De nieuwe Mühren-broers (foto)

De nieuwe Mühren-broers



Ze kennen de boeken en de beelden van de gebroeders Mühren, historische helden uit het betaalde voetbal. Hun ooms Arnold en Gerrie behaalden successen met Ajax en het Nederlands Elftal en in het buitenland vergaarden ze roem bij respectievelijk Manchester United en het Spaanse Sevilla. Even leek het erop dat de geschiedenis kon worden herschreven, in een iets andere tijdsgeest. Maar hun neefjes Robert (19) en Kevin (21) hebben ieder afzonderlijk hun voetbaltas bij de plaatselijke FC ingeleverd. Kevin drie jaar geleden, omdat hij het leven in een keurslijf niet zag zitten en Robert twee weken terug omdat hij vond dat hij geen kans kreeg in het tweede. Momenteel maken ze furore in het eerste team van zaalvoetbaleredivisionist ZVV Volendam en geeft de jongste van de twee zeker nog niet op als het gaat om een loopbaan in het betaalde voetbal. ,,Ik denk dat ze nog wel van hem gaan horen”, is broer Kevin stellig.

In de zaal zijn ze aan een inhaalrace begonnen. Na zes duels zat ZVV nog zonder punten en mede door de komst van Robert Mühren heeft een opleving ervoor gezorgd dat de ploeg weer in de race is om te promoveren naar de Topdivisie. Kevin: ,,Ik denk niet dat we in deze vorm nog een wedstrijd verliezen. We kunnen de play-offs halen en zelfs nog rechtstreeks promoveren. Het is echt weer leuk voor de toeschouwer om op vrijdagavond te komen kijken. Onlangs was er tijdens de oefenwedstrijd tegen het Nederlands team een goede opkomst en de mensen waren heel positief. Het moet nog een beetje doordringen in het dorp. We moeten weer op Teletekst komen. Zodat de mensen op zaterdag niet om de uitslag hoeven te vragen, maar alleen hoe de wedstrijd was.”

Te strikt
De oudste van de twee telgen miste het heilige vuur om op het veld iets te bereiken. ,,Ik heb nooit die droom gehad om bijvoorbeeld ooit bij Ajax te mogen voetballen. Toen mijn broer Robert daar wel terechtkwam en hij elke dag werd opgehaald door een busje, dacht ik: je moet het maar willen. In de B1 van de FC kwam ik minder aan spelen toe en raakte mijn zin weg. Het was me te professioneel en strikt allemaal. Toen ik in de FC A2 kwam en met de A1 mee mocht trainen, deed me dat niks. Nick Molenaar, een vriend van me, probeerde me nog over te halen, maar na de eerste wedstrijd op zaterdag van kermis tegen De Graafschap A1 had ik het gezien. Ik mocht vijf minuten spelen in Doetinchem en ik ben meteen gestopt. Ik wilde er gewoon niet alles voor laten, wil, als er ergens iets gezelligs wordt georganiseerd, erbij zijn. Vaak genoeg heb ik – ’s morgens als ik wakker werd – gebeden dat het afgelast zou zijn.”

,,Daarom wilde ik qua sport ook voor het plezier gaan en heb me aangesloten bij de zaterdagselectie. Er ging een wereld voor me open. Er heerst een supersfeer, maar er wordt ook voor elkaar gewerkt. Vorig seizoen werden zowel het eerste als het tweede, waar ik in speelde, kampioen. Dat zegt genoeg over de situatie. Dit seizoen heb ik alleen voor de zaal gekozen en daar ben ik in het eerste terechtgekomen. Van onze selectie op het veld, waar destijds best wel wat Volendammers in zaten, is alleen nog Nico Keizer over. Hij speelt in het tweede van de FC: een bikkel, die geen kopduel verliest. Maar als ik zie hoe Leon Tol zich bij de zaterdag-1 ontwikkeld heeft, dan snap ik niet dat hij in mijn tijd bij de FC geen kans kreeg. Weet je, je leest wel vaker dit soort verhalen over Volendammers die het niet gehaald hebben. Maar ik heb zelf spelers meegemaakt die best verder hadden kunnen komen als hen tijd en een kans was gegund. Met Robert is het hetzelfde verhaal.”

