Een dringend verzoek

Een dringend verzoek
De Nieuwjaarsbrand ligt nu ruim zeven jaar achter ons. We zijn allemaal op de hoogte van de impact die dit drama tot gevolg heeft gehad, tot in verre buitenlanden aan toe. In alle kranten en op alle televisiekanalen zijn verhalen en beelden in overvloed te zien en te horen geweest. De direct betrokkenen hadden daar geen weet van. Die werden in ziekenhuizen verzorgd en hun ouders, broertjes, zusjes, grootouders en ovérige naasten waren te verdoofd om alle commotie, medeleven en begrip bewust te ondergaan.

Al snel werden er lotgenotengroepen in het leven geroepen om hen op te vangen en hun verhaal te laten vertellen. Dat werkte erg goed, tot op heden trouwens. Het is een steun en een soort van opluchting als blijkt dat jouw verhaal niet het enige is. Op een gegeven moment ontstond er zelfs een sfeer die het uiten van de vele emoties mogelijk maakte. Op een gegeven moment klonken er ook geluiden dat zo'n lotgenotengroep nog de enige plek was waar men de vele gevoelens kwijt kon. Vanuit familie, vrienden, buren etc. kwamen opmerkingen die er op neer kwamen dat het niet op prijs gesteld werd als er weer over de ramp en de gevolgen werd begonnen. Dit werd (en wordt) als zeer pijnlijk ervaren. Zelfs de financiën werden er bijgesleept.

Nu is het begrijpelijk dat `het leven doorgaat.' Alleen, voor de betrokkenen staat het leven ook wel weer eens stil bij 01-01-01. De problemen voor de ouders van de gewonde kinderen verdwijnen namelijk niet, ze veranderen wel. Ook deze kinderen worden ouderen de voor anderen normale ontwikkelingen verlopen bij hen anders en gecompliceerd. En dat levert dan weer de nodige zorgen op bij hun ouders. De ouders van overleden kinderen (en niet alleen i.v.m. de Nieuwjaarsbrand!) lijden onder een eeuwig pijnlijk verlies, dat niet minder wordt naarmate de tijd verstrijkt, integendeel.

Daarom dit verzoek
Het is begrijpelijk dat niet-betrokkenen best moeite hebben met hoe je hier mee om moet gaan. Maar vanuit simpele interesse vragen hoe het gaat en dan willen luisteren doet al erg veel. En weet je echt niks te zeggen, zeg dan ook niks. Bedenk dan slechts dat het gezegde "de tijd heelt alle wonden" hoogstwaarschijnlijk verzonnen is door iemand die tot dat moment ontzettend veel mazzel moet hebben gehad.

Een Supporter