Met ontzetting heeft de redactie kennis genomen van het onverwachte overlijden van onze collega Ruud van der Mueren. Ruud zou dinsdag 4 november, na een welverdiende vakantie in Marokko, weer beginnen. Zijn overlijden raakt ons diep en laat een grote leegte achter. Wat rest zijn herinneringen aan een zeer gewaardeerd collega. Maandag en dinsdag zullen wij Ruud in Dagblad Waterland en op de website van de krant herdenken. Ruud was sinds 1985 verbonden aan de krant.
'My girl, my girl don't lie to me, tell me where did you sleep last night'. Nirvana!, roepen we op de redactie in koor als we Ruud dit horen afspelen. Met een grijns op zijn gezicht, meldt hij dat het Leadbelly is. De opname van de folkzanger stamt uit de jaren 40. Met de Nirvana-cover uit 1993 heeft Ruud niets. Niet oud en authentiek genoeg. Dit speelde zich af vlak voor hij op vakantie ging. Ik vergat nog bijna dat hij de volgende dag zou vertrekken. Om te genieten van wat het mediterrane land cultureel en culinair te bieden heeft. En om tot rust te komen. Maar alles geheel in Ruud-stijl: met mate en kritisch over het aanbod. Met al één been in de lift, riep ik nog 'fijne vakantie'. Geen moment gedacht dat het de laatste woorden zouden zijn die ik tegen hem sprak. Het lijstje met dingen die tijdens z'n vakantie moeten worden gedaan, ligt nog op m'n bureau. Onwezenlijk idee dat hij nooit meer terugkomt. Ruuds leven is geëindigd zoals in een door hem zo geliefde Franse film noir uit de jaren dertig. Zonder happy end. Ruud was overtuigd atheïst. Ik ook. Mochten we het allebei mis hebben, dan hoop ik dat hij nu ergens samen met Leadbelly naar 'The Maltese Falcon' zit te kijken. (Marco van Nek)
Ruud en ik begonnen in dezelfde tijd bij Dagblad Waterland, toen nog de Nieuwe Noordhollandse Courant. Hij begon als medewerker van de stad- en streekredactie, ik als medewerker op de sportredactie. In het begin moest ik wel aan hem wennen, Ruud moest namelijk niets van sport hebben. Als bijna de voltallige redactie aan het eind van de middag de finish van een Touretappe wilde zien, werkte hij met zijn rug naar de tv door. 'Wie denk jij dat er gaat winnen Ruud', plaagden we hem. 'Wat kan mij dat nu schelen', reageerde hij dan. Voetbal vond hij helemaal verschrikkelijk. Over allerlei zaken had hij vaak een andere mening. Heerlijke discussies volgden er dan, een keer beëindigde hij die geërgerd met de woorden: 'Laat maar, daar heb ik nu geen zin in'. Dat was eigenlijk niets voor hem. In een sport hadden we in hem wel een maatje, Ruud was helemaal geen slechte biljarter. Ik ga hem missen. (Daan Ponsioen)
Ruud is op reis, naar een bestemming verder dan Marokko, het land waar hij het laatst verbleef. Hij komt niet meer terug, niet om een biljartje te leggen, niet om een flesje open te trekken, niet om ons aan het lachen te maken. Hij laat een leegte achter, letterlijk en figuurlijk. Dag Ruud, hoop dat je op een mooie reis bent. (Nanska van de Laar)
'My girl, my girl don't lie to me, tell me where did you sleep last night'. Nirvana!, roepen we op de redactie in koor als we Ruud dit horen afspelen. Met een grijns op zijn gezicht, meldt hij dat het Leadbelly is. De opname van de folkzanger stamt uit de jaren 40. Met de Nirvana-cover uit 1993 heeft Ruud niets. Niet oud en authentiek genoeg. Dit speelde zich af vlak voor hij op vakantie ging. Ik vergat nog bijna dat hij de volgende dag zou vertrekken. Om te genieten van wat het mediterrane land cultureel en culinair te bieden heeft. En om tot rust te komen. Maar alles geheel in Ruud-stijl: met mate en kritisch over het aanbod. Met al één been in de lift, riep ik nog 'fijne vakantie'. Geen moment gedacht dat het de laatste woorden zouden zijn die ik tegen hem sprak. Het lijstje met dingen die tijdens z'n vakantie moeten worden gedaan, ligt nog op m'n bureau. Onwezenlijk idee dat hij nooit meer terugkomt. Ruuds leven is geëindigd zoals in een door hem zo geliefde Franse film noir uit de jaren dertig. Zonder happy end. Ruud was overtuigd atheïst. Ik ook. Mochten we het allebei mis hebben, dan hoop ik dat hij nu ergens samen met Leadbelly naar 'The Maltese Falcon' zit te kijken. (Marco van Nek)
Ruud en ik begonnen in dezelfde tijd bij Dagblad Waterland, toen nog de Nieuwe Noordhollandse Courant. Hij begon als medewerker van de stad- en streekredactie, ik als medewerker op de sportredactie. In het begin moest ik wel aan hem wennen, Ruud moest namelijk niets van sport hebben. Als bijna de voltallige redactie aan het eind van de middag de finish van een Touretappe wilde zien, werkte hij met zijn rug naar de tv door. 'Wie denk jij dat er gaat winnen Ruud', plaagden we hem. 'Wat kan mij dat nu schelen', reageerde hij dan. Voetbal vond hij helemaal verschrikkelijk. Over allerlei zaken had hij vaak een andere mening. Heerlijke discussies volgden er dan, een keer beëindigde hij die geërgerd met de woorden: 'Laat maar, daar heb ik nu geen zin in'. Dat was eigenlijk niets voor hem. In een sport hadden we in hem wel een maatje, Ruud was helemaal geen slechte biljarter. Ik ga hem missen. (Daan Ponsioen)
Ruud is op reis, naar een bestemming verder dan Marokko, het land waar hij het laatst verbleef. Hij komt niet meer terug, niet om een biljartje te leggen, niet om een flesje open te trekken, niet om ons aan het lachen te maken. Hij laat een leegte achter, letterlijk en figuurlijk. Dag Ruud, hoop dat je op een mooie reis bent. (Nanska van de Laar)