Hart van goud

Hart van goud
Het zal zo’n 4 jaar geleden zijn dat ik in een vergadering zat met Jan Veerman (Dekker) over een schikking met de slachtoffers, toen Jan herinneringen ophaalde aan de rampnacht. Jan vertelde onder andere over Dennis Runderkamp. Geëmotioneerd beschreef hij hoe Dennis keer op keer het bloedhete Hemeltje in ging om, samen met anderen, jongeren naar buiten te dragen. ´Jongen denk om jezelf, laat je zelf besproeien door de brandweer´, riep Jan Dekker hem toe waarop Dennis antwoordde: ´Maar er liggen er nog zoveel´. En opnieuw een jongere van de vloer van het Hemeltje tillend.

Toen ik dit verhaal hoorde, moest ik terugdenken aan een ander verhaal dat ik kort na de ramp over Dennis had gehoord. Twee brandweerlieden zagen hoe een zwaar verbrande jongen met de tong uit de mond uit de trapopgang van Het Hemeltje strompelde zonder dat hij zijn pas onder controle had. ‘Laat die maar lopen, want die is niet meer te redden’ zei de ene tegen de andere brandweerman.’ Hierop rolde Dennis van de dijk waar hij later is gevonden.

Toen ik deze twee verhalen met elkaar in verband bracht, realiseerde ik mij wat er die nacht met Dennis was gebeurd: hij was zo lang doorgegaan met het redden van andere jongeren dat hij niet meer in staat was zichzelf te redden. In de volksmond ben je dan een held. Het woord ‘held’ gebruik ik hier echter liever niet, omdat dit onbedoeld afstand kan scheppen. Een held is iemand die iets doet wat de meeste andere mensen niet durven en daarmee – in de beleving van die anderen - boven andere mensen staat. Dennis stond echter niet boven, maar juist heel dicht bij andere mensen. In de rampnacht werd hij niet gedreven door, zeg maar, heldenmoed maar door liefde en zorg voor de andere jongeren in Het Hemeltje. Dat Dennis een hart van goud had, weet ik van zijn ome Cor (van Topsanitair) die zielsveel van hem hield en hem nog elke dag ontzettend mist.

Toen ik hoorde dat Dennis een nichtje had gekregen dat naar hem vernoemd is (Denise) ging door mijn hoofd dat dit nichtje er recht op heeft te weten wat voor een man haar oom was. En niet alleen Denise, maar de hele Volendamse gemeenschap. In zijn gedenkboek (klik hier) op het internet verschijnt slechts eens in de paar maanden een nieuw berichtje, zodat het lijkt of Dennis vergeten is. Dennis heeft er echter recht op dat zijn dorpsgenoten, voor wie hij letterlijk door het vuur ging, zijn verhaal horen en hem niet vergeten.

Klaas Bond