Er is leven na BZN

Er is leven na BZN
Haar eerste plaat heet eenvoudig Carola, óók omdat de zangeres van voorheen BZN als soliste enige introductie behoeft. Carola Smit (44) kan, zoals ze zelf zegt, het zingen niet laten. ,,Mijn man zei: Ik zou je graag vaker thuis hebben, maar als jij stopt word je gek."

Ze is, al haar ervaring ten spijt, ‘zenuwachtig’ als in haar jonge jaren toen ze debuteerde bij BZN. Carola Smit heeft bij de verschijning van haar eerste soloalbum weer dat gevoel van ‘prettige nervositeit’ dat ze in het begin als vervangster van Anny Schilder ook had.
,,Toen ik in 1983 de repetitieruimte binnenkwam, voelde ik de spanning bij de jongens. Ik had weliswaar al ervaring als zangeres -ik zong in het Volendamse bandje Double Trouble- maar BZN, dat was toch andere koek. Ja, ik ben van huis uit wel wat tobberig, kritisch op mijzelf, perfectionistisch. En dat laatste kan in je nadeel werken, hoor. Ik dacht bij mijn eerste solo cd: misschien kijk ik er nu lekker ontspannen tegen aan. Maar nee hoor. Het blijft elke keer afwachten.’’

Carola, zoals haar cd kernachtig is getiteld, herinnert in weinig aan haar periode in BZN. Het klinkt steviger, stuwender en frisser dan het typische, overigens unieke BZN-geluid met zijn toefjes Franse, Spaanse en Ierse muziek. ,,Ik wilde niet alles in hetzelfde ritme hebben,’’ zegt de zangeres. ,,Dat gevaar lag bij BZN vaak op de loer. Daarbij houd ik meer van ballads dan van volksdeuntjes. Die voorkeur heb ik laten spreken.’’

De eerste reacties op het album zijn, lacht ze wat verlegen, vooral positief. Ook het thuisfront steunt Carola Smit. ,,Mijn drie kinderen zijn een goede graadmeter. Mijn oudste, Cornel, is nu 15 en hij is helemaal bezig met muziek. Hij speelt piano in een bandje, Bloody Fingers. Hoewel, dat heet inmiddels Gossip Stones, geloof ik. Nienke is 12 en zit op ballet, Marleen van zeven heeft ook gevoel voor muziek en dans. Nee hoor, ik loop niet te duwen, maar als ze het écht leuk vinden houd ik hen niet tegen. Dit vak is het mooiste beroep dat er is.’’

Muziek is haar leven, zegt ze. Ze kan zich geen bestaan zonder zingen voorstellen. ,,Ik zong al vanaf mijn vierde. Heb ik van mijn vader. Hij werkte in een aluminiumfabriek, maar in zijn vrije tijd was hij lid van drie koren. Thuis werden Frank Sinatra en andere crooners gedraaid. En opera. Ik zong de hele dag mee. Zelf houd ik van Janis Ian, The Mama’s and The Papa’s en Carole King. Mijn twee broers en twee zussen hebben echt geduld met me gehad. De hele dag dat gebrul. Maar ik ben de jongste hè. Dan heb je bij iedereen een streepje voor.’’
Na haar middelbare school werkte Carola Smit drie jaar bij Bart Smit, de speelgoedfabrikant die in Volendam het hoofdkwartier heeft. Zangtalent blijft in het vissersdorp, de bakermat van de Palingsound, zelden onopgemerkt.

Ze verruilde in 1983 een hobbybandje voor BZN; het begin van een loopbaan die de formatie nationaal én internationaal succes bracht. Maar Carola bleef altijd Hollands tot op de bodem van haar ziel. Liever de klotsende golven van het IJsselmeer tegen De Dijk dan de zonovergoten Bounty- stranden van de Caraïben tijdens de zoveelste tv-special. Carola Smit: ,,Nee, ik ga hier nooit weg uit het dorp. Laatst zei Nienke: ‘Mam, misschien wil ik wel eens ergens anders wonen’. ‘Als je het maar uit je hoofd laat’, zei ik.

De Volendammer is fanatiek, hardwerkend, gul en heeft humor. Dat laatste is voor mij de belangrijkste reden om nóóit te vertrekken. Je kunt hier écht lachen. Natuurlijk, ik ken bijna iedereen, maar dat maakt het zo de moeite waard. Als ik deze dagen boodschappen doe, word ik door iedereen aangesproken over de cd. Je bent lang onderweg met je karretje naar de kassa… Dat is toch leuk?’’

Maar het leven van Carola Smit laat zich niet uitsluitend lezen als een sprookje. In 1987, ze was 23, werd de zangeres van BZN getroffen door een herseninfarct. ,,Ik voelde een steek in mijn hoofd en wist: dit is niet goed. Ik ben een half jaar uit de roulatie geweest, zes maanden van keihard werken aan mijn herstel. Fysiotherapie, ergotherapie, ik moest helemaal opnieuw beginnen. Sterk? Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ik terug zou keren. Ik ben een vechter, een harde werker. En de muziek is nog steeds de allerbeste therapie. Toen ik na mijn infarct met BZN volop in de schijnwerpers stond, wilde ik laten zien dat ik kon lopen, bloemen aanpakken. En dat kostte moeite hoor, maar het lukte.’’

Ze kan, naar eigen zeggen, nog altijd volschieten als ze het over die periode heeft. Bij elk doodnormaal lichamelijk ongemak gaan haar gedachten ongewild terug. Maar: ,,Je kunt er niets aan doen. Het kan iedereen overkomen. En zonder die berusting kun je eigenlijk ook niet verder leven.’’ Met Dick Plat (toetsenist van BZN) en gitarist Jack Stroek (,,Hij is 31 en haalt de gemiddelde leeftijd lekker naar beneden’’) begint ze binnenkort met een tournee. ,,Wel met échte musici,’’ zegt ze.

,,Ik ga niet met een tape in discotheken staan. Het is leuk om weer iets van de grond af op te bouwen. Met BZN was alles geregeld, alles was vanzelfsprekend. Met z’n allen in de auto, uurtje van tevoren aanwezig, broodjes klaar. Gezellig, nooit saai, ik genoot zelfs van de ruzietjes. Maar nu is het weer aanpakken, alles is nieuw. Ik zing zelfs I just wanna make love to you van Etta James. Ja, dat de zoete zangeres van BZN dát ooit zou zingen’’