Palingsoap

Palingsoap
Eeuwenlang was Volendam een onbetekenend en vergeten vissersdorpje aan de Zuiderzee. De vissers visten, de vrouwen knoopten de netten en de kinderen hielden hun mond tot ze iets werd gevraagd. Tegenwoordig is dat anders. De vissers zingen, of spelen gitaar. De vrouwen schrobben hun stoepje of kopen badkamertegels bij Tuyp de badkamerspecialist, want als je niet allemaal dezelfde badkamertegel hebt, ben je geen Volendammer. Als de kinderen hun mond opendoen, ook als ze niets wordt gevraagd, horen we dat één ding niet is veranderd: complete lettergrepen, ooit verzwolgen door de Zuiderzee, zijn blijkbaar nooit teruggevonden door de inwoners.

Volendammers zijn daarom af en toe moeilijk te verstaan, maar gelukkig is er de TROS die alles ondertitelt. Want volgens deze omroep is dit dorpje zo bijzonder, dat alle inwoners op de voet worden gevolgd. Ook als het leven in volledige ledigheid aan ze voorbijtrekt. Dus zien we hoe Jan Keizer zijn tuintje ophoogt, hoe Aloys Buys zijn schoenen niet kan vinden en hoe de tegels de winkel uitvliegen bij Tuyp de badkamerspecialist. Dat de TROS met dit mierenneuken op de vierkante centimeter geen Emmy gaat winnen is voor iedereen duidelijk. Behalve voor de TROS. Want volgens deze omroep is alles goud wat er blinkt in Volendam, getuige eerdere soaps die de TROS maakte rond Jan Smit, de vrienden van Jan Smit, de zus van Jan Smit, de kapper van Jan Smit en de badkamerspecialist van Jan Smit. 

Kijk, daar is Jan Keizer, die komt net van de wc. Wat heb je gedaan Jan? „Ik hei poepie maakt!” Goed zo. Waar ga je nu naartoe? „Bakkie doen!” Nou, dat mag in de krant, Jan! En waar is moeder de vrouw? „Stoepie skrobbe!” Tjonge. Het ene na het andere historische moment, en tóch zo gewoon gebleven. En de TROS is erbij!