Oproep aan ouders met een verstandelijk gehandicapt kind
Oproep aan ouders met een verstandelijk gehandicapt kind
Staat u mij toe me even voor te stellen. Mijn naam is Freek de Boer. Ik ben woonachtig in Volendam en ben een trotse vader van twee dochters waarvan één verstandelijk gehandicapt en autistisch is. Nou én, zult u misschien denken. Daarvan zijn er wel meer. Nou, daar gaat het me ook niet om. Het gaat om het volgende:
De afgelopen twee maanden heb ik in de NIVO drie artikels geschreven met als uiteindelijk doel een wooncomplex met 24-uurs-zorg te realiseren voor onze verstandelijk gehandicapte kinderen in onze eigen gemeente Edam-Volendam. Daarvoor is het noodzakelijk dat de ouders van deze kinderen mij hun naam opgeven en die van hun kind. Ik wil op die manier inventariseren en doorgeven aan de zorginstellingen en aan de gemeente voor hoeveel kinderen er woonruimte noodzakelijk is en zal zijn in de toekomst. Vandaar de titel van dit stuk: voor nu én voor in de toekomst. Ik heb al veel reacties gekregen maar van geen enkele Edammer. Op eentje na maar dat is een Volendammer die in Edam is gaan wonen. Ik vroeg me dus af wat daarvan de reden kon zijn totdat iemand me attent maakte op het feit dat niet alle Edammers de NIVO lezen. Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de NIVO een grensoverschrijdend medium was! Dus niet. Dat is de reden waarom ik me nu via de Stadskrant tot u richt. Daar gaat ie dan!
Er zijn in onze gemeente in het verleden voorzieningen getroffen in de vorm van de zogenoemde socio-woningen, waarbij de bewoners een grote mate van zelfstandigheid hebben en centra zoals de Driemaster waar de bewoners begeleiding genieten. De laatstgenoemde bewoners zijn echter tot veel in staat en de zorg die daar moet worden verleend is dus minder intensief. Maar voor kinderen zoals mijn dochter is er echter niets in onze gemeente. En dat is jammer. En ó zo wenselijk. En zelfs nodig. Want voor kinderen die extra zorg en begeleiding nodig hebben, is de nabijheid van de ouders zo belangrijk. Vaak voelen deze kinderen zich extra onveilig. Ze hebben geen verdedigingmechanisme. Ze vertrouwen blind en in volle overgave op de begeleiders maar vooral op hun ouders. De ouders vormen hun veilige haven en brengen rust. Ouders zijn de stabiele factor. Als ik goed ben geïnformeerd, kent de wereld van de zorgverlening een groot verloop van personeel. Onze kinderen moeten dus telkens weer wennen aan een nieuw gezicht en dat valt voor hen extra zwaar vanwege hun handicap.
Daarom hebben de ouders zo'n belangrijke rol en dragen ze voor een groot deel bij aan het welbehagen van hun kind in een andere, vreemde woonomgeving. En dan kan afstand een belemmerende factor zijn. Het zou dan toch geweldig zijn als we in onze gemeente een locatie zouden hebben waar onze kinderen terecht kunnen en waar we ‘effe’ naar toe zouden kunnen gaan. En daar willen wij voor gaan! In een gemeente van ongeveer 28.000 inwoners is zo'n locatie, naar mijn mening, geen luxe maar een vanzelfsprekende voorziening. Het is echter wel noodzakelijk dat de ouders zelf hun wensen en noden kenbaar maken en daarom is dit initiatief geboren. De gemeente in de personen van de wethouders Dorus Luyckx en Marisa Kes hebben toegezegd hun medewerking te willen verlenen. Het is nu aan ons om aan te geven met hoevelen we zijn zodat we de zorginstellingen kunnen motiveren om een nieuw plan te bedenken. Een plan, dat moet resulteren in een "eigen haard" voor onze kinderen en waar wij als ouders graag en vaak naar toe zullen gaan. Is het niet voor nu, dan voor in de toekomst.
Dus bel me of mail me: 0299-368789 of freekdeboer@orange.nl.
Freek de Boer