Dick Plat: ernstig ziek tijdens opnames ’Symphonic Night’
Bron: Weblog BZN
Dick Plat: ernstig ziek tijdens opnames ’Symphonic Night’
Klik hier voor het gehele weblog
Vrijdag 21 juni 1996 staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Toen werd in het Chassé Theater in Breda onze ’Symphonic Night’ opgenomen, een gigantisch project dat een onvergetelijk hoogtepunt uit mijn BZN-tijd is geworden. Het was een unieke muzikale ervaring om met een groot orkest en een groot koor op het podium te staan.
Onze Zangertjes van Volendam waren er ook, en Nederland maakte kennis met Jantje Smit. Maar wat duurde die langste dag van het jaar lang. Want ik was doodziek.
Het begon al op de woensdagavond vóór het concert. We deden een soundcheck en namen daarna een paar pinten om ons relaxed voor te bereiden op de donderdag, een lange repetitiedag. We zaten gezellig met elkaar, maar ineens smaakte mijn biertje niet meer. Ik maakte mij daar niet zo druk om en zei: ’Jongens, ik ga vroeg op bed. Morgen wordt een lange dag’.
Ik was nog niet op mijn kamer of ik werd zieker dan ik ooit was geweest. Lijkbleek kwam ik de volgende ochtend aan het ontbijt. Daar lag echt het lekkerste uitgestald dat een mens kan bedenken, maar ik lustte zelfs geen glas water, zo ziek was ik. Onze verbijsterde manager Dick de Boer nam mij meteen mee naar de dokter, die ons een gezinspak pillen meegaf. Die hielpen eerst wel even, maar later op de dag werd het er weer niet beter op.
Na wéér een slechte nacht was ik nog steeds zo ziek als een hond. Maar de ’show must go on’ en ’s avonds, achter de vleugel, deed ik alsof er niets aan de hand was.
Ik vind het nog steeds mijn grootste prestatie dat ik vier liedjes voor het einde van de show moest overgeven maar dat heb weten in te houden tot na het eindapplaus. Daarna moest ik wel erg hard lopen naar het toilet.
Dick Plat
Onze Zangertjes van Volendam waren er ook, en Nederland maakte kennis met Jantje Smit. Maar wat duurde die langste dag van het jaar lang. Want ik was doodziek.
Het begon al op de woensdagavond vóór het concert. We deden een soundcheck en namen daarna een paar pinten om ons relaxed voor te bereiden op de donderdag, een lange repetitiedag. We zaten gezellig met elkaar, maar ineens smaakte mijn biertje niet meer. Ik maakte mij daar niet zo druk om en zei: ’Jongens, ik ga vroeg op bed. Morgen wordt een lange dag’.
Ik was nog niet op mijn kamer of ik werd zieker dan ik ooit was geweest. Lijkbleek kwam ik de volgende ochtend aan het ontbijt. Daar lag echt het lekkerste uitgestald dat een mens kan bedenken, maar ik lustte zelfs geen glas water, zo ziek was ik. Onze verbijsterde manager Dick de Boer nam mij meteen mee naar de dokter, die ons een gezinspak pillen meegaf. Die hielpen eerst wel even, maar later op de dag werd het er weer niet beter op.
Na wéér een slechte nacht was ik nog steeds zo ziek als een hond. Maar de ’show must go on’ en ’s avonds, achter de vleugel, deed ik alsof er niets aan de hand was.
Ik vind het nog steeds mijn grootste prestatie dat ik vier liedjes voor het einde van de show moest overgeven maar dat heb weten in te houden tot na het eindapplaus. Daarna moest ik wel erg hard lopen naar het toilet.
Dick Plat