Robert wil wel graag. Tot zijn zestiende maakte hij deel uit van de Ajax-opleiding en speelde onder meer onder oom Arnold, die trainer is op De Toekomst. ,,Ik heb er veel van geleerd. De manier waarop je met voetbal bezig bent, maar ook dat je veel buitenlandse toernooien mag spelen.” Hij keerde terug bij de FC in de B-junioren. ,,Veel mensen, ook oud-voetballers, hadden het me afgeraden om dit seizoen verder te gaan bij de FC. Bang dat ik weinig aan spelen toe zou komen. Maar ik wilde het per se proberen. Ik heb een goede voorbereiding gedraaid en de trainer was tevreden over wat ik op de training liet zien. Alleen, zo werd gezegd, kwam het er in wedstrijden niet uit. Maar als je niet speelt, hoe kan ik het dan laten zien? Ik kan exact de wedstrijden opnoemen waarin ik zeven of negen minuten in mocht vallen. Ik ben op de trainer afgestapt en heb om uitleg gevraagd, maar hij draaide er gewoon steeds omheen.”

Gestraft
De jongste Mühren trok vervolgens zijn zaalvoetbalschoenen aan en balde mee met de ZVV op vrijdagavond. Hij heeft geen contract, dus nergens staat dat het niet mag, maar de Volendammer wist dat het ‘not done’ was. ,,Ik wilde wedstrijden spelen. Dat competitiegevoel opdoen.” Daar werd hij voor gestraft, want op een gegeven moment liepen A-junioren tijdens een wedstrijd warm en werd Mühren op de bank gehouden. Hij trok zijn conclusies en leverde zijn spullen onlangs in. ,,Daarmee valt mijn droom niet in duigen; ik kan altijd nog op een andere manier in het betaalde voetbal terechtkomen.”

Kevin: ,,Die omweg hebben andere jongens ook genomen”, doelt hij op onder meer Kees Tol (pier) en Johan Plat. Robert sloot zich, een dag nadat hij de poorten bij de FC uitliep, aan bij de zaterdagselectie van buurman RKAV, waar hij sindsdien meetraint maar uiteraard geen wedstrijden mag spelen. ,,Na een uur was ik al geaccepteerd door beide groepen. Dat is echt een verademing, vergeleken bij waar ik vandaan kwam.”

Kevin: ,,Ik kwam destijds ook in een gespreid bedje. Een sfeer als deze maak je niet zo gauw meer mee. Als trainer Berry Smit wegvalt, ben ik bang dat het in elkaar klapt.” Verderop droogt het aardig op, als het gaat om de doorstroming van Volendammer talenten. In het tweede spelen nog keeper Robin Ruiter, verdediger Nico Keizer en linkspoot Ron Keizer. Daarna komt er een tijd lang niets, omdat in de FC A1 geen enkele Volendammer speelt, in de FC A2 ook onlangs twee jongens zijn gestopt en in de FC B1 spelen nog drie geboren dorpelingen.

Robert: ,,Het is zonde, als ik naar mijn situatie kijk. Volgend jaar wil ik laten zien dat ze fout zitten.” Er wordt al volop aan hem getrokken, op het hoogste amateur- en zaalvoetbalniveau. ,,Ik zal een keuze moeten maken. Als de veldclub instemt, wil ik in de zaal blijven spelen. Als ZVV Volendam promoveert, blijf ik sowieso hier.”

Kevin: ,,Robert is de meest opvallende speler; hij heeft nog geen lelijk doelpunt gemaakt. Ik ben meer voor de balans in het team, geef de bal aan de goede kleur en als het even kan een assist als het balletje tussendoor kan. Ik ben geen type dat er drie scharen uit gooit. Met ZVV zouden we als nummer drie kunnen promoveren en we staan nog zes punten achter op Dynamo Lelystad en die krijgen we nog. En dan te weten dat het gat achttien punten was.”

Toen ze heel klein waren en eens samen speelden, hadden ze de ingestudeerde Mühren-corner. Nu voelen ze elkaar in de zaal uitstekend aan. Kevin: ,,Als ik met de bal aan de voet mijn gezicht bewust de andere kant op draai, denken de meeste spelers dat ik hen niet zie, maar Robert weet dat die bal er dan gaat komen en gaat alvast lopen. Joey Tol is ook goed in het geven van de ‘no look-pass’. We zijn als team nu compleet en hebben veel automatismen. De tegenstanders weten vaak niet hoe ze het hebben als wij hen vastzetten.”

Zijn broer heeft een grote bijdrage geleverd in de sprint omhoog op de ranglijst. Kevin: ,,Omdat we vaak op dezelfde tijd op verschillende velden voetbalden, heb ik hem vele jaren niet kunnen bekijken, maar ik zie hem nu dingen doen in de zaal, dan snap ik niet dat hij op het veld niet verder komt. Maar als hij straks ritme en vertrouwen krijgt, is-ie niet te stoppen.”