Klassieke schilder met een camera

Klassieke schilder met een camera
De fotograaf werd het bekendst door foto’s waarbij zijn naam onvermeld bleef. Hij voelde zich meer schilder dan fotograaf, was veel meer het afwachtende type dan de razendsnelle fotojournalist. De maandag in Edam overleden fotograaf Dirk Buwalda (61) laat een oeuvre na waarin geduld en aandacht voor details – de lichtval, de gratie van een gebaar, de glooiing van een landschap en de schoonheid van de natuur – constanten vormen.

Technisch getalenteerd, meer klassiek dan vernieuwend, en met een brede belangstelling voor maatschappelijke onderwerpen in Nederland en daarbuiten, zijn de steekwoorden waaraan de beschrijving van Buwalda’s veertig jaar durende carrière kan worden herkend. Hij fotografeerde in verzorgingstehuizen, intieme foto’s van patiënten die worden gevoerd of gewassen, beelden die getuigen van het vertrouwen dat in hem werd gesteld.

Hij volgde met de camera het leed van de ramp in café ’t Hemeltje in Volendam, bij wijze van spreken bij hem om de hoek. Buwalda fotografeerde voor tal van weekbladen en magazines, maar misschien is het werk waarbij zijn naam niet prominent vermeld stond wel het bekendst: jarenlang was hij huisfotograaf van het Nederlands Danstheater (NDT), in welke hoedanigheid hij onder meer scènefoto’s maakte en het beeldmateriaal leverde voor affiches. Hij werkte eveneens voor het Rode Kruis en Plan. Die opdrachten brachten hem overal.

Zo fotografeerde hij de armoede in Zuid-Amerika en Afrika, evenwel zonder de schoonheid waarmee die zich kan manifesteren, uit het oog te verliezen. Een zwerfhondje tegen de achtergrond van een door de ondergaande zon oplichtende, vervallen gevel, de warmte van een vader voor zijn zoon in Honduras, die diens zware fysieke arbeid verzacht: het zijn beelden van een gevoelige fotograaf, die zich kon laten overweldigen door de schoonheid van Patagonië en de Rocky Mountains. Tal van de imposante foto’s die hij op zijn reizen maakte, zijn terug te vinden in het boek dat Buwalda begon te maken toen hij in 2006 te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was: Ver weg om de hoek (Verbeelding). Buwalda werd veelvuldig gelauwerd, onder meer met de Zilveren Camera.