Zanger Jan Keizer trok na veertig jaar persoonlijk de stekker uit succesband

Zanger Jan Keizer trok na veertig jaar persoonlijk de stekker uit succesband
De bandleden maken al ruim veertig jaar furore met hun palingsound uit Volendam. Maar begin 2006 nam zanger Jan Keizer voor de hele club een cruciale beslissing: het is mooi geweest. Op 16 juni valt definitief het doek voor De Band Zonder Naam. Dan moeten Jan Tuijp, Jack Veerman, Carola Smit, Dick Plat, Gerrit Woestenburg en Jan Keizer van de ene op de andere dag wennen aan een BZN-loos bestaan. Tot die tijd besteedt de TROS een half jaar lang uitgebreid aandacht aan de laatste maanden van de succesgroep.

Nu het einde van BZN nadert, trekken fans huilend door het land. Met dikke tranen laten de ’diehards’ in de soap over de Volendamse groep weten dat ze niet weten hoe het nu verder moet met hun leven. Maar zanger Jan Keizer is onverbiddelijk. „De stekker gaat eruit! Ik ben er helemaal klaar mee.” Jan Keizer (57), die zich eind jaren zestig bij de band aansloot, liep al vanaf 2005 met de gedachte om te stoppen. Pas in 2006 had hij eindelijk de moed verzameld om het zijn collega’s te vertellen.

„De eerste reactie was dat ik mijn collega’s liet vallen. Het werd erg stil in de auto”, herinnert Keizer zich. „Maar over een paar jaar zullen ze me enorm dankbaar zijn. Dat ik ze de kans heb gegeven om volwassen te worden. Zeker weten.” Peinzend: „Ik heb me er ook niet veel van aangetrokken. Ik was zeer stellig over mijn beslissing. Op hun verzoek zijn we nog een jaar doorgegaan. Om onze jubileumtour niet meteen als afscheidstournee te gebruiken. Van mij had het niet gehoeven. Ik was er helemaal klaar mee.”

Wat was nu de directe aanleiding dat je zo stellig was over het beëindigen van BZN?
„Het werd gewoon te druk. Iedere dag op het podium staan, dat is fysiek zó zwaar. En het wegvallen van een aantal dierbare mensen in mijn directe omgeving heeft de doorslag gegeven. Dat doet iets met je. Toen ik hartproblemen kreeg, maakte ik definitief de keuze. Ik werd decennialang door BZN geleefd. Het is nu tijd om meer aan mezelf en aan mijn kleinkinderen te denken.” Na een korte stilte: „En ik wil geen lege plekken in een zaal hebben, daar moet ik gewoon niet aan denken!”

Maar je gaat wel solo verder. Dan is de kans op een halfvolle zaal groter dan bij een optreden met de band.
„Dat is toch anders. Misschien ga ik één of twee optredens per week doen. Wat het precies gaat worden, wil ik nog niet kwijt. Het zou tegenover de band niet aardig zijn om mijn plannen nu al naar buiten te brengen. Maar mijn vrouw Marie vindt het in ieder geval helemaal prima. Zij gaat voortaan met me mee. Heel gezellig.”

De vrouwen van de bandleden zijn altijd buiten beeld gebleven. In de TROS-soap is pas te zien hoe belangrijk zij zijn geweest.
„Héél belangrijk zelfs. Ik denk ook niet dat je ruim veertig jaar in een band kunt spelen zonder een vrouw die de thuisbasis bewaakt en op wie je kunt terugvallen. Met wie je over alles kunt praten. Als je dat niet hebt, red je het niet in dit vak.”

Niet bang dat je huwelijk onder spanning komt te staan nu je opeens veel meer thuis zult zijn?
„We gaan nu ook altijd al met elkaar winkelen. Ik heb veel meer verstand van kleding dan Marie. Dan zie ik wat moois, maar ben wel impulsief. Marietje is meer praktisch ingesteld. Dan zegt zij: Jan, dat kopen we niet, want daar heb je er al drie van.”

