Opa’s
Bron: Weblog BZN op ww.nhd.nl
Opa’s
Wanneer we met BZN onderweg zijn, is het net of je een ander leven leeft. In ons geval is dat aan de ene kant niet zo vreemd, omdat we enorm bevoorrecht zijn - zo voel ik dat tenminste. We zijn op heel veel mooie plekken op de wereld geweest en we zijn vaak genoeg flink in de watten gelegd. Dat maak je allemaal mooi even mee. Het artiestenleven is, goed beschouwd, zo slecht nog niet.
Maar daar tegenover staat dat je ook vaak lang van huis bent. Als ik daar nu zo aan terugdenk, was het toch wel opvallend dat wij onderling eigenlijk maar heel weinig over thuis spraken. Onze gesprekken gingen over alles, maar niet over thuis. BZN was ons andere leven, zou je kunnen zeggen.
Net zo opvallend is het dat dit beeld de laatste jaren flink is veranderd. Ik herinner me wat dat betreft de vliegreis van tien uur die Jan Keizer en ik in 2002 maakten naar de Golf van Mexico. Daar werden wij gefilmd voor een televisiespecial, waarin ook aandacht werd besteed aan de walvisstand en het Wereld Natuurfonds. Een superervaring was dat trouwens.
Jan en ik zaten naast elkaar in het vliegtuig en vanaf de start tot en met de landing hebben we over alles gekwebbeld. Ons gesprek ging dit keer niet of nauwelijks over muziek en politiek. Nee, we hadden het over thuis, de familie, de kinderen én zijn kleinkinderen.
Ja, er spelen nu vier opa’s in de band: de twee Jannen, Jack en Dick. Ze zijn daar zó ontzettend trots op, dat ze er honderduit over vertellen. Nu ineens doen ze dat wel. Dat is toch wel een verandering, hoor. Maar die is ook heel goed te begrijpen, want daardoor beseffen we de betekenis van 41 jaar BZN. De band heeft twee generaties heeft overleefd.
Carola Smit
Klik hier voor het volledige weblog van BZN op www.nhd.nl
Maar daar tegenover staat dat je ook vaak lang van huis bent. Als ik daar nu zo aan terugdenk, was het toch wel opvallend dat wij onderling eigenlijk maar heel weinig over thuis spraken. Onze gesprekken gingen over alles, maar niet over thuis. BZN was ons andere leven, zou je kunnen zeggen.
Net zo opvallend is het dat dit beeld de laatste jaren flink is veranderd. Ik herinner me wat dat betreft de vliegreis van tien uur die Jan Keizer en ik in 2002 maakten naar de Golf van Mexico. Daar werden wij gefilmd voor een televisiespecial, waarin ook aandacht werd besteed aan de walvisstand en het Wereld Natuurfonds. Een superervaring was dat trouwens.
Jan en ik zaten naast elkaar in het vliegtuig en vanaf de start tot en met de landing hebben we over alles gekwebbeld. Ons gesprek ging dit keer niet of nauwelijks over muziek en politiek. Nee, we hadden het over thuis, de familie, de kinderen én zijn kleinkinderen.
Ja, er spelen nu vier opa’s in de band: de twee Jannen, Jack en Dick. Ze zijn daar zó ontzettend trots op, dat ze er honderduit over vertellen. Nu ineens doen ze dat wel. Dat is toch wel een verandering, hoor. Maar die is ook heel goed te begrijpen, want daardoor beseffen we de betekenis van 41 jaar BZN. De band heeft twee generaties heeft overleefd.
Carola Smit
Klik hier voor het volledige weblog van BZN op www.nhd.nl