Indringer

Onverbiddelijk glijden de korrels door de zandloper. Nog zo'n 65 optredens en dan is een monument uit de Nederlandse pophistorie voorgoed verdwenen. Voor mij komt er straks een einde aan vijf intensieve jaren in theaters, feesttenten en studio's. Veel reizen, veel interviews. Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Omdat ik de enige niet-Volendammer in de band ben (ik woon in Wormer), was het best lastig om mijn plekje te vinden. Maar net als mijn bevriende (en helaas overleden) voorganger, mede-Zaankanter Dirk van der Horst, heb ik gemerkt dat muziek een universele taal is. Dan maakt het niet uit waar je vandaan komt.

Tijdens zijn slopende ziekte ben ik voor Dirk ingevallen. Dat was een moeilijke periode; ik voelde mij soms een beetje een 'indringer'. Daarnaast moesten mijn collega's en de BZN-fans wennen aan die vreemde knaap die op de vaste plek van Dirk stond. Het was voor sommigen eerst even slikken, maar gelukkig hebben ze mij volledig geaccepteerd.

Soms vraag ik mij af of ik na 16 juni mijn gitaren aan de wilgen ga hangen. Stap ik dan helemaal uit de muziek of moet ik mij misschien volledig gaan concentreren op mijn eigen videobedrijfje? Ik ben daar nog niet helemaal uit.

Het werk in mijn studio en ook mijn freelance video-editing voor onder andere de EO vind ik hartstikke leuk om te doen. Maar al sinds mijn 22e verdien ik mijn brood als gitarist/zanger en nog steeds heb ik lol in de muziek. Voorzover ons BZN-schema het toelaat repeteer ik af en toe met een Eagles-coverband in Volendam. Prachtige liedjes, meerstemmige vocalen, uitbundig gitaarwerk. Onwijs leuk om te doen.

Het zou dus zó maar kunnen dat ik er toch gewoon mee doorga.

JOHN MEIJER

Meer over BZN tijdens hun afscheidstournee op www.noordhollandsdagblad.nl/nieuws/bzn