Ex-scheids lust niet eens kaviaar
Ex-scheids lust niet eens kaviaar
Al 35 jaar voetballen managers één keer per jaar tegen financiële journalisten. Scheidsrechter Jan Keizer fluit al 30 jaar de wedstrijden, soms met een béétje corruptie.
De beroemde oud-scheidsrechter buikt even uit in de verwarmde trainersstoel van De Arena. In de lege Amsterdamse voetbaltempel strijden deze lentemiddag een team van financiële journalisten tegen een elftal van managers in de Moneymatch, vandaag voor de 35e keer. ‘Zie je? Hij gooide in met een wippie’, wijst de arbiter naar een speler, die bij een ingooi niet met twee benen op de grond staat. ‘Dat mag niet hè, met een wippertje ingooien. Ik bedoel natuurlijk niet wippertje, als een activiteit na elf uur.’
Jan Keizer (67), het Volendamse fluiticoon, heeft net een dik uur over het veld gedraafd, maar is niet moe te krijgen. Vanaf de kant geeft hij clownesk commentaar en diept hij kolderieke anekdotes op uit de tijd dat voetballers nog geen onaanraakbare aanstellers waren. ‘Klaas’, zegt hij. ‘Juich nog eens zoals tegen Liverpool in de mist (1966).’ Klaas Nuninga, Ajax-superspits uit glorieuze tijden en vandaag trainer van de journalisten, kijkt grinnikend om en springt met twee handen in de lucht omhoog. ‘Zo?’
Op het veld wordt hard gewerkt – de jeugdige journalisten zullen de enigszins buikige managers deze middag met 4-1 wegtikken – en ook hard gevloekt. Een omstreden strafschop tegen de journalisten, hier komt de 4-1 uit, is aanleiding voor weer een amusant exposé. ‘Een penalty heb ik ook wel eens gegeven tijdens deze match. Die was wel terecht’, lacht hij vals. ‘Voor de wedstrijd kwam een van de manager naar me toe met het verzoek of ik niet een cadeautje kon weggeven.’ Weer knijpen de oogjes samen: ‘De volgende dag bracht hij een prachtige fles rode wijn.’
De corruptie is nog steeds niet uitgebannen? Hij gaat verzitten. ‘In geen miljoen jaar zou ik dat doen’ zegt hij nu serieus. ‘Verzoeken genoeg.’ En daar gaat hij weer. Het moet ergens in de jaren tachtig zijn geweest tijdens de Golfcup, een voetbaltoernooi tussen enkele oliestaten. ‘Kwam er eens zo’n type naar me toe met een handvol dollars. Niet dus. Ik ga mijn land en Volendam niet op het spel zetten. Ik eet ’s morgens twee sneetjes brood. Wat moet ik meer?’ ‘Nou’, fluistert een andere bron later op de avond tijdens een diner dansant, waar Keizer oproept geld te investeren in scheidsrechters. ‘Twéé blikjes kaviaar misschien?’
Jan Keizer, weet deze voetbalkenner, zou tijdens een Europacupwedstrijd in Moskou drie blikjes van de Russische delicatesse hebben meegekregen: eentje voor hem, twee voor de grensrechters. ‘Keizer werd met drie blikjes betrapt bij de douane, terwijl die grensscheidsrechters erbij stonden. Vraag oud-scheidsrechter Frans Derks.’
Frans Derks, honend: ‘Jantje Keizer, dat mannetje uit Volendam? Dat is een van de weinige mensen, met wie ik níks te maken wil hebben.’ Geconfronteerd met de kaviaar-affaire, giert het mannetje uit Volendam: ‘Ik lust niet eens kaviaar! Een keer heb ik het gekocht en dat heb ik toen de kat gevoerd. Maar die vrat het niet.’