Tom Plat: Palingsoap
Palingsoap
Een televisiefragment opgenomen in de huiskamer van een bekende dorpsgenoot, waarin een pakket bezorgd wordt, afkomstig van een postorderbedrijf. Er wordt gesuggereerd dat het hier om een gitaar zou gaan, en zowaar enkele minuten later blijkt dit het geval: de zus van de meest succesvolle artiest van Nederland, zelf een aspirant musicus dan wel beroemdheid om het beroemd zijn, heeft een gitaar besteld.
Als echte muzikant bestel je nu eenmaal een gitaar via een postorderbedrijf. Consternatie alom, want de gitaar blijkt gebroken te zijn en moet teruggestuurd worden. Even later een shot vanuit de tuin van een andere bekende dorpsgenoot. Een gesprek, half in het Volendams, half in Nederlands, over het verzakken van de tuingrond. Vervolgens wordt een caravan gekocht van pakweg tien meter lang, waarbij fijntjes opgemerkt wordt dat deze uitgerust is met de nieuwste snufjes waaronder een airco unit. Het uitzoeken van een nieuwe badkamer, het uitzoeken van tegeltjes en ga zo nog maar even door. “Gewoon” Volendams dus. Volgens de programmamakers dan.
Gaat het hier om een grap, of is dit een soort parallel universum waarin het Volendam dat ik ken is vervangen door een hol vat zonder ook maar de suggestie dat er ooit inhoud geweest is, dat de artiesten die getoond worden beroemd zijn omdat ze nu eenmaal beroemd zijn, zonder dat hier enige prestatie aan ten grondslag ligt; een universum waar het kopen van iets puur omdat het duurder of groter is een soort sektarisch grondbeginsel is geworden?
Gaat het hier om experimentele TV met als oogmerk het aantonen van de totale leegte van ons huidige consumenten bestaan? Voordat het afgelopen is, ten minste. Of is dit soms een programma om aan te tonen dat mensen, als het erop aankomt, werkelijk overál naar kijken.
Nee, het gaat hier om een programma op Nederland 1, palingsoap geheten, die ik bij hoge uitzondering uit pure verveling met toenemende verbijstering zat te aanschouwen.
Nu blijken hier dus samen met mij 1,4 miljoen mensen naar gekeken te hebben.
1.400.000 mensen. Mensen die kijken naar het uitzoeken van een tegeltje, een discussie over een hekje om een tuinvijver, een “discussie” over enkele verschillen tussen het beroemd zijn toen en nu.
Let wel, het gaat hier niet over Volendam: op zijn minst zou er dan een poging zijn het drugsgebruik, de dijkproblematiek, de nieuwe pius, de nasleep van de ramp of de sport- en muziekprestaties toe te lichten dan wel te bediscussiëren. Bovendien, een programma over ons dorp zonder een interview met Wim Keizer is als een documentaire over popmuziek zonder de Beatles. Ondenkbaar.
Waar gaat het dan wel over? Nou, over het uitzoeken van tegeltjes, de koop van een caravan, het aanschaffen van een badkamer, een gitaar en ga zo nog maar even door. En dit schijnt betrekking te hebben op Volendam. Door sommigen bewonderd, door sommigen benijd, maar door een meerderheid, naar ik vrees compleet belachelijk gemaakt door een programma dat ons dorp neerzet als een soort open inrichting dat verslaafd is geraakt aan aandacht.
Als we dan zo gewoon willen zijn, laat dan ten minste de problemen zien die de rest van Nederland ook heeft.
platitudes.web-log.nl