Spijt

Spijt
Sommige mensen hebben een gewoon hoofd. Daar kan ik echt jaloers op zijn. Zo’n hoofd dat iedere dag weer fris opstaat. Zo’n bruikbaar hoofd dat je kunt inzetten bij alle taken die je wilt verrichten. Met zo’n hoofd ben ik helaas niet geboren. Mijn hoofd neemt regelmatig de macht over. Het blijft net zo lang zeuren tot ik doe wat mijn hoofd heeft besloten. Overleg is er niet mogelijk. Zo moest ik vorige week van dat hoofd weer ‘kladblokjes’ maken. ‘Doe dat nou niet’, zei ik nog, ‘het was zo lekker rustig zonder dat geschrijf’. ‘Geen sprake van’, besliste mijn hoofd, ‘punt je potlood, pak je kladblok en schrijf op.’

Dat was vorige week. Alles wat het hoofd dicteerde heb ik netjes opgeschreven en naar de NIVO gestuurd. En toen ging het mis. Wat daar vroeger nog mooi op tijd was, is tegenwoordig te laat, lieten ze me daar weten. Dat kladblok heeft u dus niet kunnen lezen, tenzij u een trouwe bezoeker bent van http://www.groot-waterland.nl/. Het ging over de nieuwe coalitie die Koning namens VD’80 met het CDA en de VVD gaat smeden. Het leek me goed om hem nog even te waarschuwen. In dat kladblok vroeg ik me af of het CDA al voldoende ‘bekeerd’ is om weer een coalitie deel te nemen.

Na een zorgvuldige beschouwing van de afgelopen tijd schreef ik als slotconclusie: ‘Ik zeg: 'ze zijn nog niet bekeerd'. Daarom roep ik Volendam80 op om de CDA-vertegenwoordiger in het college in ieder geval geen zware portefeuille te geven. Niets met financiën, bouwen en wonen, ruimtelijke ordening of onderwijs. Echter verkeer, plantsoenen, onderhoud en marktwezen, dat lijkt me een leuke portefeuille voor ze. Van die taakstraf mogen ze worden ontheven als ze het licht hebben gezien en van Saulus, Paulus zijn geworden.

Nu heb ik daar al weer spijt van. Hoe kon ik nu schrijven dat ‘plantsoenen’ wel in hun toekomstige wethouderportefeuille zou passen. Ook mijn hoofd gaf toe dat het een vergissing was. Plantsoenen en CDA is een combinatie die om problemen vraagt. Zet een CDA’r midden op een plantsoen en wat ziet hij? Een plek om te bouwen. Dus haast ik me om langs deze weg de heer Koning te verzekeren dat het een ‘slip of the pen’ was en dat hij ‘plantsoenen’ ver van het CDA moet houden en maar in zijn eigen portefeuille moet doen.
Zo dat is rechtgezet. Reken maar dat die Johan Koning een zware taak heeft. Ruim vier maanden heeft hij nodig gehad om een nieuwe combinatie te vinden. En nu moeten ze ook nog een nieuw coalitieprogramma schrijven.

Natuurlijk zal het CDA er alles aan doen om ‘plantsoenen’ in zijn portefeuille te krijgen en dan moet Johan Koning weer met geduld en diplomatie uitleggen dat de tijd daar nog niet rijp voor is. En dan kan er zo maar weer een miscommunicatie ontstaan die het CDA dwingt om weer op te stappen. Dat is een risico.

Als het CDA opstapt moeten ze weer met Doris Luyckx gaan praten. Die is natuurlijk helemaal niet meer in de stemming voor zo’n gesprek. Hij heeft net de eer aan zichzelf gehouden en zijn wethoudersportefeuille aan de wilgen gehangen. Kan ik me voorstellen. Zo lang is de PvdA loyaal geweest aan het coalitieprogramma dat ze zich daar absoluut niet konden voorstellen dat ze buiten de boot zouden vallen. Hun brieven met verongelijkte toon in de NIVO heb ik echter met duivels plezier gelezen. Wat een sufferds!

Toen de motie tegen wethouder Bond van RdZ is de gemeenteraad aan de orde kwam, stemden PvdA en Loek Kras tegen de eigen coalitie. Dat doe je niet als er niet iets heel zwaarwichtigs aan de hand is. Een weinig diplomatieke uitlating van een wethouder op een Forum dat maar weinig mensen lezen, was niet iets zwaarwichtigs. Het lijkt er op dat Kras en Luyckx het spel van het CDA hebben meegespeeld. Wellicht, en ik raad maar, hadden ze gehoopt daarvoor een cadeautje terug te krijgen. Bijvoorbeeld als Kras zich weer bij de VVD had aangesloten. Nee dus, Johan Koning is niet gek en een rechte rug is mooi meegenomen in deze tijden.

Met u ga ik afwachten hoe de portefeuilleverdeling in het nieuwe college gaat uitvallen. Misschien valt het allemaal wel mee. Dan zal mijn hoofd me wellicht met rust laten. Maar ik vrees het ergste.