Buurt Oude Kom in de ban van gedwongen verhuizing

Buurt Oude Kom in de ban van gedwongen verhuizing

'Hoe loopt het met me af?'
Sta je toch even raar te kijken. „Stond er opeens iemand voor de deur, die even binnen wilde komen. Er was hem al toegezegd dat hij hier komt wonen, terwijl ik nog niet weet waar ik heen moet... Schandalig." Huurder Jaap Veerman (56) moet straks het huis in de Zwaardstraat, waarin hij geboren is en zijn levenlang gewoond heeft, noodgedwongen verlaten.

In 2001 ving hij iets op over plannen rondom dat deel van de Oude Kom. „Er zouden huizen omgaan en daar hoorde de Zwaardstraat ook bij. Heb ik meteen aangeklopt bij 'de Woningbouw'. Ze zeiden dat die plannen nog ver weg 'lagen' en mij werd verteld dat ik te allen tijde terug zou komen op mijn plekkie." Maar die woorden bleken niets waard.

Aan de Julianaweg worden straks flats uit de grond gestampt en in de Kielstraat en Zwaardstraat worden nieuwe woningen gebouwd. „Sommige bewoners hebben een koophuis en die mensen is reeds een nieuwe woning toegezegd. Nog véér dat ik bijvoorbeeld weet waar ik aan toe ben." „Toen ik vervolgens één van die personen op visite kreeg, die meldde dat hij hier zou komen te wonen, heb ik de mensen van 'de Woningbouw' wel even verteld dat ze me schandalig behandelen en herinnerde ik hen ook nog aan de woorden van toen. Maar wat kun je doen? Ja, vragen hoe zij het zouden vinden als zo met je wordt omgegaan."

Huurder
„Het hoekhuis naast me en de woning waar ik in zit, worden straks één. Dus ik moet gewoon weg. En ik ben huurder, dus het huis is van de Woningbouw. Ik heb weinig tot niets om op te staan. Maar ik neem aan dat ik toch wel wát heb in te brengen." Ieder huis heeft zo zijn eigen typische luchtje. Zo ook de woning aan de Zwaardstraat. Enkele jaren geleden trokken zijn ouders richting het bejaardentehuis. Zoon Jaap bleef er wonen. En geniet van het vrije uitzicht. „Als de zon een steek geeft, zit ik buiten."

Het zal de laatste zomer worden voor Jaap Veerman, op de vierkante meters waar hij het levenslicht zag en meer dan een halve eeuw van alles meemaakte. „Begin volgend jaar willen ze hier beginnen. En dan ben ik de eerste die weg moet. Dus het kribbetje en de kerstboom hoeven straks niet meer richting de vliering. En als er een knappe wind komt, ligt de schutting om, maar om nou nieuwe dingen te gaan plaatsen heeft geen zin, want straks gaat de hamer erin."

Eind mei was hij bij de presentatie van de nieuwe plannen. „Er mochten geen vragen worden gesteld. Dat is best hard als je weet dat iedereen in deze straat op zijn plekkie terug mag, behalve ik. Bovendien vraag ik me af waarom ze nou zo hoog moeten bouwen in de Oude Kom? Het past niet in het beeld. Ze moeten het zo laten en ik ben heus niet de enige die dat zegt. Dit nieuwe plan is iets moois voor de Zuidpolder."

De buurt is in de ban van de verhuizing. Er volgen zelfs spontane bijeenkomsten. „Toen ik laatst bij de Woningbouw was geweest, kwamen de buren daarna bij me thuis om te vragen hoe het was verlopen. Heb ik een pot koffie gezet. We houden elkaar op de hoogte. Ik was uiteraard benieuwd wat ze bij de Woningbouw met mij van plan zijn. Ze kwamen met een huisje aan de Burgemeester Kolfschotenstraat, maar daar wil ik niet heen. Met alle respect, maar dat zijn blokhutjes. Dan moet mijn fiets in de keuken staan. En als je dan dit gewend bent..."

Chemo
Het laat hem niet los. „Het zit eigenlijk 24 uur per dag in je hoofd." Terwijl hij een vorm van kanker onder de leden heeft. ,,Na de kermis was mijn buik enorm opge-zet en moest ik meteen opgenomen worden. Een deel van de darm werd verwijderd en ik heb enkele chemokuren ondergaan. Mijn haar groeit nu weer en 'de chemo' staat nu even stil." Ondertussen haalt hij oude herinneringen op. „Vlak voorkermis gingen we altijd op kamp en zaten we, om wat bij te verdienen, in het schuurtje met vrienden 'garn' te pellen. Als gezin zaten we met z'n ach-ten om deze tafel, dat was altijd gezellig. Sinterklaas, Oud & Nieuw, stond m'n vader oliebollen te bakken in de schuur. Mijn vader en moeder keken, toen ze hier kwamen wonen, nog uit op het voetbalveld. Ze zijn 88 en 86 jaar en komen nog regelmatig bij me op bezoek, in hun oude woning. Ze vinden het verschrikkelijk dat het tegen de grond moet."

(Noot webmaster: artikel ivm vakantie pas later geplaatst dan de oorspronkelijke uitgifte datum)