Bemoeide zij zich ook met je werk bij BZN?
Keizer zet grote ogen op. „Natuurlijk niet! Als vrouwen zich ermee gaan bemoeien, dan gaat het niet goed. Dan zouden we ook niet zo lang op de bühne hebben gestaan. Marie heeft weinig muzikale achtergrond, maar ik luister wel naar haar. Zoals mijn vrouw denkt, denkt tenslotte ook het publiek.”

Had je het zonder haar gered?
Met twinkelende toegeknepen ogen: „Wie weet wie ik dan was tegengekomen… Eigenlijk is het wel een mooi verhaal. We scharrelden al een beetje toen ik voor BZN werd gevraagd. In Volendam had je toen al meer palingbandjes, Cats en Left Side. Marie vond Left Side veel leuker. Toen ze hoorde dat ik naar BZN zou gaan, toen nog een rockband, zei ze: Als je het maar niet doet! Maar ik deed het lekker wel. Ze is toch maar bij me gebleven. In feite een goede keuze, want Left Side bestaat allang niet meer en wij zijn groot geworden. We zijn nu 35 jaar getrouwd. Je hebt natuurlijk niet meer die vlinders, maar doordat je door dalen gaat, dingen meemaakt, kom je beter in het leven te staan. Ik breng steeds meer waardering voor andere mensen op, kan ook veel beter luisteren. We hebben nu een veel betere relatie dan in het begin.”

Heb je zelf keuzes gemaakt waarvan je spijt hebt?
„Ach, je maakt allemaal wel eens een fout. Vooral in de beginperiode van BZN. Degenen met de grootste bek stonden vooraan. Ook met de financien. Na tien jaar hadden we eindelijk succes, dat wilde ik gewoon vasthouden. En had daar geen ruzie voor over. Het liefst ging ik diplomatiek te werk.”

Keizer verzucht: „Als ik in die tijd een grotere bek had gehad, had ik er financieel misschien wel beter voorgestaan. De toenmalige tekstschrijvers en muziekmakers gingen er met de poen vandoor, terwijl ik er net zo veel tijd in had zitten. Maar dat was wél een tekortkoming van mezelf. Ik verwijt hun helemaal niets. Assertiviteit noemen ze dat, dat heb ik wel moeten leren. „Mensen vinden het gek als ik zeg dat het nu fantastisch gaat. Dan zeggen ze: Oké, je hebt succes, maar je hebt een hartoperatie gehad, één nier eruit, blinde darm, je bent gelaserd.”

Met gepaste trots wijzend op zijn lichaam: „Ik zit hier bijna casco! Ben ik dan blij? Ja. Ik ben gelukkig een type dat heel snel ergens overheen stapt. Er gebeuren nu eenmaal dingen in het leven die niet leuk zijn. Daar moet je dan even doorheen, dat moet je leren, maar dat komt vanzelf wel als je ouder wordt.”

Nu je de leeftijd van een opa hebt bereikt, maak je wél tijd vrij voor je familie. Voor je eigen kinderen was je die man die op zondag het vlees kwam snijden. „Mijn gezin is altijd het allerbelangrijkst geweest, maar dat heb ik niet altijd laten blijken. Ik kan het niet eens egoïsme noemen. In dit vak moet je nu eenmaal dingen doen om aan de top te blijven. Ik besef nu wel dat ik mijn kleinkinderen meer liefde kan geven dan mijn eigen kinderen. Maar met zo’n uitspraak moet ik natuurlijk wel oppassen, anders krijg ik strak mijn kinderen op mijn nek. Straks proberen zij me nog een schuldgevoel aan te praten. Maar Nellie, Louis en Hans hebben toevallig wel alle pretparken over de hele wereld gezien.”

In aanloop naar het afscheid begint de TROS op 12 januari met een reeks terugblikken. In ’BZN: nog zes maanden’ komen alle hoogte- en dieptepunten aan bod. Op vrijdag 16 februari start een reality soap bij de omroep. Het definitieve afscheid is op 16 juni 2007.