Getergde wethouder Jaap Bond recht zijn rug

Getergde wethouder Jaap Bond recht zijn rug
De discussie over veiligheidsmaatregelen tijdens de Volendammer kermis houdt de gemoederen flink bezig. De horeca beklaagt zich over strenge eisen en vreest bovendien overdreven controles. Wethouder Jaap Bond is de gebeten hond. Maar, juist hij weet als geen ander wat er mis kan gaan. Vanuit die traumatische ervaring op 01-01-01 recht hij nu z'n rug.

'Onbeschoft, respectloos, onbehouwen'. Wat Jaap Bond publiekelijk naar het hoofd geslingerd kreeg, is amper in twee A4-tjes samen te vatten. Als wethouder en ook als Volendammer is hij uitgekotst. Maar wordt ook op handen gedragen want hij durft tenminste te zeggen wat er loos is. Recht door zee, zoals zijn achterban het graag ziet. In gesprek met een man die een gebrek aan communicatie wordt verweten. Met zijn vier wiel aangedreven auto manoeuvreert Bond zijn BMW vlot en behendig kris kras door de straten vanuit Edam richting Volendam. Het is bijvlagen nog lastig volgen. Kennelijk legt hij deze weg wel vaker af. Een schuchter ogend meisje achter het stuur van een lesauto schrikt zichtbaar van de snelheid waarop Bond bij een winkelbedrijf langs een lossende vrachtwagen glipt.

Zwart shirt
Aangekomen bij het hagelnieuwe recreatiedorp Marinapark parkeert hij geroutineerd op het gladde asfalt met hagelwitte lijnen erop. Afspreken op het stadhuis is nog tot daar aan toe maar Bond, gekleed in zwart T-shirt boven een spijkerbroek, heeft het niet zo, op dat ambtelijk gedoe. Dat klinisch aandoende en steriele kantoor met al die kamertjes met flap-overs, stapels rapporten en pottenkijkers. Mobieltje en pakje sigaretten losjes in de hand loopt hij de dijk op. „We gaan even ergens zitten want ik praat liever in een wat ontspannen omgeving."

'Versgerookte paling', meldt het reclamebord bij de ingang van Smit Bokkum. De manier waarop Bond hier naar binnenloopt en op het buitenterras neerstrijkt, verraadt diens bekendheid met het etablissement. Dat is nou ook toevallig. Het tafeltje waar hij gewoontegetrouw aanschuift, wordt bezet door twee bekenden, vrienden, kameraden en zoals na enige tijd later blijkt ook sympathisanten die hem door dik en dun steunen in wat
er de afgelopen dagen allemaal is voorgevallen. De een doet qua oogopslag direct denken aan Peter R. de Vries. Gesoigneerd, geanimeerd, vertrouwen inboezemend maar bovenal goed geconserveerd en duidelijk jonger ogend dan diens werkelijke leeftijd. Hij wordt voorgesteld als de grote baas van deze uitspanning, Jan Smit.

Bloeddruk
Diens kompaan is meer getekend door het leven, moet aan zijn postuur en gelaatskleur te zien nodig z'n bloeddruk laten controleren en rookt aan de 1opende band sigaartjes. Zo'n roker die zichzelf wijsmaakt dat het eigenlijk wel meevalt, sinds zijn laatste stoppoging, omdat dit onschuldige sigaartjes zijn maar ondertussen een doos per dag paft.. Deze persoon wordt voorgesteld als Albert Veerman. „Weet je niet wie ik ben? Van mij rijden hier heel heleboel busjes rond. Ik ben ook de man achter het piepschuimen huis dat daar in de haven ligt." Of de verslaggever hier bekend is, dan wel hier vandaan komt. Hoe oud hij is en of hij dit werk al langer doet. Niet dat het er in feite toe doet maar ze willen gewoon graag weten wat voor vlees ze in de kuip hebben. Voordat het schrijfblok opengaat en zaken op scherp worden gesteld. Want daar gaat dit verhaal immers over. Over communiceren, praten, formuleren. Publiekelijk, in de krant, op internet, via via, hoe dat bij anderen overkomt en wat het vervolgens teweegbrengt.

