Jos Marcus hoopt als scheidsrechter zijn dorpsgenoten achterna te gaan richting de eredivisie

Jos Marcus hoopt als scheidsrechter zijn dorpsgenoten achterna te gaan richting de eredivisie
Als de handbalmannen van HV Kras/Volendam de wedstrijden in de play-offs spelen, let Jos Marcus niet alleen op zijn dorpsgenoten, maar heeft hij vooral oog voor de twee scheidsrechters. De 33-jarige Volendammer hoopt immers over enkele jaren op hetzelfde niveau te acteren als de kampioen van de eredivisie, maar dan als arbiter. Hij zou daarmee de eerste zijn in de geschiedenis van de club.

Marcus haalde als doelman het eerste team van de handbalvereniging. Vanaf zijn zevende speelde de huidige meewerkend voorman in de specialistische dienst bij Schoonmaakbedrijf Succes. ,,Ik kan wel zeggen dat ik het maximale eruit heb gehaald. Rond mijn zeventiende kwam ik bij het eerste en ik maakte deel uit van de selectie tot het moment dat Volendam naar de eredivisie promoveerde, met toen nog mannen als Claus Veerman, Ron Tol, Marcel Mets, Pim Ligthart en op doel Ruud van den Broeck. Die had ik dus voor me.”

Hij deed zelf daarna een stapje terug. ,,De goede lichting met de keepers Gerrie Eijlers en Jeroen Weber kwam eraan, ik brak mijn pols, kreeg verkering en bovendien was het me al die trainingsuren niet waard. Ik kwam in het tweede terecht, onder Jacques Schuitemaker. Ik had geen moeite dat stapje terug te doen.”

Geluk
De verenigingsmannen Piet Kes en Jaap Tol vroegen hem om een scheidsrechtercursus te gaan volgen. ,,Elke vereniging moet een bepaald aantal scheidsrechters afleveren voor de competities. Volendam heeft het geluk dat het een aantal vrijwilligers heeft die gewoon meer dan één wedstrijd voor de rekening neemt.”

,,Ik ben meteen op cursus gegaan. Om de vereniging te helpen en om betrokken te blijven bij het spelletje. Mijn vader Bart is ook oud-handballer en daarna scheidsrechter geworden. In de eerste drie jaar zaten er wel wedstrijden tussen van een dames 4 tegen een dames 5 ergens – alleen fluitend – in de regio, dat ik me afvroeg waar ik aan begonnen was. Daarop ben ik de versnelde koppelcursus gaan volgen.”

Marcus vormt sindsdien een duo met Laurens van Kessel uit Leimuiden. ,,Met dezelfde intentie als eerder: zo hoog mogelijk handballen en nu zo hoog mogelijk fluiten.” Het tweetal is inmiddels in de hoofdklasse aangeland. ,,In juni hopen we een twee jaar durende cursus af te ronden. Als we daar voor slagen, mogen we volgend seizoen misschien enkele wedstrijden in de eerste divisie leiden.”

De proeve van bekwaamheid bestaat uiteraard uit theorie en de praktijk. ,,De spelregels en de straffencatalogus moet je leren en leren toepassen. Daarnaast moet je enkele wedstrijden die je fluit laten filmen en de betreffende thuisclub dient die dvd op te sturen naar het Nederlands HandbalVerbond, ter beoordeling. Wijzelf dienen dan ook een reflectieverslag in te leveren.”

Zo nu en dan komt er onverwachts een rapporteur een sporthal binnenwandelen. ,,Die stelt zich wel vooraf aan je voor. Dan kunnen we zelf eventueel aangeven of hij of zij ergens op wil letten, misschien punten om te verbeteren. Naderhand maak je ook nog een praatje met die man over die punten.”

,,Ik heb al wat andere koppels gesproken die doorgestoten zijn, maar die gaven wel aan dat we het niveau van de eerste divisie niet moeten onderschatten. Ik denk dat we het allebei aankunnen. We hebben beide hoog handbal gespeeld en we zijn nog jong, dus we kunnen gestaag richting de eredivisie groeien. Als ik nu nog twee jaar in de eerste divisie zou moeten fluiten, dan heb ik daar geen moeite mee.”

Vooroordeel
Marcus beseft dat het spelletje sneller is geworden, in vergelijking met zijn periode als speler. ,,Met name door de snelle middenuit. Als scheidsrechter dien je vaak een conditietest af te leggen. Daarnaast is het belangrijk dat je zonder vooroordeel en onpartijdig het veld in gaat. En wij staan best open voor kritiek van spelers of trainers. Er mag best wat gezegd worden, zolang het binnen de perken blijft. Anders loop je even langs diegene, waarschuwt hem een keer en daarna treed je op.”

,,Na de wedstrijd maken we ook even een praatje met de verliezende en winnende coach. Wij willen graag het spel het spel laten en onzichtbaar zijn als scheidsrechters. De beste wedstrijd fluit je als de verliezende ploeg daarna op je afkomt en zegt dat je goed gefloten hebt. Dat gebeurde precies bij de wedstrijd die onlangs gefilmd werd. Nou maar hopen dat ze die dvd wel opsturen naar het NHV…”

,,Maar we hebben dit seizoen ook een wedstrijd gehad waarbij we elkaar na afloop aankeken en beseften dat we niet lekker in de wedstrijd zaten. Toen was er ook een rapporteur, die meldde dat de eerste helft goed en de tweede slecht was. Hij had gelijk. Maar fouten maken kan, zowel de speler als de scheidsrechter begaat ze. Dat zien veel mensen niet zo en daar stoor ik me wel eens aan. Op de tribune zittend kun je rustig beoordelen en heb je een moment van bezinning om een beslissing te bedenken; in het veld fluit je en moet je meteen je beslissing duidelijk maken. Daar denkt een toeschouwer niet bij na.”

,,Laurens en ik werken uiteraard veel met oogcontact. Dan gebeurt het wel eens dat jij iets affluit en hij al een blik heeft van: ‘dat had ik anders gedaan’. Je kunt niet álles zien, maar weet vaak door de beweging van de speler wat er precies gebeurt.”

De Volendammer hoopt dat jongeren zijn voorbeeld willen volgen. ,,Ik weet dat HV Volendam samen met enkele andere verenigingen uit de regio bezig is om jongens op te leiden. En ik begreep dat er twee talentvolle Volendammers bijzaten; ik hoop dat ze blijven fluiten. De begeleiding van jonge scheidsrechters zou beter moeten, maar ik besef dat dat moeilijk is. Zoek maar eens mensen daarvoor; Volendam heeft al zoveel vrijwilligers die heel veel doen voor de vereniging.”

Omdat hij zelf in het weekeinde fluit, volgt hij de verrichtingen van het vlaggenschip op een afstandje. ,,Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit seizoen een Teletekst-supporter ben. Maar tijdens de play-offs kom ik zeker kijken. En dan let ik inderdaad net even meer op de twee mensen aan de zijkant van het veld…”