Een berichtje uit de “Hoeve”
Een berichtje uit de “Hoeve”
Verslaafd en Ik
Om mijn verslaving een plaatsje te geven in mijn leven betekent dat voor mij: geen drugs, geen alcohol en geen medicijnen, zelfs niet een keer, zoals ik toen ben begonnen om niet mijn eigen ik te leren kennen. Omdat ik de verslaving zelf ontwikkeld heb.
Het is niet van de een op andere dag gekomen. Natuurlijk voelde ik me dan wel lekkerder maar het sluimert er in en ongemerkt. Je hebt het zelf niet door of je wilt het niet zien. Je denkt; je zegt: ik niet, maar ondertussen ben ik ik niet meer!
In het begin dacht ik als ik drank of drugs of medicijnen neem vergeet ik alles, alle problemen worden opgelost, ik kan alles weer aan maar als de roes is uitgewerkt ben Ik,Ik weer, de Ik van daarvoor.
Maar het is natuurlijk een tijdelijke oplossing, net als een warm kussen die je voor je rug gebruikt om problemen te verlichten maar je haalt het probleem niet weg, het geneest niet.
Maar, die tijd van de tijdelijke oplossing is voorbij. Het werd een zelfvernietigingmiddel die mijn totale Ik controleerde en beheerste en mij hulpeloos en afhankelijk maakte. Mijn werkelijke Ik was weg!
Ik ben me eigen kwijtgeraakt en dat doet je naasten veel verdriet, wat ik niet zag. Nu zit ik op de Emilie Hoeve om mijn eigen Ik weer terug te vinden. Vraag me nu af waarom ik niet mezelf kon zijn. Ik denk dat ik het nu weet: ik ben in een doolhof ( de wereld) terecht gekomen. Een doolhof waarin ik mijn eigen ik niet kon zijn; ik ben Kees M.
Na een crisisopname bij de Brijder in Alkmaar, 13 december 2006, was vijf dagen daarvoor ontslagen bij de Brijder omdat ik gehandeld had in UC’s, urinecontroles. De detailles laat ik weg. ( diverse opnames bij Brijder gehad, allemaal kortstondig) We zijn door omstandigheden door de mand gevallen en we werden met z’n vijven ontslagen. Dat was toen voor mij, alsof mijn wereld instortte, zo een teleurstelling. We kregen een giga terugval en vijf dagen later moest ik me weer op laten nemen, ik kon niet meer! Ik heb gesmeekt en gezegd:” ik wil mijn eigen Ik weer terugvinden, ik weet me geen raad meer”!
Ten einde raad heb ik Moedige Moeders gebeld om hulp en nu zit ik hier voor een jaar.
Ik schrijf af en toe een stukje om jullie te laten zien hoe het mij vergaat: hoe moeilijk of het is om te stoppen en hopelijk als waarschuwing voor diegene die nu nog gebruikt.
K.Tuijp
Emiliehoeve
Bep Bakhuisweg 140
2553 RJ Den Haag
Bovenstaande adres is voor diegene, die kees een hart onder de riem wil steken, hij ontvangt graag een kaartje of brief.