Jasper Snijders en Volendamse handballers hebben hernieuwde honger naar succes (foto)

Jasper Snijders en Volendamse handballers hebben hernieuwde honger naar succes
Voor de handballers begon afgelopen (kermis)zaterdag de competitie. In een andere hoedanigheid dan de drie voorgaande seizoenen, toen het de landstitel telkens meetroonde. De status van ongenaakbaarheid brokkelde gaandeweg af en in het eigen hol moest de Volendamse leeuw enkele maanden geleden de kroon afstaan aan Hellas. Die deceptie dreunde nog wel even door. ,,Maar inmiddels is zichtbaar dat iedereen gemotiveerder is dan bijvoorbeeld begin vorig seizoen. Verliezen deed pijn, maar in dit geval heeft het nadeel zijn voordeel”, aldus Jasper Snijders. De 26-jarige midopbouwer, geboren in Rotterdam en Bewegingswetenschappen studerend aan de VU in Amsterdam, verkreeg in de maanden daarna een helder inzicht met betrekking tot de verloren finale en de weg daar naar toe. Zaterdag en zondag spelen de handballers thuis een tweeluik in de EHF Cup, tegen het Bulgaarse Shumen.

Hoe lang heeft het sporthart gebloed?
,,Ik was na die laatste thuiswedstrijd vooral heel boos. En ik heb er nog ruim anderhalve maand ‘mee gezeten’. Je bent in meerdere opzichten teleurgesteld. In het gehele seizoen was ik van waarde geweest en kreeg ik het vertrouwen van de leiding, maar juist dat miste ik in de eindfase.”

Lange tijd had je met je schouder gekwakkeld?
,,Klopt, maar juist tijdens de play-offs was ik helemaal fit, pijnvrij. Daarvoor speelde ik wel, maar niet zonder pijn, dus toch met een rem. Dan probeer je, eenmaal pijnvrij, een omschakeling te maken in je speelstijl, maar dat lukte niet. Vervolgens ga je met jezelf bezig, terwijl je eigenlijk op die positie staat om het team beter te maken. Ik wilde te graag wat betekenen voor het team. We hadden ook echt goed getraind en waren gewend dat het altijd goed kwam. Nu niet. De breedte ontbrak als het ware in de groep, door blessures en halffitte spelers. Het kwam op dezelfde spelers aan en die waren ook op. Dat zag je bijvoorbeeld ook aan Marco Beers.”

,,’s Avonds heb ik gegeten met vriendin en ouders. Mijn vader denkt in oplossingen, net als ik; alleen wilde ik niks horen, zo boos was ik nog na die verloren finale. Achteraf had-ie gelijk. Over dat missen van het vertrouwen heb ik later uitgebreid met trainer Maurice Canton gesproken.”

,,Het eerste groepsgesprek was onbevredigend voor sommige. Ook voor mij. Daarna zijn nog wat gesprekken gevoerd. Nu heeft Maurice een heel andere aanpak, veel persoonlijker. Dan is veel meer bespreekbaar wat hij wil en wat we zelf als spelers vinden. Het onderlinge contact en begrip is nu veel beter.”

,,Het was een vreemde gewaarwording, want in de voorgaande jaren had een aantal spelers problemen met de manier van communiceren van de vorige trainer, Peter Portengen. Ik helemaal niet. Nu was dat andersom met Maurice en daardoor heb ik leren begrijpen wat sommige jongens eerder voelden. Maar inmiddels is het anders. Maurice had eerder in februari aangegeven dat er iets niet goed zat, iets ontbrak tussen hem en de groep. Later ging het beter, zo leek het. Uiteindelijk niet helemaal goed, zo bleek. Nu schenkt hij persoonlijke aandacht aan iedereen. Niet alleen de jonge jongens, maar ook de ouderen. Ikzelf heb soms ook gewoon een schop onder mijn hol nodig op de training. Als je dag in dag uit traint en daarnaast studeert of werkt, kun je wel eens een training minder gemotiveerd raken.”

Neem je in de loop der jaren zaken mee in je gedachten hoe je het zelf zou doen als trainer?
,,Je denkt inderdaad wel eens: hoe zou ik dat doen als trainer? En je hebt gedachten over wat je belangrijk vindt wat een bepaalde trainer wel of juist niet doet. Maar of ik zelf hoofdtrainer word, dat weet ik nog niet.”

Kon de knop pas half juli om?
,,Zolang zat ik er wel mee. Maar om de frustratie kwijt te raken en de schouder sterker te maken ben ik meteen heel hard gaan trainen in de sportschool bij Michel van Halderen. ’s Avonds sloot ik dan bij de boksers aan, net als Herman Tol naderhand. Ik ging helemaal stuk. Maar ik kreeg tevens zin in het nieuwe seizoen.”

Als jullie kampioen waren geworden, was alles bij het oude gebleven?
,,Ik betwijfel inderdaad of dingen dan veranderd waren. Hoewel Maurice wel al had aangegeven dat er zaken zouden veranderen. Dit seizoensbegin is heel fijn. Nee, ik heb nooit serieus overwogen om van club te veranderen. Het deed me wel wat dat de club waar ik als jongetje begonnen ben, Ha & Ro uit Rotterdam, me belde en vroeg om daar te komen spelen. Veel jongens, waarmee ik als jongetje regiokampioen werd, hadden net als ik de droom om samen de eredivisie te halen. Het is hen nu gelukt.”

