Vrouwenvoetbalteam RKAV Volendam heeft eerste kampioenschap binnen (foto)
Vrouwenvoetbalteam RKAV Volendam heeft eerste kampioenschap binnen
Het idee is geopperd om met het vrouwenvoetbal in Volendam deel te gaan nemen aan het betaalde voetbal, wellicht in het seizoen 2009-2010. Daartoe wordt een werkgroep geformeerd, met onder meer vertegenwoordigers van RKAV en FC Volendam. De huidige aanvoerster van het eerste team van de RKAV, Gerie Kras (24), verwacht het niet als speelster maar als toeschouwer mee te maken. ,,Te hoog gegrepen, denk ik.” Kras is exponent van een Volendamse (zaal)voetbalfamilie. Tegelijk met haar broer Henk (met de zondag-1) werd zij afgelopen zondag voor het eerst kampioen, in de vierde klasse.
Foto: De huidige aanvoerster van het eerste team van de RKAV, Gerie Kras (24).
De barbiepoppen maakten op jeugdige leeftijd regelmatig plaats voor de bal, het gras en twee doeltjes. ,,Op het speelveldje bij ons huis in de Adrianus Bleysstraat deed ik al vaak mee met een vriendin tijdens het buurtvoetbal. Tijdens vakanties hadden we ook altijd toernooitjes en dan werd ik ingedeeld bij mijn vader Nico en broer Henk. Andere buurmeiden vonden het raar, maar ik vond het spelletje gewoon leuk.”
Bij haar grootouders gingen de discussies – van beide kanten van de familie – maar al te vaak over voetbal. ,,Met aan de ene kant de ‘Krassen’ van Kras Boys en FC Volendam en aan de andere kant de ‘Gokkers’ van de familie Zwarthoed en ome Ruud Plat. ,,Ik bemoeide me er nooit mee als erover gepraat werd. Nu is het mijn hobby geworden. En kijk ik net als de meiden van onze ploeg naar wedstrijden op tv en dan hoor je vóór en na de training ‘heb je gisteren nog gekeken?’ en ‘zo kunnen wij het ook doen’. Je let dan op wie er op jouw positie staat en wat die precies doet.”
Honderd meiden
Van vrouwenvoetbal in competitieverband had ze nog weinig weet. ,,Ik wist dat het in Edam was, dat wel. Toen het in Volendam werd opgericht, wezen mijn vriendinnen me er op. Of het niet iets voor mij was. Klaas Leeflang heeft de boel opgezet en ondertussen charterde Kees Jonk (dorus) tal van meiden in de barren tijdens het uitgaan. Zo gebeurde het dat er op de eerste dag een opkomst van wel honderd meiden was. Zag je bijvoorbeeld drie vriendinnen een tijd lang om het voetbalcomplex fietsen, omdat ze er niet op af durfden te gaan. Uiteindelijk spelen die nu nog steeds mee.”
Kras is er ook vanaf het eerste uur bij. ,,Ik vond het meteen leuk, we trainden twee keer per week en er werden oefenwedstrijden geregeld. Toen mijn vriendin besloot te stoppen, ben ik doorgegaan. Als ik toen ook was gestopt, dan kom je er nooit meer tussen. Ondertussen haakten veel meiden af, ook omdat de wedstrijdjes op zondag waren. Van elk vriendinnenploegje bleef wel een apart ploegje over, waaruit de teams ontstonden. Zoals wij nu ook een eigen vriendinnenploeg zijn geworden.”
De voorkeur van Kras ging uit naar het bekleden van de positie van middenvelder. ,,Maar het werd voorstopper, ik speel vóór de ‘laatste vrouw’, omdat de trainer me daar beter tot mijn recht vond komen. En dat gaat ook goed. Ik heb het spel meer voor me. Dat geeft een beter overzicht en meer tijd voor de lange bal”, vervolgt de rechtsbenige speelster. ,,De eerste oefenwedstrijden verloren we met 17-0 en 18-0. Dramatisch. We verdedigden alleen maar, liepen achteruit. De sfeer was echter goed, iedereen zat na afloop gezellig in de kantine, elke week was het kermis… Dat liep wel een beetje uit de hand, iedereen moest toch weer aan het werk of naar school de volgende dag.”
,,Maar het werd wel serieuzer. Sommigen konden een beetje voetballen, sommigen helemaal niet. Door de training werd iedereen steeds beter. Nu kan iedereen, redelijk, goed voetballen en spelen we beter samen. Vorig jaar legde de trainer, Monnickendammer Wim Sluiman, een echte doelstelling neer tijdens een gesprek. Dat we dit seizoen voor het kampioenschap moesten gaan in de vierde klasse, zonder een nederlaag op te lopen. Dat lijkt te gaan lukken. Wim vormt de staf met coach Lesley Tol en Ton Jonk (vijand).”
