Ooit een normaal mens ontmoet?
Ooit een normaal mens ontmoet?
En…, beviel het? Met deze twee vragen timmert de stichting Pandora al jaren aan de weg. Ze wil daarmee het ijs breken voor mensen met een chronische psychiatrische aandoening. Dat is hard nodig, want je staat aan de kant voor je het weet. Meer dan vroeger hebben we de neiging om alles waar een moeilijk te verwijderen vlekje aan zit, uit ons leven te bannen. We bannen niet alleen een verkleurd bloesje of een kladdig bankstel, maar soms ook mensen met een sociale handicap uit ons leven. Dat gaat soms ongemerkt. Het contact verwatert. De gesprekken bij ontmoetingen worden korter. Uiteindelijk ga je soms met een boogje om ze heen.
Vooral mensen met afwijkend gedrag als gevolg van een hersenstoornis lopen dit risico. Niet zelden mijden ze ook mensen waar ze welkom zijn en die begrip hebben voor hun probleem. Dat kan door angst komen. Het kan komen doordat ze zich ongemakkelijk voelen. Het kan zelfs voortkomen uit schaamte. Mensen met een vlekje lopen daardoor de kans te vereenzamen.
Die eenzaamheid komt de laatste tijd steeds hoger op de agenda te staan. De samenleving begint zich te realiseren dat het een ongewenste ontwikkeling is. Sinds een paar jaar wordt er voor mensen die in onvoldoende mate kunnen terugvallen op een eigen sociaal netwerk veel initiatieven ontwikkeld om iets aan dat probleem te doen.
In veel plaatsen hebben die initiatieven vorm gekregen in de vorm van ‘vriendendiensten’ of ‘maatjesprojecten. In de praktijk wordt er dan een ‘vriend’ of ‘maatje’ gezocht die met mensen die zich isoleren of dreigen te vereenzamen eens per week of twee weken iets onderneemt. Afhankelijk van de situatie kan dat van alles zijn. Thuis een kopje koffie drinken, een wandeling maken, een keer de stad ingaan of samen naar de bioscoop. Ik las een boek over dat soort activiteiten dat is geschreven door een aantal journalisten die verslag doen van de periode dat ze ‘maatje’ of ‘vriend’ zijn geweest. Het is een boek met ontroerende verslagen van menselijke ontmoetingen die telkens voor alle koppels verrijkend is geweest. Uit de contacten zijn ook (h)echte vriendschappen ontstaan. Dat is ook logisch. Ieder mens met een handicap, is veel méér dan die handicap.
Al een tijdje vind ik dat er in onze gemeente ook zo’n project zou moeten komen. En toen ik dat eens op het verkeerde moment bij de verkeerde persoon liet vallen, zat ik, voor ik het wist, in een commissie. Eigen schuld, wie geen sores aan zijn hoofd wil, moet op tijd zijn mond weten te houden. Echter deze sores zijn me welkom en sinds die commissie bij elkaar is geweest, steeds meer. Leuke mensen, sommige van sociale instellingen, anderen met een eigen initiatief. Al snel werd duidelijk dat zo’n initiatief zonder professionele ondersteuning geen lang leven is beschoren. Daarvoor is geld nodig (Gemeente!, wilt u hier niet afhaken). Niet zo erg veel, maar toch.
Een van de commissieleden is een gemotiveerde moeder. Haar kinderen hebben twee jaar gebruik gemaakt van een maatjesproject in Purmerend voor kinderen van 10 tot 14 jaar. Zij wil nu een vervolgproject in onze eigen gemeente voor oudere kinderen van 14 tot 22 jaar. Dit project is bedoeld voor jongeren die extra aandacht nodig hebben omdat ze een beperking hebben waar anderen soms moeilijk mee om kunnen gaan. Bijvoorbeeld jongeren met Pdd-Nos, ADHD, Gilles de la Tourette, autisme, ernstige verlegenheid of stotteren.
Ze is nu al een tijdje bezig met dat project en wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Ondertussen heeft ze al wel een lijst van ouders met kinderen met zo’n stoornis die het project steunen. Ze zou die lijst graag uitbreiden met mensen die nog niet eerder hebben gereageerd of nog niets van het initiatief wisten. Ik heb beloofd haar te helpen. Zo kan ik niet alleen haar helpen maar ook de vele ouders in onze gemeente die met dezelfde problemen worstelen. Hun kinderen komen vaak de deur niet uit als het niet moet en hebben vaak te weinig vrienden of vriendinnen. Laat weten of u er een oplossing in ziet als via een maatjesproject een jongere aan uw kind wordt gekoppeld zodat ze samen dingen kunnen ondernemen.
Een aantal mensen wil er de schouders onder zetten om dit initiatief van de grond te krijgen. Als u mee wilt doen, bent u van harte welkom. Ook als u tot de jongeren behoort die maatje zouden willen zijn voor iemand die daar baat bij heeft.
De planning is om eind april het project te starten en in het najaar van 2008 moet het echt volop kunnen gaan draaien. Later zal het project gekoppeld worden aan andere initiatieven voor volwassenen. Met deze initiatieven wordt samengewerkt om een eigen gesubsidieerd (Gemeente!) steunpunt van de grond te krijgen. De organisatie van PiusX heeft al materiële facilitaire steun toegezegd.
Ouders met kinderen die vallen onder de doelgroep die ik heb genoemd, nodig ik uit om zich kenbaar te maken. Dat kan op twee manieren. U kunt een email sturen aan: Jongeren.project@hotmail.com of bellen met 06-11316089.
Iedereen die dit leest kan iets doen. Maak anderen er op attent. Laat van u horen als dit nu net het soort project is waar u uw schouders onder wil zetten. Laat van je horen als je jong bent en niet te bang bent uit gevallen om je te laten zien met iemand die nog wel eens op een onverwachte manier uit de hoek kan komen.
Peter Louter