Mandy en Denise Groot: Topsporters in hart en nieren

Mandy en Denise Groot: Topsporters in hart en nieren
De een kiest voor succes door de lucht, de ander blijft liever met beide benen op de grond staan maar dicht zich niettemin de titel 'ijsvogel' toe. Dat is tekenend, want hoe verschillend Mandy en Denise Groot ook zeggen te zijn, uiteindelijk vallen de overeenkomsten tussen de twee in Edam opgegroeide zusjes toch meer op.

De meest in het oog springende overeenkomst tussen de twee meiden zijn hun buitengewone sportprestaties. De veertienjarige Mandy Groot won vorige week op het NK skeeleren in haar leeftijdscategorie nog twee keer goud en vier keer brons. Met haar tijd op de 300 meter sprint, 30,87, was de Edamse bij de senioren derde geworden. Maar Groot kan meer dan alleen skeeleren. Ze wint elk jaar in haar leeftijdscategorie goud op de 500 meter op het NK schaatsen. En het is ook nog maar kort geleden dat ze in een jaar Nederlandse kampioene werd met schaatsen, skeeleren, verspringen en kogelstoten.

Haar twee jaar oudere zus Denise werd als turnster op haar twaalfde Nederlands kampioene op de balk, pakte zilver op het onderdeel sprong en werd derde op de vloer en op de brug. In de afgelopen jaren maakte ze furore als polsstokhoogspringster: Denise Groot staat met een persoonlijk record van 3.90 meter het hoogst geklasseerd bij de junioren. Het zijn resultaten die vanzelfsprekend niet uit de lucht komen vallen. Een andere overeenkomst tussen de beide zusjes is dan ook hun sportbeleving. „Ons zul je niet op de Dijk aantreffen'; zegt de zestienjarige Denise Groot treffend. Maar de grootste overeenkomst is toch wel hun eigenzinnigheid. „Ik wist al op mijn zevende dat ik op atletiek wilde", vertelt Mandy Groot. „Maar toen ik mijn ouders hoorde vertellen over een advertentie waarin mensen werden gevraagd om te gaan shorttracken wist ik 'dit is het'. Nou ja, dus niet, want korte rondjes draaien' is niets voor mij. Ik ben op mijn negende langebaan gaan schaatsen. Twee jaar later won ik mijn eerste nationale titels."

Denise Groot is meer een 'binnenvetter; maar toch net zo eigenzinnig. „Het kwam voor de trainer van St. Mauritius toch als een onaangename verrassing toen ik zei dat ik ging stoppen", vertelt ze. „ Ik was de enige turnster van de Volendamse club die in de categorie topsport uitkwam. Ik was het gezicht van de vereniging, had net vier medailles gewonnen op het NK. Maar het harde klimaat op de club stond mij niet aan. Er werd constant druk op mij gelegd."

Het was voor Denise Groot de reden om eens verder te kijken dan de turnsport. „Mijn vader heeft op atletiek gezeten en mijn zusje was op dat moment nog actief bij AV Edam; vertelt ze. „Ik moest aftrainen en omdat dit bij Sint Mauritius niet mocht, ben ik dat gaan doen bij AV Edam. Cees Beets werd mijn trainer. Hij was zich op dat moment net in het polsstokhoogspringen gaan specialiseren. Cees was de trainer die ik op dat moment nodig had. Hij stond tussen en niet boven de atleten. Maar om echt door te stoten naar de top had ik een ander type trainer nodig."

Dat werd George Friant in Sittard. Denise Groot was zelfs voor haar topsportloopbaan bereid te verhuizen naar Sittard waar ze in een gastgezin werd ondergebracht. „In het begin was het wel wennen', zegt ze. „Maar nu gaat het prima. Mijn vriend is polsstokhoogspringer Wout van Wengerden die ook oorspronkelijk ook uit Waterland komt. Hij zit in een gastgezin aan het andere eind van de straat.” Even bestond de mogelijkheid dat ook Mandy Groot zou verhuizen. Zij kon terecht op een schaatsschool in Groningen, maar ze ging uiteindelijk niet. „Dat kwam omdat de voorzieningen in Noord-Holland prima zijn, maar ook omdat de financiën het niet toelieten", vertelt moeder Rita die vroeger veel geturnd heeft. „Wij betalen momenteel al alle kosten van Denise in Sittard. “Wij zijn op dit moment naarstig op zoek naar sponsoren om de topsportloopbaan van Denise en Mandy verder in te kleden."

Mandy Groot ziet er nu wel de voordelen van in dat ze in Edam is gebleven. „Nu zie ik in de weekeinden mijn zus nog wel eens. Vroeger hadden we veel ruzie, nu niet meer." Haar oudere zus lacht. „Mandy laat altijd alles overal slingeren. Vroeger ruimde ik dat dan op. Bovendien is ze een flapuit en daar had ik moeite mee." Slordig is Mandy Groot nog altijd. „Mijn favoriete liedje is 'I believe I could fly', maar een iPod neem ik niet mee naar de schaatsbaan, want die raak ik geheid kwijt'; aldus de 'ijsvogel'. Op de baan weet ze echter precies wat ze moet doen. Eerst volgende doel van de Edamse is het EK skeeleren voor cadetten in juli, haar twee jaar oudere zus richt zich op het Europees jeugd Olympisch Festival in Belgrado. Voor beiden geldt dat deelname alleen niet goed genoeg is. Daarvoor is de drang om te presteren te groot.