Pieperrcace met grijns van oor tot oor

Het had voor de schippers wat harder mogen waaien, maar wát een begin van het vaarseizoen. Voor de duizenden bezoekers aan Volendam kon het weekeinde niet stuk. Voor de 23ste keer werd daar de Pieperrace gevaren, de opening van het vaarseizoen voor historische schepen. De VD84 Pieter Bell voer met een bijzondere bemanning: zes van de matrozen hebben een verstandelijke beperking.

Schipper Leo Oudhuis houdt klein palaver, vlak voor het vertrek. Pablo is nog helemaal verwaaid, want hij is naar Volendam komen fietsen. ,,Jaap, jij bent verantwoordelijk voor de grootschoot, Riccardo, jij zorgt de hele dag voor verse koffie, dat is belangrijk, en Danny, jij moet ons startnummer omhoog houden, nummer 22, en ze moeten het goed kunnen zien op het startschip, want anders tellen we niet mee. O, en niet vergeten, tijdens het kruisrak moeten we allemaal aan de lage kant gaan staan. Vooral de mensen die heel veel wegen. Dat is heel belangrijk, want dan varen we net iets sneller en ook zit je dan lekker in het zonnetje.'' De mannen knikken, de vrijwilligers van de Stichting Pieter Bell knikken ook en dan kunnen de trossen los.

De VD84 is een kwak, het traditionele houten vissersschip waarmee alleen Volendammers voeren. Er liggen er nog maar drie in Volendam, fraai gerestaureerd. De VD84 Pieter Bell - ze dankt haar naam aan de bijnaam van de eerste eigenaar - is enkele jaren geleden gekocht door de Stichting Odion, die het schip gebruikt als dagbesteding voor mensen met een verstandelijke handicap. Het is een leerwerkproject en de zes mannen die vandaag meevaren zijn al jaren betrokken bij het restaureren en in de vaart houden van de VD84.

De schipper laat de zeilen hijsen, en als dan de motor zwijgt, is alleen nog het bruisen van het water, het zachte gekraak van het hout en het fluisteren van de wind te horen. En Danny natuurlijk, die honderduit vertelt.

Aan Danny debelangrijke taak omhet wedstrijdnummer omhoog te houden. Dan is het zo ver. Hij kijkt nog even of hij het bord rechtop heeft en dan gaat het de lucht in. Op het startschip begroeten ze Danny en hun eigen Volendammer kwak met gejoel en Danny krijgt een grijns van oor tot oor. De wedstrijd is begonnen.

Noord-oost gaat het, aan de wind naar de wedstrijdboei waar de koers verder naar het noorden verlegd zal worden. De zeilen staan strak, het bakboordzwaard wordt nog wat dieper gestoken en Riccardo zorgt voor de koffie. Hij heeft een eindje touw en vermaakt zich met het leggen van knopen.Even later helpt hijmet het ronddelen van de boterhammen met gebakken ei. Hij vermaakt zich met Pablo en Eric met hun mobieltjes. Ze vergelijken, maken muziekjes en foto's. Eric barst uit in een zeemanslied.

,,Je zingt zo vals als wat'', bromt stille Jaap. Met zijn grijzende baard, rood wollen muts, shagje, zonnebril en Bob Marleytrui is hij op de VD84 meer dan op zijn plaats. Hij haalt de fokkeschoot aan, knoopt lijntjes aan extra zeilen en houdt alles in de gaten. Als hij het even heeft gehad met de drukte, vraagt hij aan Nico Dobber of hij naar het voorschip mag. Daar nestelt hij zich tegen de kluiverboom, draait nog een shagje en geniet.

De Pieter Bell vaart in een rustig tempo naar het noorden, regelmatig voorbijgestoken door skûtsjes, aken en enorme driemasters onder enorme lappen zeil. Danny valt stil. Hij is moe van alle emotie. Ter hoogte van Schardam ligt het keerpunt. ,,Nu gaan we een hoop actie krijgen", kondigt de schipper aan. ,,We gaan gijpen en daarna alle zeilen bij. Ik wil de aap erop hebben en de grote kluiver." Jaap en Pablo springen bij en helpen met het uitbomen van fok en het aanhangen van het waterzeil. Voor de wind gaat het terug naar Volendam. Snel gaat het niet. Een kwak is pas in zijn element als het echt waait.