,,We kregen trainingsschema’s en het werd wat strenger. Met als gevolg dat we zondag kampioen zijn geworden en nog niet hebben verloren. En het uitgaan is er nog wel af en toe bij, maar niet voor belangrijke wedstrijden. En als iemand zich slap voelt, dan vangt de ander dat op. Ik heb me dit seizoen ook al een keer slap gevoeld na een avondje uit, maar dan moet ik er de volgende morgen gewoon staan… We zijn ook samen uit geweest, maar dan weten we vooraf dat de tegenstander van zondag te pakken is… ”
De vrouwenteams van RKAV Volendam hadden inmiddels ook aantrekkingskracht op speelsters van buiten het dorp. ,,Uit Monnickendam spelen er al enkele jaren meiden bij ons, zoals Rianne van Zandbergen, een goede speelster. Of zij in de grote toekomstplannen past? Sommigen zijn er best geschikt voor om naar dat niveau toe te groeien. Ik hoop dat wat jongere meiden de kans daartoe krijgen. Op dit moment worden er immers A-, B- en C-junioren opgeleid. Of het echt opgaat voor onze ploeg, is nog niet duidelijk. Sommigen willen het en kunnen het volgens mij ook aan. Zelf denk ik dat ik er niet geschikt voor ben. Te hoog gegrepen. Al zou ik het best willen. Ik zie het al wel voor me. Eerst wilden ze hier geen vrouwenvoetbal en straks is er zelfs een proftak. We maken onderling al grapjes: ‘wat doe jij voor je werk? Ik ben profvoetbalster’. Klinkt wel ruig…”
Mannelijke types
,,Het is mooi dat ze het willen oprichten. Er zijn nu zoveel jonge meiden die voetballen. Het is geaccepteerd. Voorheen dacht je bij vrouwenvoetbal toch aan aparte figuren, mannelijke types. En dat het gewoon alleen een mannensport was. Dat is niet meer. Nu hoor je die opmerkingen ook niet meer. Toen we de eerste keer naar boven gingen in de kantine, vol met jongens, was dat best raar. Nu vragen ze hoe we gespeeld hebben en komen jongens van de zondag-1 kijken bij ons.”
De meiden staan hun mannetje. ,,We vertellen elkaar zeker de waarheid in het veld. Dat gebeurt ook in de oppeppende sfeer. Daarna is alles weer koek in ei. Of vrouwen altijd boos blijven? Nee, hoor. We corrigeren elkaar zeker, ook als er iemand wat tegen de scheidsrechter zegt of een tegenstander schopt, we willen sportief spel. Dan hoor je al gauw ‘doe effe gewoon’. We hebben dit seizoen geen enkele rode kaart gekregen.”
,,Vaak heb je te maken met valse vlaggers van de tegenstander of een partijdige scheidsrechter. Dan wordt er wel eens gemopperd. Bij onze vereniging is de scheidsrechter een vader van één van de meiden, Jacob Tol. Maar die fluit vaker in het voordeel van de tegenstander dan van ons. Maar hij is wel goed.” Kras, in het dagelijks leven werkzaam bij Bakkerij 2 in 1, is captain, reeds vanaf het prille begin. ,,Ik ben ook een van de ouderen, regel dingen en pleeg telefoontjes wanneer nodig. Dat doe ik graag en het past ook wel bij me. Bij ons is iedereen gelijk, alleen mag ik vanwege die aanvoerdersband iets meer zeggen tegen de scheidsrechter.”
,,Het is leuk om te zien dat er nu van alles op ons af komt. Ouders, vrienden en zelfs een vaste clan uit Monnickendam die bij de thuiswedstrijden komen kijken. Sponsors die iets voor ons willen doen. Jan Patat is vanaf het begin belangrijk geweest voor het vrouwenvoetbal.” De man die getrouwd is met ‘de amateurs’, is er elke thuiswedstrijd bij als supporter. ,,Net als mijn vader, die is ook bezield van voetbal.”
Mochten de zaterdag- en zondagamateurs met de ‘kampioenskar’ over de dijk; voor de vrouwen was die eer niet weggelegd. ,,Dus dronken we maar een borreltje in de kantine. Doen we het volgend jaar wel… De trainer stimuleert ons om door te gaan en proberen ook volgend seizoen kampioen te worden. Hij heeft er vertrouwen in dat dat kan.”
De meeste spelers bezoeken
de wedstrijden van de plaatselijke FC. ,,Sommigen gaan zelfs met hun vriend mee naar Ajax of FC Utrecht. Het leeft echt onder de meiden.” De vrouwelijkheid blijft. ,,Uiteindelijk gaan staaltangen en föhns mee in de voetbaltas naar de wedstrijden. Duurt wel een uurtje tot we na afloop in de kantine verschijnen… We blijven meiden…” Meiden met een missie, want er wordt al gesproken over een trainingskamp in het buitenland. ,,Dat klinkt leuk, maar we hebben ook studenten aan boord, dus met z’n allen in een huisje in Eindhoven is ook prima…”