Erik Snoek duikt weer naar de bal

Erik Snoek duikt weer naar de bal
Geweld op het voetbalveld schijnt er tegenwoordig bij te horen. Maar dat het er bij de jeugd soms meer dan gemeen aan toegaat, is voor veel mensen moeilijk voor te stellen. Op 25 november van het vorig jaar gebeurde tijdens Blauw Wit-RKAV Volendam 3 iets wat niet op het voetbalveld thuishoort. Keeper Erik Snoek kreeg een rake schop, toen hij de bal al vast had. Een flinke scheur in de schedel, wat hersenkneuzingen' en een risicovolle operatie verder, mocht hij vorige week voor het eerst weer het trainingsveld op en nam Wim Jonk hem mee naar zijn favoriete club, AZ.

Enkele maanden geleden kwam de Tsjechische keeper van Chelsea, Peter Cech, in de belangstelling met zijn helm. Erik Snoek, elf jaar, van groep 8 van de Kennedyschool, heeft het kleinood ook moeten aanschuiven. Hij mag weer duiken en is weer één van hen. Hoe anders zag het er vijf maanden geleden uit. Even werd zelfs voor zijn leven gevreesd.
De foto van zijn beschadigde schedel vertelt het verhaal van wat een voetbalschoen met veel kracht erachter kan aanrichten. „De chirurg had zoiets nog nooit meegemaakt en moest er eerst de literatuur op naslaan, durfde aanvankelijk niet te opereren, bang dat hij was meer schade aan te richten", zegt vader Jan Snoek. „Uiteindelijk gaven foto's na die eerste onvergetelijke nacht, waarin hij alleen maar achteruit ging, aan dat er meteen geopereerd moest worden", vult moeder Ageeth Snoek-Steur aan. „Het hersenvlies was zelfs kapot. Ze hebben echt kunstwerk verricht."

Zoonlief hoort het aan. Het was niet de eerste keer dat hij een spoedbezoek aan het ziekenhuis bracht in 2006. „In juni werd hij geschept door een auto. Dus toen weer de telefoon ging, was er weer die schrik", vertelt Ageeth, die meestal bij de wedstrijden langs de lijn stond. „Nu een keer niet. De grote fout van het ambulancepersoneel is dat ze hem naar de ziekenauto hebben laten lopen. Dat had nooit gemogen." Erik probeert zich de dag en het moment te herinneren. „Ik had de bal volgens mij in twee instanties vast." Daarna ging het licht uit. „Ik weet niet eens meer of die schop pijn deed..." Iedereen was enorm van slag, ook zijn trainer Dick Tuyp (kit). Diens assistent is zelfs direct gestopt.

Na uren wachten tot hij zou ontwaken, herkende hij meteen iedereen. „Daarvoor was ik net een baby met praten. Er kwam niks uit. Na de operatie kon ik meteen praten." Alleen sloeg hij met lezen regels over. De wond bleek bovendien vele malen groter dan verwacht. Erik: „Toen die grote tulband eraf ging, schrok ik wel even. Moeder Ageeth: „Het was een emotioneel weerzien. Omdat je niet weet hoe hij eronder vandaan komt. Maar hij zei al snel dat hij wel weer wilde keepen." „RKAV Volendam heeft ons goed opgevangen en heel veel mensen waren meteen direct, betrokken en bleven dat. De woede zit er nog bij mij, naar degene die een week later waarschijnlijk gewoon weer op dat veld liep te voetballen." Vader Jan: „We hebben van hem of zijn ouders helemaal niks gehoord. Het bestuur van Blauw-Wit belde wel, maar de politie gaf ons hangende het onderzoek het advies om even alles af te wachten en er niet op in te gaan. Het duurt lang, maar dit soort zaken wordt nou eenmaal niet zoals in Baantjer binnen een uur opgelost."

Erik: „Ik heb zoveel kaarten gekregen van allerlei mensen." Ageeth: „Zelfs uit Beverwijk en uit Noorwegen. Een week later werd een amateurvoetballer uit Rotterdam ook kapot geschopt, hij was nog in het nieuws. Die heb ik toen weer een kaartje gestuurd en verteld dat wij ook zoiets hadden meegemaakt. Onlangs belde hij nog. Het is goed om erover te kunnen praten, want bij mij komt het er nu pas uit. Ik had steeds een brok in mijn keel, maar hield me in voor hem. Daarom ga ik ook een paar keer een psycholoog bezoeken. Erik heeft inmiddels een intake-gesprek gehad om hulp te krijgen. Alleen moet hij lang wachten voor het eerste gesprek volgt."

Hij beleefde een fijn weekeinde. Nadat hij daags ervoor weer voorzichtig had gekeept tijdens de training. „Ik ben nog een beetje bang, moet weer leren durven." Donderdag zag hij AZ in het DSB-stadion met 6-0 winnen van NAC en inmiddels is zijn cluppie de voornaamste kandidaat voor het landskampioenschap. Zondag zat hij met neef Jan Koning weer naar de Alkmaarders te kijken. „Mijn ploegje, de D3, is zaterdag ook kampioen geworden. Nu kan ik ook weer keeperstraining krijgen. Anders ben je thuis wel erg alleen... Of ik zelf nog boos ben? Tja. Ik wil in ieder geval niet meer tegen Amsterdammers voetballen."

Morgen krijgt hij de uitslag van het neurologisch onderzoek. Soms moet hij nog naar woorden zoeken. „En soms ben ik vergeten wat ik een paar uur eerder gezegd heb." Ageeth: „Maar alle voetbaldingetjes weet hij nog. De uitslagen en wie er toen en toen scoorde." NAC-keeper Edwin Zoetebier sprak hem bemoedigende woorden toe. Dat hij zijn plezier niet door één persoon moet laten vergallen. Erik: „Ik kijk wel naar Zoetebier hoe hij precies beweegt. Henk Timmer is wel een beetje mijn favoriete keeper. Theo Zwarthoed? Eehhh... die maakte toch wel wat foutjes in de korte hoek... Dat moet beter bij hem."

Zijn ouders glimlachen om de gedurfde uitspraak. „Gezien het letsel mogen we blij zijn dat hij er nog is..."