 is hoeven Henk en Kees niet lang na te denken. “Armoede”, zegt Henk en Kees knikt instemmend. “Er was armoede, maar daardoor ontstond weer grote samenhorigheid. Mensen hadden iets voor elkaar over. Daarbij moet je natuurlijk wel bedenken dat je toen alleen voetbal, gymnastiek en atletiek had en nu een waswinkel aan mogelijkheden om sport te bedrijven. “Nu is EVC veel meer afhankelijk van de inzet van ouders en andere vrijwilligers omdat de omstandigheden enorm veranderd zijn. Vroeger verbleven hele families een heel weekeinde op het EVC-terrein. Dat is nu een uitzonderlijke situatie”, vult Kees aan.

Optimisme
Toch is er bij Kees optimisme wat het laatste betreft. “Ik bespeur een kentering in de mentaliteit bij ouders. Meer en meer zie je ze inspringen bij de club met kantinewerk, als leider, chauffeur of bij andere hand- en spandiensten. Volgens mij gaat het de goede kant op.”