„Als de situatie in Kenia niet verandert...”

„Als de situatie in Kenia niet verandert...”
Ze gaan de berg weer op. In 2004 bestegen ze al de Mont Blanc, Tom Kwakman en Lou Snoek. Begeleid door hetzelfde (expeditie-)team, dat zich als groep chirurgen/therapeuten drie jaar eerder inzette hun levens te redden direct na de Nieuwjaarsbrand. Lou reikte in Frankrijk tot 50 meter van de piek, Tom kon de toppoging niet doen vanwege hoogteziekte. Een nieuwe uitdaging is gevonden in de beklimming van de Kilimanjaro, in oktober van dit jaar in Afrika. Naast de twee mannen gaat Marga Smit dit keer ook mee. In de aanloop naar de expeditie schrijft één van de drie tweemaandelijks een column. Bijgaand het eerste epistel van Tom. „Tja, om heel eerlijk te zijn heb ik er op dit moment nog niet veel vertrouwen in dat de klim door gaat. Dat heeft met verschillende factoren te maken, maar vooral met het feit dat het nog steeds onrustig is in Kenia. Je kunt de Kilimanjaro vanaf meerdere punten bestijgen, maar tenslotte moeten we vliegen op Nairobi, de hoofdstad van Kenia.

Het ziet er niet goed uit, de situatie daar. Dramatisch. Ik volg het nieuws uit de wereld sowieso en weet dat Kofi Annan er op vredesmissie is geweest. Maar al komt de hele Wereld bij elkaar, daar gaan de dingen even anders en blijven burgers elkaars woningen in de brand steken. Je krijgt zo'n burgeroorlog, zoals dat in Rwanda ook al eens is geweest. Alle vorm van toerisme die kant op, krijgt ook een negatief advies mee. Ik heb de acceptgiro van mijn lidmaatschap van het NKBV, de Nederlandse Klim en Berg Vereniging, ook nog niet op de bus gedaan. Terwijl ik die de laatste drie jaar, na onze expeditie rond de Mont Blanc, keurig heb overgemaakt. Ik hoop dat de situatie verandert, want ik houd nou eenmaal van uitdagingen. Het is niet zo dat ik het rustig heb, want nadat ik als Ingenieur mijn HTS-diploma heb behaald, ben ik aan het werk gegaan en tevens begonnen met de zware studie van Staal- en Beton Constructeur.

Megaveel huiswerk. We krijgen les van vakidioten. Krijg je mailtjes die 's nachts of op zondag verstuurd zijn. Waarschijnlijk word ik zelf ook zo, later. Ik ben ook zo'n type, die als-ie ergens mee bezig is, dat ook wil afmaken, al is dat in de nachtelijke uren. Dan blijft het in mijn hoofd rondzingen. Daardoor ben ik nog niet echt aan een voorbereiding begonnen. Normaal gesproken ga ik op de racefiets naar mijn werk in Amsterdam. Alleen is in het kantoor geen ruimte om te douchen of even lekker te wassen, dus dat is beperkt. Als Teletekst dan meer dan 60% procent kans op regen aangeeft en hoger dan windkracht 4, dan kies ik voor de bus. Als het dan 's morgens mee blijkt te vallen, zit ik te vloeken in de bus... op Teletekst...

De laatste maand is er weinig van fietsen gekomen. Op dinsdagavond speel ik zaalvoetbal met wat jongens, maar dat is bepaald geen conditietraining. Dat heeft soms meer weg van karate; ik heb zelfs scheenbeschermers aangeschaft. Als ik een wond oploop, duurt het vanwege mijn dunne huid namelijk een tijdje voordat-ie dicht is. Met hardlopen kreeg ik steeds vaker last van een knie en daarom is dat fietsen heerlijk. En ik trap niet rustig. Michael Bongerd, net gestopt als wielrenner, zou zeggen: 'soms heb je de benen'. Als ik dan een tijd heb neergezet, dan wil ik de volgende dag proberen nog sneller op mijn werk te arriveren...

Onderweg kom je dan nog vier of vijf Volendammers tegen. De terugweg is helemaal leuk. Dan sta je op het pontje in Amsterdam en staan er meerdere fietsers om je heen. Zit je even later zonder te praten allemaal bij elkaar in het wiel. Maar ja, onder de huidige omstandigheden is daar weinig sprake van. In mei heb ik examen voor de studie. Als dat achter de rug is, kan ik me meer op het sporten concentreren en dan is het weer inmiddels ook beter. Ik weet niet of het genoeg is, maar ik kan tot oktober nog wel een mooi programmaatje opzetten. Als we tenminste gaan. Anders moeten we maar uitwijken naar een andere berg. Misschien moet ik eens kijken wat er nog meer valt te beklimmen..."