Volendam

Volendam
En opeens kreeg ik een bos Spaanse rozen in mijn handen gedrukt. Van Jan Smit. Ik keek hem dankbaar aan. Hij mij ook, om vervolgens een knoop van een roos af te bijten en erop te kauwen. Vervolgens spoorde hij zijn Volendamse vrienden Nick en Simon, de 3js, Kees Tol en zelfs een vrouw die volgens mij iets Volendams in d´r haven wilde hebben aan om hetzelfde te doen. Stond ik even later met een bos afgekloven rozen. Welkom bij de grootste familie van Nederland, de Tros in Fuengirola. De zomer voorbij met Jan Smit. Mocht ik later terugkomen in dit leven, laat me dan in Volendam geboren worden. Wat is het toch met dat volk? Ze zijn zo grappig, vrolijk, hardwerkend en vooral kameraadschappelijk. En Jan Smit loopt voorop.

Als God bestaat, lijkt hij op Jaap Buijs, Een grote vriendelijke man. Altijd lachend, veel goud om de nek. Niet dat hij zoveel kettingen om heeft, maar het blinkt lekker in de zon. En Jezus is dan zijn zoon Aloys. Zoals hij het concert bekeek: precies zijn vader. En die zag dat het goed was. Dit was de laatste dag van de tour. De Nederlandse kolonie was naar Fuengirola getrokken om het concert van Jan en zijn vrienden mee te maken. Ze stonden op balkonnetjes van vakantieflats, langs balustrades en op het plein. Allemaal mee te deinen op de Hollandse muziek. En ik stond er ook bij. Keek naar boven, zag een prachte wolkenrij in de hemel en dacht: dit is niet door God geschapen, maar door Bob Ross.

Honderden Nederlanders drongen zich op aan ons. Moesten op de foto. En omdat het een betaald uitje van de TROS betrof wilde ik niet vervelend doen, en stond ik vele malen als een soort Bokito naast vroegrijpe strakgetrokken vrouwen, mannen gesierd in T-shirts met reclameuitingen van ´Slecht riool huur een pool´ tot ´Café het putje: van 4 tot 6 happy hour!´ En woedend dat ze werden als je niet meerdere keren op de foto ging!

En dan had je de grappige jongen Mees. Hij kwam voor een foto en wilde toen nog een foto van Jan, die ze had voorgedrukt, met handtekening. Maar daar nam hij geen genoegen mee. Ik gaf hem een van mijn kipnuggets en zei: ´Opzouten Mees. Genoeg nu!`Hij ging. Rond een uur ´s nachts kwam ik hem weer tegen in de Family bar aar hij op mijn rug klopte en vroeg om mijn mobiele telefoonnummer! "Wat?" "Je hebt toch wel een mobieltje?" "Ja, Mees. Maar ik ga jou echt niet mijn mobiele telefoonnummer geven." "Waarom niet?" "Mees, je bent 9!"
En de nacht werd langer en langer en de mensen wilden nog steeds op de foto. En ik werd steeds maar weer in mijn kont geknepen door een vrouw die leek op het oude ongetrouwde zusje van Helga van Leur. En ik hoorde haar lachje: "Kijk eens wat een gekke meid ik ben!

"Dus ik draaide me om en kneep vol in haar zwerende paardenoog (bron:heterovriend Fred).
"Dat is toch niet normaal?" sprak ik. "Dat is toch onbeschoft?"En de Amsterdamse medley klonk in het café en iedereen zong "Heeeeeeeeee Sapperdiejosieaaaa". Ik stond als een vleesgeworden chardonnay in het café en zag in alle hoeken en gaten Volendammers staan die grijnsden, meedeinden op de muziek en wederom met bier en witte wijn rond gingen. En stilletjes stond Jan te sms'en met zijn grote liefde. Wijven en onvoorwaardelijke vriendschap. En dan moet de Volendamse kermis nog komen. En Adriaan. Van Bassie. Woonde in de buurt van het plein en klampte me eerder op de avond aan. Was gewoon als een kind zo blij om hem te zien. Het ging goed met hem.

Genezen verklaard en genietend van zijn vrijheid. "En Paul, dan moet mijn pensioentje nog komen volgend jaar!" lachte hij. En we gingen op de foto. Hij sprak over de ongezonde jaren en zei: "Paul, als je elke dag wakker wordt en je zit twee uur lang in de ochtend futloos in een stoel - gelijk een scan laten maken!".

Later die avond kwam hij tijdens het diner, na het concert, het café binnen. En alle Volendamse jongens begroetten hem zoals het een kinderheld betaamt. "Adriaan. Doe nog eens de stem van Robin de Robot na. "Maar Adriaan kwam met heet nieuws: dat was niet zijn stem. De vrouw van Adriaan stak haar vinger op en riep: "Dat deed ik!" En Adriaan werd bij vertrek toegezongen door drieëntwintig Volendamse vrienden en één VARA-zitzak: "Dag vriendjes, dag vriendinnetjes, tot de volgende keer!"

Paul de Leeuw in VARA TV-magazine