Welke ambitie rest, na drie landstitels en één gemiste? En Oranje?
,,De hoop om bij het Nederlands team te komen heb ik min of meer losgelaten. Er wordt de eis gesteld dat een speler in het buitenland actief is of daar de ambitie toe heeft. En niet zo lang geleden waren veel midopbouwers geblesseerd, maar kwam de bondscoach niet bij mij uit. Ik heb in het verleden wel een belletje gehad van een club uit de Tweede Bundesliga, maar de hoogte van de aanbieding en van waar de club speelde, gaven me het gevoel dat ik dan beter hier kon blijven. Bovendien wilde ik eerste mijn studie af maken. Ik heb eigenlijk twee ijzers in het vuur. Mijn studie en mijn sport. Dat zie ik positief, ik hink niet op twee gedachten. Besef dat het handbal ooit over raakt. Ik zou het alleen doen wanneer er iets komt en mijn studie afgerond is. Als je dan je situatie kan verbeteren, zoals voor Joey Duin geldt. Ik heb veel gelaten voor het handbal om alles uit mezelf te halen, maar ik betwijfel of ik de Eerste Bundesliga haal, dus moet je dan je studie op gaan geven?”

,,Met ons team valt nog genoeg succes te behalen. Bijvoorbeeld in de Europa Cup. De club laat zien wat het wil, door te regelen dat we twee keer een thuiswedstrijden spelen. Dan hoop ik eens dat we twee rondes verder komen. Trips als naar Wit-Rusland, dat vergeet je nooit meer. En ik heb zelf ook de ambitie om het Nederlands clubhandbal groter te maken in Europa. Terwijl in ons land ondertussen zich bijzondere ontwikkelingen voordoen. Tachos, dat ternauwernood een team op de been kan brengen en aan de andere kant Sittardia, V & L en BFC die fuseren tot Topteam Limburg, met veel geld en een grote trainer. Als we weer boven komen drijven en ook lekker meedoen in de Beneliga, wat ook een mooie competitie is, wie weet wordt het dan nog wat met het Nederlands team…”

,,Je eigen ambitie verschuift als het ware. Naar een punt dat je jongere jongens iets wilt bijbrengen. In het begin kom je binnen bij een eredivisieclub als Volendam en wil je jezelf laten zien en zelf groeien. We hebben hier veel jongens met potentie rondlopen en het lijkt me supergaaf als een talent als Bobby Schagen ooit bij een Eerste Bundesligaclub terecht zou komen. Hij is van zichzelf al héél goed, maar je hebt meer jongens die je iets kunt meegeven, zoals Casper Klouwer, Diego Jacobs, Kevin Kreuger.”

,,Soms sta ik zelf tijdens de dinsdagmiddagtraining gewoon stil om te kijken wat er gebeurt en in welke situatie ik iets mee kan geven. Zoals Marco Beers dat ook doet tijdens de avondtrainingen. Die heeft zich echt ontwikkeld tot een leider. Waarbij hij ook het rustpunt kan zijn als we bijvoorbeeld achter staan en het even kwijt dreigen te raken.”

De EHF Cup en de Beneliga zijn de momenten waar je echt naar toeleeft. In de competitie sleep je je als kanshebber soms naar de play-offs?
,,Die play-offs zijn in dat opzicht ‘jammer’. Je kunt net zo goed als achtste eindigen en dan kun je naderhand nog landskampioen worden. Ik heb vernomen dat ze die opzet in de toekomst weer wat willen wijzigen. Het is best vreemd, want je wilt altijd winnen, maar op bepaalde momenten doemt wel e ens de vraag op wat het voor nut heeft om alles te winnen, als het er later pas echt om gaat.”

Het was zo vanzelfsprekend dat het aan het eind goed zou komen?
,,Dat is er nu wel van af. Die status moeten we opnieuw neer zien te zetten. Ik ben best benieuwd naar hoe de top vier er uit gaat zien. Hellas is Peter Portengen en een aantal spelers kwijt, Bevo heeft wat spelers verloren, Peter heeft met E & O een goed team, het nieuwe Topteam Limburg is goed en ik denk dat nieuwkomer Ha & Ro ook best een aardige ploeg heeft. Maar daar hoeven we niet van te verliezen. Hoewel ik dat voor de finale met Hellas ook dacht…”

Wat verwacht je van de dubbele ontmoeting met het Bulgaarse Shumen?
,,We hebben twee jaar geleden uit en thuis tegen Varna gespeeld. We hadden kunnen winnen, maar daar in Bulgarije werden we duidelijk benadeeld door de scheidsrechters. Wat dat betreft is het goed dat we nu twee keer hier thuis spelen. Ik weet dat Varna destijds bezig was om de spelers tot profs om te turnen. Zij werden afgelopen seizoen eerste en Shumen tweede, dus we kunnen winnen en een ronde verder komen. Hoewel we niks van ze weten, videobeelden zullen we niet krijgen, vermoed ik.”

Rondom de laatste oefenwedstrijd, twee weken geleden tegen het Franse Duinkerken, liepen nogal wat spelers met pijntjes rond?
,,Dat was echt vervelend. Zo’n mooie wedstrijd en dan mis je bijvoorbeeld je twee keepers. Simon Molenaar haalt de EHF Cup-ontmoeting wel, maar Martijn Cappel heeft een achillespeesblessure en dat wordt een moeilijk verhaal. We hadden al veel geoefend en de vermoeidheid en de tik die we kregen dat onze keepers geblesseerd waren geraakt, speelde door in de koppies tegen Duinkerken. Daarna zat het erop qua oefenwedstrijden, maar het was een flinke reeks.”


Foto: Jasper Snijders op een graafmachine bij de Gouwwijk, de grond waar de handbalvereniging lang huisde. ,,Tot half juli heb ik met die verloren finale gezeten.”