Nick en Simon zijn ‘overal’ (foto)

Nick en Simon zijn ‘overal’



Naast elkaar leggen en vergelijken is zinloos. Plaats van herkomst is dezelfde, maar hun evolutie als artiesten verliep verscheiden en dat geldt evenzeer voor het karakter van hun muziekstijl en het aantal personen dat hun ‘artiest-zijn’ invult. Feit is dat een groot deel van Nederland zich vergaapt aan drie Volendamse acts: Jan Smit, Nick & Simon en de 3Js. En sinds dit jaar hebben ze ieder afzonderlijk hun eigen theatertour. De één (Jan Smit) heeft ‘m er net opzitten, voor de ander (3JS) begint ie-straks en Nick & Simon zijn net bezig. Die laatste twee vormen momenteel een megahit in eigen land en zijn ook aan een Belgische belegering begonnen. Nominaties voor Edisons, Harpen en TMF-Award, op visite bij Pauw & Witteman, Ahoy’ waarschijnlijk twee keer uitverkocht als extraatje op de theatertour, die ‘Overal’ heet. Volendam is inderdaad overal. Van welke kant je er ook tegenaan kijkt, welbeschouwd herhaalt de muziekgeschiedenis zich met deze exceptionele propaganda. De Nivo ging mee op pad met Nick & Simon naar Utrecht.

Simon: ‘Er wordt me regelmatig gevraagd: geniet je er wel van? Dat weet ik niet’

Onderweg in de auto krijgt manager Aloys Buys telefoon. KRO Magazine. Of de jongens iets willen vertellen over fans en hoe dichtbij ze mogen komen. Ze nemen de tijd, één voor één. Simon: ,,We hebben een behoorlijk grote harde kern. Voor die mensen zijn wij een hobby. Daar dien je voor klaar te staan; het is onderdeel van het artiest zijn. Maar er zijn wel grenzen. Als ik dan thuis ben, wil ik wel privé.”

Een nieuwe tour, een nieuw album: ‘Luister’. ,,Voor de nieuwe cd verliep het eigenlijk zoals na de release van het eerste album. Meteen na de release spoorde de platenmaatschappij ons aan om nieuw materiaal te gaan schrijven. Dat doen we ieder voor zichzelf. Nick schrijft en ik schrijf voor mezelf en dan zet je iets op demovorm en gaat richting de producer, in ons geval Gordon Groothedde. Er is een klik tussen ons ontstaan en daarom besloot ik voor de cd ‘Luister’ meteen met Gordon aan de slag te gaan en samen aan nummers te gaan werken. Vervolgens komen we met z’n allen bij elkaar en wordt er gezeefd en gepuzzeld tijdens luistersessies. Vijftien liedjes op een cd is veel, maar we wilden geen enkele song meer schrappen. ‘Dan krijgt de fan maar meer waar voor zijn geld’, zei Gerard Rutten van de platenmaatschappij.”

,,Voorheen ging, als er een melodietje in me opkwam, dan zong ik het in op mijn telefoon, maar kwam ik acht van de tien keer thuis en was ik het kwijt wat ik precies bedoelde. Daarom zonder ik me steeds meer af en ga ik er echt voor zitten.

Een week voor het begin van de theatertour werd het nieuwe werk gepresenteerd aan de pers en bleek het schijfje al goud en platina in de voorverkoop. Zoals ‘Vandaag’ zelfs ‘extra platina’ op zou brengen. ,,Bijna 200.000 albums verkopen is in deze tijd heel veel. We hebben nu twee shows achter de rug van de nieuwe tour, maar je merkt meteen dat de fans de liedjes al mee kunnen zingen.”

,,Welke kant we dit keer opwilden? Meer ‘pop’ en het moest meer een bandjesgevoel uitstralen, de nieuwe cd. Gordon duwt het die kant op. Onze wens was sowieso om de nieuwe cd met échte instrumenten op te nemen en dat is op een enkel dingetje na gebeurd. En ik had al snel een paar goede nummers liggen.”

,,Ik heb nu echt het gevoel: dat album is wat ik met Nick & Simon wilde. De eerste twee cd’s waren ook goed, maar als ik deze er naast leg, merk ik dat we destijds nog zoekende waren. Nu hebben we ons geluid gevonden. En dat betekent meteen dat het voor de volgende cd moeilijker gaat worden. Als we dit zouden evenaren, zou ik al blij zijn.”

,,Maar uitdagingen blijven er: bijvoorbeeld mezelf tekstueel overtreffen. Je raakt bedreven in een kunstje, maar ik geloof dat als je ouder wordt, ook tot andere teksten komt. En muzikaal kan ik soms best onzeker zijn; heb ik een bevestiging nodig van bijvoorbeeld de producer. Tekstueel lenen ballades zich meer voor experimenten dan de uptemponummers, vind ik.”

