'Parre' op zijn plaats: Kees Tol begeleidt Venice zes weken lang in Europa
'Parre' op zijn plaats: Kees Tol begeleidt Venice zes weken lang in Europa
Als presentator, als zanger, als toneelspeler, een hilarisch typetje uitbeeldend, in zijn veelzijdigheid stond Kees Tol (parre) met de regelmaat van de klok in de picture. Tegenwoordig laveert hij rondom de mensen die centraal staan. Het woord manager heeft volgens hem een te beladen klank, de Volendammer omschrijft het zelf als liever als 'begeleider' van artiesten. In de voorbije zes weken was hij in diverse Europese landen op pad met de Amerikaanse band Venice.
De `Parre' is al enige tijd bezig met het opzetten van een 'bureau'. „Via een vriend kwam dit project met Venice op mijn pad. Aanvankelijk moest ik een intakegesprek voeren en de man met wie ik dat moest doen, had mij eens zien optreden. Je krijgt een draaiboek in handen en dan begint je job. Venice is een middelgrote act in ons land. In een busje haalde ik de band op van Schiphol en daar was de eerste ontmoeting. Reden we als een stel wildvreemden 700 kilometer naar het Franse Calais en vervolgens gingen we naar Londen voor een promotietour door Engeland, Denemarken en Duitsland en aansluitend een aantal optredens in Nederland."
`Mensenmens'
„Je bent zes weken tot elkaar veroordeeld. In eerste instantie is het aftasten, waren ze terughoudend. Ik ben een 'mensenmens', probeer ook op mijn manier meer te halen uit zo'n artiest, in dit geval een band. Na anderhalve week voelde ik het vertrouwen en is er een hele goede relatie ontstaan. Uiteindelijk leidde het tot de best verkochte tour sinds hun bestaan. Quá verkoop van randartikelen, maar ook de grotere theaters hebben zich gemeld." „Venice is in de Verenigde Staten één van de vele bandjes. Het zijn broers en neven. De zangers Mark en Kip Lennon komen uit families met elf en dertien kinderen. Hun ouders waren ontzettend populair in Amerika, muzikale grootheden. Eén van die twee jongens heeft een ooit afgestaan kind op latere leeftijd weer ontmoet, een zoon die nu mee was op de tour en ook singer/songwriter is geworden. Die jongen was overdonderd door de populariteit van zijn vader in Europa."
Tol is duidelijk over zijn rol in het geheel. „Je bent pispaal op locatie. Jij moet zorgen dat zij geen problemen hebben. Het was mijn eerste grote opdracht en die 'begeleid' je van A tot Z. Die zoon, Charlie, speelde mee en had nog nooit met het 'in ear-systeem' gewerkt. Dat ging ook niet vlekkeloos, hij kreeg een oorontsteking voor het optreden in Carrè. Op zo'n moment moet je snel een huisarts optrommelen. Die werd opgespoord in Amsterdam en bleek weer een vriend van Ton Dijkman, drummer van Marco Borsato. Een ander probleem wat opdoemde, was het feit dat voor het optreden in Vredenburgh dertienhonderd kaartjes waren verkocht met stoelnummers erop. Vlak voor het concert werd de eerste vijfhonderd mensen het idee gegeven dat het om vrije plaatsen ging, waardoor iedereen meteen een gunstig plekje zocht. Dat gaf consternatie, want vervolgens kwamen mensen met een nummer op hun kaartje reclameren, dat ze niet konden zitten. Ik heb met de zaalhouder overleg gepleegd en in de eerste pauze bood hij zijn excuses en een goedmakertje aan. Het zijn dingen die onaangekondigd op je pad komen, die gaan buiten dat draaiboek om."
„Ik dacht nog vooraf: alles staat op papier, maar ik heb me er wel op verkeken. Het is heel intensief. Bovendien zijn het werkdagen van elf uur 's ochtends tot drie uur 's nachts en dat zes weken aaneen. Maar dit is wat ik wil. In deze rol kom ik het best tot mijn recht. Het is in meerdere opzichten een eye-opener geweest voor me. Ik heb ondertussen veel contacten gelegd en interessante mensen ontmoet, het web wordt steeds groter. Ik had ook een bepaalde bevestiging nodig en die heb ik gekregen. Ook de jongens van Venice gaven allerlei positieve signalen af. Ik heb er in eerste instantie anderhalf jaar voor opgezet, wilde kijken of ik ergens iets kan bijdragen in deze industrie. Daarbij wil ik uitvoerend zijn, niet van negen tot vijf zaken van achter bureau en telefoon regelend."
Hij viel vier kilo af gedurende de tour met Venice. „Terwijl ik veel heb gegeten. Je bent steeds aan het observeren. Zelfs `podiumdingetjes' namen ze als tips van me over. Maar ook na het optreden moet je kunnen 'optreden'. Het is een band die heel veel cd's verkoopt op gevoelswaarde, dus na hun concert zijn ze even van de fans. Alleen groeit die schare en inmiddels krijg je mensen die te dichtbij willen komen en daar moest ik af en toe mister 'not nice guy' zijn. Waarbij ik ook weer het vertrouwen van de jongens nodig had en dat kreeg ik."
Aanvullend
Tol ontfermde zich eerder over Volendamse artiesten als Martine Bond en Marc Molenaar, maar de wegen scheidden zich. „Ik wilde aanvullend zijn, maar dat bleek een illusie. Marc is heel talentvol en veelzijdig. Hij zit nu in de goede kaartenbak. Ons Volendammer muzikaal niveau ligt heel hoog, maar dat vinden we vooralsnog belangrijker dan de verkoop van het product. We moeten oppassen dat we daardoor niet de 'link' gaan missen. Je moet soms concessies doen."
„Ik heb vooral geleerd, naast het luisteren, om te kijken naar muziek. Onlangs kreeg ik een zanger 'aangeboden' van buiten Volendam, waar veel geld achter zat. De muziek was geweldig en zijn stem ook. Heb ik een ontmoeting geregeld: een leuk persoon. Ben ik zijn podiumact gaan bekijken, maar die was helemaal niet goed. En daar valt ook niets van te maken, dus heb ik het laten lopen. Op het podium moet de energie er vanaf stralen, zoals Jan Smit dat heeft. De Volendamse band Blue Velvet heeft nu een manager in de arm genomen en daarmee hebben ze een goede stap gemaakt. Die jongens hebben een grote kans om de sprong te maken, ik heb hele positieve geluiden uit het veld gehoord."
„Via de contactpersonen die Venice naar Nederland hebben gehaald, lijken er weer wat nieuwe opdrachten in het verschiet te liggen en zo speelt er wel meer voor de komende tijd. Zo ben ik helemaal op mijn plaats."