Schoenverkopers tegen wil en dank
Bron: NHD
Schoenverkopers tegen wil en dank
In 1923 kwam Ant. F. Günther in Edam terecht 'in de schoenen'. Zijn zoon, Ernst, moest niets hebben van dat vak, maar volgde niettemin zijn vader op. En precies zo verging het Gijs, de zoon van Ernst.
,,Mijn vader begon op het Jan van Wallendalplein, oftewel de Beestenmarkt'', vertelt Ernst Günther (68). ,,Als reparatiebedrijfje, maar op de derde dag nadat hij was begonnen verkocht hij al zijn eerste paar gymschoenen. Hij had een werkplaats, die tevens dienst deed als vergaderruimte: er werd van 's morgens vroeg tot 's avonds laat uitvoerig gediscussieerd over kerk en politiek. Later is het bedrijf verhuisd naar de Spuistraat, naar de plek waar het nu nog steeds zit. Daar werd het een echte schoenenwinkel.''
,,Ik had destijds geen idee wat ik later wilde worden, maar hetzelfde werk doen als mijn vader zag ik in elk geval niet zitten. Ik wilde naar de ulo, maar toen ik er eenmaal achter was dat je dan huiswerk moest maken, heb ik dat idee meteen weer laten vallen. Huiswerk was ook niks voor mij. Uiteindelijk zei mijn vader: 'Je gaat naar de schoenmakersschool in Amsterdam, of je wilt of niet'. Dat was een studie van jaren. Langer dan wanneer je dokter wilde worden. Ik werd uiteindelijk Meester Schoenmaker en diplomeerde 'onder Rijkstoezicht', zoals dat heette.''
Ernst nam de zaak van zijn vader over en runde de winkel jaren langs samen met zijn vrouw Mieke. Met veel plezier. ,,Schoenen verkopen is het mooiste dat er is'', zegt hij nu. ,,Er is niets belangrijker dan dat de schoenen waar je de hele dag op loopt, goed zitten en prettig aanvoelen. Als je erin slaagt om dat soort schoenen aan mensen te verkopen, dan krijg je dat terug van je klanten. Dat is fantastisch.''
Die mening deelt inmiddels zoon Gijs, maar ook in zijn geval is dat wel eens anders geweest. ,,Ik zag ook helemaal niks in de schoenenbranche'', zegt hij. ,,Ik wilde altijd bakker worden, of kok. Het is bakker geworden. Ik heb mijn banketbakkersdiploma gehaald en heb 15 jaar als patissier in loondienst gewerkt. Dat beviel op zich goed, maar nadeel was wel dat je niet zo veel vrijheid hebt. Je moet altijd vroeg op en vaak moet je rond of tijdens feestdagen werken. Ik ben toen één dag in de week stage gaan lopen bij een schoenenzaak in Amsterdam-Noord en langzaam maar zeker groeide ik een beetje in de winkel van mijn ouders. Zeven jaar geleden heb ik de zaak overgenomen. En het bevalt me nog steeds uitstekend.''
,,Mijn vader begon op het Jan van Wallendalplein, oftewel de Beestenmarkt'', vertelt Ernst Günther (68). ,,Als reparatiebedrijfje, maar op de derde dag nadat hij was begonnen verkocht hij al zijn eerste paar gymschoenen. Hij had een werkplaats, die tevens dienst deed als vergaderruimte: er werd van 's morgens vroeg tot 's avonds laat uitvoerig gediscussieerd over kerk en politiek. Later is het bedrijf verhuisd naar de Spuistraat, naar de plek waar het nu nog steeds zit. Daar werd het een echte schoenenwinkel.''
,,Ik had destijds geen idee wat ik later wilde worden, maar hetzelfde werk doen als mijn vader zag ik in elk geval niet zitten. Ik wilde naar de ulo, maar toen ik er eenmaal achter was dat je dan huiswerk moest maken, heb ik dat idee meteen weer laten vallen. Huiswerk was ook niks voor mij. Uiteindelijk zei mijn vader: 'Je gaat naar de schoenmakersschool in Amsterdam, of je wilt of niet'. Dat was een studie van jaren. Langer dan wanneer je dokter wilde worden. Ik werd uiteindelijk Meester Schoenmaker en diplomeerde 'onder Rijkstoezicht', zoals dat heette.''
Ernst nam de zaak van zijn vader over en runde de winkel jaren langs samen met zijn vrouw Mieke. Met veel plezier. ,,Schoenen verkopen is het mooiste dat er is'', zegt hij nu. ,,Er is niets belangrijker dan dat de schoenen waar je de hele dag op loopt, goed zitten en prettig aanvoelen. Als je erin slaagt om dat soort schoenen aan mensen te verkopen, dan krijg je dat terug van je klanten. Dat is fantastisch.''
Die mening deelt inmiddels zoon Gijs, maar ook in zijn geval is dat wel eens anders geweest. ,,Ik zag ook helemaal niks in de schoenenbranche'', zegt hij. ,,Ik wilde altijd bakker worden, of kok. Het is bakker geworden. Ik heb mijn banketbakkersdiploma gehaald en heb 15 jaar als patissier in loondienst gewerkt. Dat beviel op zich goed, maar nadeel was wel dat je niet zo veel vrijheid hebt. Je moet altijd vroeg op en vaak moet je rond of tijdens feestdagen werken. Ik ben toen één dag in de week stage gaan lopen bij een schoenenzaak in Amsterdam-Noord en langzaam maar zeker groeide ik een beetje in de winkel van mijn ouders. Zeven jaar geleden heb ik de zaak overgenomen. En het bevalt me nog steeds uitstekend.''