Een huis dat maar niet wil branden
Bron: NHD
Een huis dat maar niet wil branden
Branden? We doen ons best. Maar in de brand krijgen we het piepschuim, waar ’ons’ huis van is gemaakt, echt niet. Smelten doet het zelfs nauwelijks in de vlammen. Conclusie? Dit huis is brandveilig. Een lekker vuurtje met piepschuim. Welk jongetje deed het vroeger niet? Fikkie stoken op een onbespied plekkie en dan natuurlijk fijn wat plastic in de vlammen. Voor die mooie groenblauwe kleur. Of piepschuim, want dat rookt zo lekker.
Gewapend met een vuurkorf, stapel oude kranten – we zijn tenslotte van het Noordhollands Dagblad – en wat blokken piepschuim. Even testen of het piepschuimhuis inderdaad zo veilig is als Aije Simons en Ab Veerman, geestelijke vaders van het huis, beweren. Want die mooie rapporten van TNO zijn er dan wel, maar we zien het liever met eigen ogen. Ingewikkeld hoeft zo’n test niet te zijn. We zijn tenslotte journalisten, geen wetenschappers. Dus stoken we een vuurtje op de dijk in een vuurkorf. En houden er piepschuim oftewel EPS in de vlammen. Gewone stukken, zoals die in de verpakking van de nieuwe stereo of televisie zitten, en de brandwerende stukken van ons huis.
Aije wil wel even een handje helpen. Letterlijk. Hij houdt de brokken schuim zonder angst in de vlammen. Dat wil zeggen: de stukken uit zijn eigen bedrijf. ,,Dit gaat echt niet branden’’, zegt hij vol zelfvertrouwen. En gelijk heeft hij. Als het blok langdurig tegen de vlammen is gehouden is er slechts lichte smeltschade. Maar branden en druipen doet het niet. De schade: een lichte holling in het blok, dat bovendien niet heet aanvoelt.
Ter vergelijking ook een paar brokken ’gewoon’ piepschuim. Ditmaal waagt Aije er zijn handen niet aan. Wij ook niet, kijken wel beter uit. En terecht. Het eerste stuk midden in de vlammen verdwijnt gewoon. Kort wat vlammen en weg is het. Gesmolten. Een paar brokken verder drupt er wat brandend spul onderuit de vuurkorf, de restanten van het piepschuim.
Wat ons betreft hebben die jongens van TNO het zo gek nog niet bekeken met hun eerdere testen – op de website www.veerhuis.biz zijn er zelf filmpjes van te bekijken – in hun laboratorium. En wij durven hier nu wel een nachtje te slapen.
Al zullen de sigaren buiten opgerookt moeten worden. Want binnen hangt toch écht een bordje ’verboden te roken’. Om het witte stucwerk ook écht wit te houden.
Gewapend met een vuurkorf, stapel oude kranten – we zijn tenslotte van het Noordhollands Dagblad – en wat blokken piepschuim. Even testen of het piepschuimhuis inderdaad zo veilig is als Aije Simons en Ab Veerman, geestelijke vaders van het huis, beweren. Want die mooie rapporten van TNO zijn er dan wel, maar we zien het liever met eigen ogen. Ingewikkeld hoeft zo’n test niet te zijn. We zijn tenslotte journalisten, geen wetenschappers. Dus stoken we een vuurtje op de dijk in een vuurkorf. En houden er piepschuim oftewel EPS in de vlammen. Gewone stukken, zoals die in de verpakking van de nieuwe stereo of televisie zitten, en de brandwerende stukken van ons huis.
Aije wil wel even een handje helpen. Letterlijk. Hij houdt de brokken schuim zonder angst in de vlammen. Dat wil zeggen: de stukken uit zijn eigen bedrijf. ,,Dit gaat echt niet branden’’, zegt hij vol zelfvertrouwen. En gelijk heeft hij. Als het blok langdurig tegen de vlammen is gehouden is er slechts lichte smeltschade. Maar branden en druipen doet het niet. De schade: een lichte holling in het blok, dat bovendien niet heet aanvoelt.
Ter vergelijking ook een paar brokken ’gewoon’ piepschuim. Ditmaal waagt Aije er zijn handen niet aan. Wij ook niet, kijken wel beter uit. En terecht. Het eerste stuk midden in de vlammen verdwijnt gewoon. Kort wat vlammen en weg is het. Gesmolten. Een paar brokken verder drupt er wat brandend spul onderuit de vuurkorf, de restanten van het piepschuim.
Wat ons betreft hebben die jongens van TNO het zo gek nog niet bekeken met hun eerdere testen – op de website www.veerhuis.biz zijn er zelf filmpjes van te bekijken – in hun laboratorium. En wij durven hier nu wel een nachtje te slapen.
Al zullen de sigaren buiten opgerookt moeten worden. Want binnen hangt toch écht een bordje ’verboden te roken’. Om het witte stucwerk ook écht wit te houden.