Hoe Jaap Bond het gezegd heeft, is misschien niet de meest diplomatieke weg geweest maar hij heeft wel duidelijk verwoord wat anderen niet durven. „Ik zeg precies hoe anderen erover denken maar niet zeggen. Dat doe ik dus wel en daar ben ik ook voor aangesteld. Om zonder omwegen te zeggen waar het op staat.' Hij kan het zo aantonen, de talloze steunbetuigingen via de sets, de e-mail, telefoontjes en niet te vergeten de Volendammers die hem op straat spontaan aanklampen. „Ik heb zelfs een email ontvangen van Paulette Dankert, weduwe van Piet Dankert, oud-voorzitter van het Europese Parlement. Moetje nagaan. Zij woont ergens daar ver weg in de Pyreneeën en volgt op afstand wat hier allemaal gebeurt. Dat je van zo iemand steun krijgt, doet je heel goed.’

'Klootzak'
Ach, vindt Albert Veerman, waar hebben we het over? „Je moet toch af en toe tegen elkaar kunnen zeggen dat je een vreselijke klootzak bent. Daarna hup, zand erover, je sluit vrede en gaat verder met elkaar. Dat is nou precies waarom we deze club, Recht door Zee, hebben opgericht. Dat we zonder omwegen praten. Natuurlijk gaat het wel eens mis. Neem nou dit. Door een simpel mailtje ben ik iemand 76.000 euro verschuldigd. Dat heb ik al terug weten te praten naar 25 mille. Als ze mij naar de boekhouding vragen, geef ik m'n agenda. Daar staat alles in en dat moet genoeg wezen. Anders bel je me maar want ik weet het zo weer." Bond tikt op z'n slaap. “Bij mij zit alles hier, ik schrijf niks op. Al die verslagen en notulen, wat schiet je ermee op? Voor de vergadering neem ik alles snel even door, dat is voldoende want ik heb het allemaal in m'n geheugen. Eigenlijk zou ik op dit moment overleg voeren met de afdeling financiën maar die dossiers ken ik gewoon."

'Jaap most ofslacht'
Jan Smit heeft tot dusver geluisterd en gezwegen. Hij komt tot zaken en stelt droogjes; “Jaap most ofslacht" Bond moest openbaar afgeslacht, opgeofferd. Op aangeven van dezelfde fractie die ten tijde van de, Nieuwjaarsbrand aan het bewind was. Dan komt het werkelijke verhaal, stukje bij beetje. Dat 'ze' (volgens Albert) de kermis al gingen aanbesteden, 'terwijl de kisten nog boven de grond stonden’. Over dat etablissement waar ze geen noodhospitaal mochten inrichten, om slachtoffers eerste hulp te bieden. Over die brandweerman, een gebouw van een vent, die volledig blokkeerde en als een standbeeld aan de grond genageld stond. Over dat doucheputje dat bijna verstopt raakte doordat er verbrande huid in spoelde en wat ze er met de vingers uithaalden. Dat knappe meisje, in shock zittend op de grond, dat aan Bond vroeg hoe haar gezicht eruit zag en dat hij niet eerlijk durfde te antwoorden.

Schrijfblok
Het schrijfblok met het kopje koffie erop, moest maar dicht blijven. Wat zich 01-01-01 heeft afgespeeld, laat zich volgens dit drietal met geen pen beschrijven. Omdat dit verschrikkelijke drama niet te bevatten is. Voor wie er niet bij was. Bond was er dus wel degelijk bij. Doet alsof hij een dweil uitwringt. “Zo heb ik gewonden verkoeling geboden. Door ze met een natte doek te besprenkelen. Ik heb me toen voorgenomen dat zoiets onder mijn verantwoordelijkheid nooit maar dan ook nooit mag gebeuren.”