O? Hoeft dat niet? Nou, het is anders heel gewoon om ‘s avonds de gordijnen te sluiten, voornamelijk vanwege de lichtvervuiling die in je gezicht schijnt als je op de bank zit. TV kijken met een lantaarnpaal in je ooghoek kijkt niet zo fijn, lijkt Snaar.
En al die militaire poeha die dat komt controleren zou misschien diep in hun hart ook wel liever gezellig naast hun geliefden op de bank willen zitten kijken naar de film Gandhi van sir Richard Attenborough. Uiteraard met de gordijnen dicht, want niemand hoeft mee te kijken naar jouw gezelligheid. Toch?
Momenteel is het zo, dat wanneer je ‘s avonds een wandelingetje gaat maken, je OVERAL op je gemak naar binnen kunt gaan staan kijken om te zien hoe Het Men onderuitgezakt met zakken chips, flessen cola en kratten bier de stierlijke verveling invult. Want nergens staat de TV NIET aan, behalve bij Snaar. Die leest de Donald Duck.
En ze kijken niet alleen maar TV, hij staat ook aan als pratend behang. Want de innerlijke verveling is zó groot, dat moet chronisch gevuld worden met tekst en beeld, dat jouw trillingsfrequentie netjes in 3D gevangen houdt, want anders verschrompelt je koopklier, die samen met jouw betaalspier het consumentisme draaiende houdt. Tegelijkertijd zit je geketend aan je ‘smart’ phone, druk vingerend op alle sites waar je je koopgenot kunt bevredigen.
Zielig hè? Snaar krijgt er tranen van in haar ogen. Van het lachen dus.
Snaar wenst u hele gezellige privé klokavonden (denk aan de wet op privacy), knus achter de gordijnen van uw Heilige Huisje.
