’Slepende’ Pier (foto)

’Slepende’ Pier
’Hoe gaat het met…’ is een rubriek waarin een oudgediende uit het (prof)voetbal centraal staat. Vandaag: Kees ’Pier’ Tol, aanvaller van Volendam, AZ en het Nederlands Elftal. „In Alkmaar begon voor mij de victorie.”

„Goed”, sprak toenmalig AZ-trainer Hans Kraaij sr. tegen Kees ’Pier’ Tol. „Je wilt dit seizoen dus nog niet voor AZ spelen. Maar volgend seizoen kom je. Desnoods licht ik je van je bed.” Tol ging inderdaad naar Alkmaar en maakte de beste periode van zijn voetbalcarrière door. Pier Tol debuteerde bij FC Volendam op zijn zeventiende. Arie Stehouwer was trainer en die paste veel jeugdspelers in. „Een seizoen later, toen Leo Steegman Stehouwer had afgelost, haalden we de nacompetitie en promoveerden we naar de eredivisie. Ik speelde in die nacompetitie schijnbaar erg goed, want Kraaij wilde dat ik meteen naar Alkmaar kwam. Ik vond mezelf nog te jong en wimpelde het aanbod af.”

Een seizoen later ging de Volendammer toch. „Het frappante was dat, toen ik kwam, Kraaij er bij AZ was uitgevlogen. Dat vond ik oprecht jammer. Ik had hem graag als trainer een tijdje willen meemaken. Ik weet nog dat ik, na het tekenen van het contract, uitgeblust en door emoties overmand thuiskwam. Nadat ik geheel voor jaffa op de bank lag, ging de telefoon. Ajax-voorzitter Ton Harmsen aan de lijn. Of ik per direct de bus naar Amsterdam wilde nemen. Ajax wilde me graag hebben. Die beleefde niet zijn vrolijkste moment, toen ik zei dat ik naar Alkmaar ging. Ik bedoel er maar mee te zeggen dat het raar kan lopen in een voetballeven. Wie weet wat ik bij Ajax had meegemaakt.”

Maar, met trots en voldoening kijkt Pier Tol terug op zijn fraaie voetbalcarrière. Uiteraard vormden de tien jaren dat hij bij AZ speelde de slagroom op de taart. „Ik vergeet nooit meer het moment dat ik mij als groentje bij AZ meldde. Mannen als Van Hanegem, Hovenkamp, Metgod en Nygaard, die tot dan m’n voetbalhelden waren, kreeg ik opeens als teammaatjes. De allereerste training werd afgesloten met een partijtje. Via ’poten’ van twee bepalende spelers werden beide teams gekozen. Ik werd als allerlaatste gekozen. Ik geloof dat degene die de ballen oppompte nog voor me zat. Vreselijk vond ik dat”, verhaalt de 48-jarige ras-Volendammer over zijn start, die achteraf zijn mooiste voetbaltijd inluidde.

Het is tekenend voor de mens Pier Tol dat hij niet de vliegende tackle van toenmalig PSV-speler Huub Stevens noemt als het meest nare moment uit zijn sportcarrière. „Nee, Huub bleef weliswaar een rode kaart bespaard, maar vaak nog als AZ tegen PSV moet, wordt dat voorval teruggehaald. Zelfs Pierre van Hooijdonk wreef het hem onlangs nog een keer onder de neus. Met Huub heb ik geen enkel probleem meer. Twee dagen na die verschrikkelijke schop – gelukkig zag ik hem aankomen en raakte hij mijn bil – belde Huub op om excuses te maken. Dan is voor mij de kous af. Wat wel heel triest was, was toen Epi Drost ons ontviel. Dat gebeurde in een wedstrijd die we met de oud-internationals speelden. Epi stond op amper drie meter afstand van me in het veld, toen hij dood neerviel. Een vreselijke gebeurtenis die diepe indruk op me heeft gemaakt.”

Aan voetbal komt Tol, die nog altijd topfit is, niet meer toe. „Op m’n 24e kreeg ik de kans om een sportzaak te beginnen. Die kans heb ik met beide handen aangepakt. Aanvankelijk runde ik de zaak samen met Keje Molenaar. Daar die meer zag in de advocatuur, ben ik na twee jaar samenwerking met hem zelfstandig verdergegaan onder de naam ’Sportshop Pier’. Ik heb nooit spijt gehad van de beslissing om een sportzaak te beginnen. Het contact met de klanten vind ik zalig. Heel vaak strijken er bekenden neer.”

Dat Pier ging voetballen in het dorp waar voetbal geen sport is maar religie, stond bij het verschonen van de eerste luier al vast. „Dick ’de Knoest’ Tol was onze overbuurman. We keken enorm tegen hem op. Maar Dick was naast een geweldige voetballer ook een gaaf mens. Vaak nam hij ons mee en mochten we strafschoppen nemen op het doel van Jan Ruiter. Tijdens z’n afscheidswedstrijd voor de FC vormde ik mede de erehaag. Kort daarop overleed hij. Nog geen 40 jaar oud. Ook die gebeurtenis heeft lang op mijn netvlies gestaan.”

• Kees ’Pier’ Tol ging na zijn voetbalcarrière verder als kleine ondernemer. „Ik heb nooit spijt gehad van de beslissing om een sportzaak te beginnen.” FOTO: GLENN WASSENBERGH

„Twee seizoenen heb ik dus voor Volendam gespeeld. Daarna begon voor mij de victorie in Alkmaar. Met name het seizoen 1980- 1981 was zeer memorabel. We hadden een geweldig team. Gek genoeg was er een blessure van topschutter Kees Kist voor nodig om het team schier onverslaanbaar te maken. Door de blessure van Kees gingen we met twee spitsen spelen. Kurt Welzl en ik. Opeens liep het in alle linies en wonnen we praktisch alles op onze sloffen.”

„Kees was echter een dure aankoop en die moest er weer in na zijn blessure. Trainer George Kessler zette mij er toen uit voor Kist. Dat werd door het publiek niet gepikt. Steeds feller werd er om mijn heroptreden verzocht en Kessler zwichtte ten einde raad. Helaas kostte dat de kop van Kurt. Tegen MVV stond ik er weer in. Ik weet nog dat ik met een lob over meer dan dertig meter doelman Peter Gerards verschalkte. Het stadion ontplofte.”

„In dat onovertroffen seizoen verloren we alleen van Ajax. Naast het kampioenschap wonnen we ook de KNVB-beker en haalden we de finale van de UEFA Cup. Die verloren we weliswaar van Ipswich Town, maar het was en bleef een droomseizoen. Kessler was een eigenzinnig baasje. Twee wedstrijden voor het eind van de competitie haalde hij mij van de spelerslijst om mij te sparen voor de bekerfinale tegen Utrecht. Dat gebeurde op een moment dat ik nog alle kans had om topscorer van Nederland te worden.”

„Daar had hij echter lak aan. Uitgerekend in de allerlaatste competitiewedstrijd ging Ruud Geels er met die fraaie prijs vandoor. Ruud scoorde voor Sparta in de laatste minuut van de competitie. Ik bleef steken op twintig treffers, daar waar Ruud er 21 in schoot. Balen”, aldus de man, die om zijn (mee)slepende beweging in Alkmaar en omstreken geadoreerd werd. Op 32-jarige leeftijd sloot hij zijn profcarrière af in het shirt van SVV uit Schiedam.