Garnalen van Klaas

Garnalen van Klaas
Volendam: een dorp met nauwelijks twintigduizend inwoners en een voetbalclub in de hoogste divisie van het land. Met voetballers uit eigen kweek. De plaatselijke FC heeft elftallen vol Smitten, Jonken en Schilders. Ongelooflijk, maar waar. Calimero in de eredivisie. Wat leuk. Wat lief. Wat schattig. Maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat het underdogimago werd gecultiveerd met een tot in de puntjes uitgewerkte mediacampagne. Ik kreeg er altijd een beetje een nep-Calimerogevoel bij. Zo’n gemaakt kneuterig klein kuikentje in een wereld vol hanen.

Klein Duimpje
Met een opgeklopt kijk-zij-eens-groot-en-wij-eens-klein-zijn-sfeertje. Klein Duimpje moest vooral authentiek klein lijken. Het werkt, die campagne. Niemand, maar dan ook niemand, heeft een hekel aan Volendam.  Volendam is namelijk niet bedreigend. Ze dobberen ergens tussen ere- en eerste divisie met een veerpont die liefkozend de ‘Heen-en-Weer’ wordt genoemd. Ze doen geen vlieg kwaad. Iedereen vindt het kleine zwarte kuikentje van de eredivisie sympathiek. Lief. Leuk. Schattig.

Ik niet. Althans, tot voor kort niet. Ik houd niet van palingpop, ik vind die oranje shirts foeilelijk. En ik heb een hekel aan uitgebalanceerde imagocampagnes. Weg met Volendam. Van mij had die Volendamse voetbalveerpont gerust een keer op de klippen mogen lopen. Wegens geen geld meer, of geen talent meer.

Klaas
Maar ik ben om. Sinds zondag. Ik ben Volendam-fan. De reden: Klaas. En zijn garnalen. Op de rug van de voetballers van Volendam staat de mooiste sponsor van de hele eredivisie. Met afstand. Klaas Puul Garnalen. Schitterend. Zo simpel. Zo oprecht. Tranen in mijn ogen. Klaas Puul Garnalen.

De liefde die daaruit spreekt. Hoeveel moet Klaas van FC Volendam houden om zijn spaarcenten in de club te steken? Want die centen, die is hij natuurlijk kwijt. Hij verkoopt geen garnaal méér omdat hij op de rug van de spelers van degradatiekandidaat nummer één staat. Dat is geen uitgekiende mediacampagne. Dat is pure liefde.

Jantje Smit
En wie ben ik om de liefde van Klaas te ontkrachten? Ik geloof hem. Op slag. En daarmee geloof ik in Volendam. Ik heb Jack Tuyp en zijn maatjes toegejuicht vanachter mijn zondagse bord op de schoot. Ze spartelden, ze vochten, ze streden voor iedere meter kunstgras in het stampvolle stadionnetje aan De Dijk. Ik scandeerde namen van spelers waarvan ik nog nooit gehoord had. Ik klapte voor iedere mislukte sliding. De vetrollen van de corpulente keeper in het Volendamse doel waren bij nader inzien spierbundels. En ik betrapte mezelf erop dat ik Jantje Smit-liedjes neuriede bij elke corner voor de thuisploeg.

Voetbalvriend
Maar Heerenveen was simpelweg te sterk. Met twee - drie. Spits Jack Tuyp analyseerde de nederlaag na afloop even geniaal als diepzinnig: ‘Wij scoorden er twee, en zij drie.’ Zo is dat. Voetbal zoals het hoort. Simpel. Maar met overgave. Op z’n Volendams. In een oud stadion met een suppoost die ‘welkom voetbalvriend’ zegt. Met een vette worst of een haring met uitjes bij de kar naast het stadion. Een microfonist die de ruststanden in de andere wedstrijden voorleest door krakende geluidboxen. En een hoop voetballers in het veld die spelen alsof het bestaan van het hele dorp op het spel staat. Met liefde. Klaas Puul Garnalen. Verloren. Nul punten. Ik keek beteuterd naar de Noorse zalmsushi op mijn bord. Ik voelde me nep. Gemaakt. Volgende week gewoon garnalen.