80 jaar onderwijservaring verloren met vertrek twee Trimaran-coryfeeën

80 jaar onderwijservaring verloren met vertrek twee Trimaran-coryfeeën
De komende 3 maanden gaat er voor 80 jaar aan onderwijservaring verloren bij basisschool De Trimaran. Per 1 oktober 2008 en 1 januari 2009 zwaaien Hans Siebrecht en Frans van der Drift de school aan de Stellingmolen vaarwel. Ontspannen, met een dampende mok koffie bij de hand, praten wij over ‘vroegguuhh’, heden en toekomst.

“Er zijn in de afgelopen 40 jaar nogal wat verschillen ontstaan in de manier waarop het onderwijs wordt gegeven en beleefd”, vertelt Hans, ooit directeur van de uit de Agnes en Beumer voortkomende Molenakker. “Kinderen hingen in de jaren 70 en 80 nog aan je lippen. Nu is hun belevingswereld radicaal veranderd. De meester weet best nog veel, maar leuke informatie is nu ook elders beschikbaar.” Van der Drift, Hagenees van geboorte, knikt instemmend, maar benadrukt nog steeds een kick te krijgen van het onderwijs in het algemeen. “Je bent immers met mensen bezig, niet met een paar kilo suiker.”

Het onderwijs
De manier waarop onderwijs tot de kinderen wordt gebracht is radicaal omgeslagen. “In mijn begintijd boden wij het lesmateriaal frontaal aan. Dezelfde informatie voor alle leerlingen. Daar moest je het mee doen. Nu kijken wij naar het niveau wat elk individuele leerling zou kunnen behappen. Daarnaast begeleiden wij zwakkere leerlingen naar een hoger niveau”, diept Frans op. “Elk kind draait in principe zijn eigen programma”, vult Hans hem nog eens aan. “Je kunt je petje afnemen voor de leerkrachten van nu want er komt nogal wat bij kijken. Was je vroeger met 1 dag per week klaar met de administratie, nu ben je dagelijks tot in de avonduren bezig met het bijhouden van de gegevens van je leerlingen.”
Ook de onderwijsinspectie moest volgens Frans haar werkmethode radicaal wijzigen. “Vroeger kwam de inspecteur in de klas, vroeg de leerlingen dingen, volgde de lessen en nam even een kijkje in de administratie en daarmee was de kous af. Nu zitten ze de hele administratie door te spitten en werken eerder regulerend dan inspirerend en adviserend.”

Mooie herinneringen
Die hebben ze in overvloed. Hans kijkt bijvoorbeeld met heel veel affectie terug naar de tijd bij de Molenakker. “Vanuit het niets iets opbouwen, dat vond ik geweldig. Ik heb er 16 fantastische jaren beleefd, al leverde het mij aan het eind wel een burn-out op.” Voor Frans springt één herinnering er uit. “Er kwamen ooit eens een stel ouders met een doodsbang kind bij ons op school. Een beschadigd vogeltje. Het werd op een andere school weggepest en men vroeg of wij het een warme omgeving konden geven. Ik heb die vraag vervolgens aan mijn klas voorgelegd en binnen 14 dagen liep het kind lachend door de gangen op school. Kijk, dààr doe je het voor.”

De toekomst
Voor de Trimaran zien beiden een goede toekomst, al wil Frans zijn collega’s nog wel iets meegeven. “Ik vind dat leerkrachten tegenwoordig veel te volgzaam zijn. Ze zouden dit gedrag eens moeten afwerpen. Evengoed zie ik een mooie toekomst voor de Trimaran. Er is gewoon heel veel kwaliteit en beleving binnen ons team.” Op het persoonlijke vlak gaat er ook het nodige veranderen. “Ik verveel mij geen moment van de dag. Ik zal moeten leren om nee’ te zeggen” weet Hans lachend te melden. Voor Frans staan er ook de nodige zaken op de agenda. “Achterstallig onderhoud wegwerken, motorrijden, modeltreinen smeren en opa zijn.”