Stembent onprofessioneel, maar wel gezellig
Stembent onprofessioneel, maar wel gezellig
Stembent is een (vooral in de kleine kerk) groot gemengd popkoor uit Edam. Het brengt vanavond romantische liederen, waarbij de nadruk wordt gelegd op de donkere zijde van de romantiek. Dat het bij het koor voornamelijk om de gezelligheid gaat, is te merken, want het optreden ziet er heel gezellig uit, maar door de vrijblijvendheid komt het niet professioneel over en klinkt het niet erg zuiver. Het koor maakt heel weinig verschil in dynamiek; zelfs als dirigent Roland Bosma aangeeft dat zachter gezongen moet worden, neemt het volume slechts minimaal af. Bij de laatste liederen van de avond gaat dit wel iets beter, maar meer onderscheid dan tussen hard en zacht wordt ook dan niet gemaakt. De leden geven de woorden niet allen dezelfde lengte, wat vooral opvalt aan het einde van frases waar Bosma toch duidelijk aangeeft hoe lang de eindnoot moet worden aangehouden. De gezelligheid en informele sfeer zijn wel goed te voelen, aangezien de leden enthousiast meeswingen en tussendoor met elkaar staan te praten (ook tijdens het zingen!). Slechts een enkeling lijkt echt nerveus en staat doodstil of opent amper de mond om het geluid door te laten.
Het koor Friends uit Purmerend, eveneens met dirigent Roland Bosma, heeft met zijn negen vrouwelijke leden evenveel volume als het grote Edamse koor, maar maakt veel meer dynamische verschillen. Ook zingt het zuiverder. Tussen de hoogste stemmen klinkt een harde en schelle stem, terwijl bij de laagste iemand met veel lucht zingt. Het repertoire van
Friends bestaat uit popmuziek én uit musicalliederen.
De koren zijn wel bijzonder goed te verstaan. Ze worden op piano begeleid door Danny Molenaar. Tijdens de wisselingen van de koren wordt voorzien in een muzikaal intermezzo. Er worden twee solo's gezongen, waarbij de eerste soliste door nervositeit haar tekst vergeten is, maar ze heeft wel een aardige stem. Danny verzorgt enkele intermezzo's met korte stukken die aardig klinken, maar niet van erg hoog niveau zijn.
Het publiek sluit goed aan bij de informele sfeer. Zo zit op de eerste rij een jongetje achterom te kijken en constant hard te praten - áls hij al op zijn plaats zit. Bovendien zit na de pauze een groepje hard op de houten vloer mee te stampen, mee te klappen en te zingen. Weer anderen verlaten de kerk al tijdens het uitdelen van de bloemen.