Buurt keert zich tegen Moeders
Bron: NHD
Buurt keert zich tegen Moeders
Bewoners van 'Ons hoekje' in Westbeemster keren zich tegen de komst van een herstelhuis voor afgekickte drugsverslaafden aan de Volgerweg. De buurtgemeenschap noemt de term 'herstelhuis' niet meer dan een marketingkreet. ,,Het is misleiding. Het gaat gewoon om twintig drugsverslaafden'', zegt Jan Schoutsen namens hen.
Gary Kok van de Moedige Moeders uit Volendam hield vorige maand tijdens een raadscommissie in Beemster een warm pleidooi voor het herstelhuis. Ex-drugsverslaafden die al in een kliniek zijn geweest en clean zijn verklaard, bereiden zich er voor op hun reïntegratie in de maatschappij. Overdag werken ze en Kok garandeerde dat ze geen overlast met zich meebrengen.
De buurtgemeenschap 'Ons hoekje' gelooft daar niets van. Hoewel het college van b en w van Beemster zich al afkerig van het plan uitsprak, zijn de Beemsterlingen er geenszins gerust op dat het herstelhuis er niet komt.
,,Hoezo integratie? Het is hier een hartstikke geïsoleerde plek. Ver weg van voorzieningen en openbaar vervoer. De komst van twintig te behandelen personen op een bevolking van zo'n vijftien is onevenredig. Daar komen hun begeleiders nog bij, hun familie, hun vrienden én de altijd bij zo'n voorzieningen ronddraaiende drugdealers'', spreekt Schoutsen met enige vrees uit. ,,En ze komen ook nog eens allemaal met auto's, want anders kan je er niet komen.''
Gary Kok van de Moedige Moeders uit Volendam hield vorige maand tijdens een raadscommissie in Beemster een warm pleidooi voor het herstelhuis. Ex-drugsverslaafden die al in een kliniek zijn geweest en clean zijn verklaard, bereiden zich er voor op hun reïntegratie in de maatschappij. Overdag werken ze en Kok garandeerde dat ze geen overlast met zich meebrengen.
De buurtgemeenschap 'Ons hoekje' gelooft daar niets van. Hoewel het college van b en w van Beemster zich al afkerig van het plan uitsprak, zijn de Beemsterlingen er geenszins gerust op dat het herstelhuis er niet komt.
,,Hoezo integratie? Het is hier een hartstikke geïsoleerde plek. Ver weg van voorzieningen en openbaar vervoer. De komst van twintig te behandelen personen op een bevolking van zo'n vijftien is onevenredig. Daar komen hun begeleiders nog bij, hun familie, hun vrienden én de altijd bij zo'n voorzieningen ronddraaiende drugdealers'', spreekt Schoutsen met enige vrees uit. ,,En ze komen ook nog eens allemaal met auto's, want anders kan je er niet komen.''