,,In ‘Altijd dichtbij’ zit een invloed van de muziek van Jason Mraz. In oktober 2007 zag ik hem in Paradiso optreden en toen deed hij ‘I’m yours’, een lied waarvan ik daarna via filmpjes op You Tube zag wat het al in andere landen deed. Ik vond het een mooi idee om het te coveren en in Nederland uit te brengen; de platenmaatschappij was enthousiast; alleen op het moment dat ik er aan de gang mee ging, bracht hij de single uit in Nederland… Kon het zo in de prullenmand. Maar in ‘Altijd dichtbij’ hoor je iets van dat sfeertje terug.”

,,Het album is mooier geworden dan ik verwachtte. In november was het af en dan is het aan ons om de cd telkens te draaien. Ik kan ‘m van achter naar voren zingen en hij is me niet gaan vervelen; ik zet ‘m zelf nog regelmatig aan en ben er echt superblij mee. De eerste twee albums hebben ons gebracht waar we nu staan. Dit is muziek die ik zelf wil opzetten. Het is een mooi proces, want op het moment dat je ‘m zelf in handen krijgt, alles beluistert hebt en enthousiast bent, mag-ie voor jou gevoel in de winkel komen te liggen, maar moet je wachten. Vervolgens komt-ie uit en dan barst het los. Dan zit ik om het half uur op het gastenboek om reacties te lezen en speur ik naar recensies over de cd.”

De weg naar Ahoy’ is een drukke. ,,Je bent heus niet elke week zeven dagen aan de slag, maar er zitten nu weken van negentig uur tussen. In oktober en november is de cd opgenomen en dan maak je dagen van negen uur ’s ochtends tot twaalf uur ’s avonds. Elke maat en elk stukje arrangement gaat dat een paar keer voorbij. Het is veel leven volgens de agenda. Als we iets willen in de privésfeer, zal ik altijd eerst Aloys moeten bellen of het kan. Maar dit is wat we wilden en drie jaar geleden hebben afgesproken. In de eerste twee jaar moesten we ons overal laten zien: Nederland met weten wie je bent. In 2007 kwamen we op 380 optredens en zouden we wat gaan minderen, maar in 2008 werden het er 385. Het doel is bereikt. Nu hebben we een grote theatertour en staan we straks twee keer in Ahoy’. Daaromheen treden we in de tussentijd ook regelmatig op, maar niet meer te vaak, want anders word je je eigen concurrent.”

,,Deze tour raakte door de regionale en zonder landelijke reclame al snel uitverkocht. Kregen we slechte reacties van fans, die er nog niet eens iets van hadden gehoord en niet meer terecht konden. Daarop ontstond het idee van Ahoy’. De weg daar naar toe is inderdaad druk geweest en nog steeds. Ik ben niet bang voor roofbouw, dat klinkt ook zo zwaar. Maar ik ben wel af en toe moe. Dat is ook al een teken. Het reist af en toe de pan uit. Nu komt België er even bij. Als het dan ’s nachts laat is geworden, zoals gisteren na een lange dag, dan vraag ik mijn vriendin Annemarie wel of ik even geen wekker mag de volgende morgen. Daarom is het vol te houden.”

,,Maar aan de andere kant: als we heel voorzichtig waren gaan doen, waar hadden we dán nu gestaan? In België moeten we ons opnieuw voorstellen, hoewel ze de cijfers kennen en weten dat we geen eendagsvlieg zijn, zoals ze in Nederland in het begin wel over ons dachten. We hebben dus een kleine voorsprong in België door wat we hier hebben neergezet. En waken er zelf voor, dat we onszelf niet helemaal voorbij lopen.”

Of optredens wel eens op de automatische piloot gaan? ,,Er zijn altijd wel momenten dat je scherp wordt gehouden. Bij de tweede try-out vorige week in Dronten had ik een klassieke offday en raakte ik van schrik bij een nummer, toen ik dacht dat ik vals zong, de tekst ook nog eens kwijt. Ik werd even onzeker. Maar de dag erna in Leeuwarden had ik mijn beste dag ooit. Dat houd je dus scherp.”

,,Er zijn logischerwijs momenten dat je denkt: nu we hier in de bank zitten met z’n tweetjes met een kop koffie, had er van mij wel een filmpje in gemogen. Dan wacht er weer een optreden: maar als ik eenmaal in de auto zit, is dat gevoel weg en ik ben nog niet één keer met tegenzin het podium opgestapt. Maar dat eerste gevoel, het lijkt me dat iedereen dat wel eens heeft.”

,,Sinds 3 oktober 2006 houd ik een dagboek bij en dat is eigenlijk verworden tot een maandboek. Ik ben het als een document gaan zien en zit inmiddels op zo’n vijftig, zestig A4-tjes. Ik houd het beknopt bij wat ik schrijf, maar als ik wel eens teruglees, dan is het eigenlijk niet te bevatten wat we meemaken. Dan bekruipt me het gevoel dat het over een ander gaat. Het is best gek: alles wat je een paar jaar geleden met een klein groepje bedenkt, dat dat later zo in elkaar valt. Ik bedoel: je hebt een doemscenario, een gewoon scenario en een successcenario; dat van ons is al drie jaar een successcenario.”

,,En daar zijn geen boeken of handleidingen voor om mee om te gaan. Er wordt me regelmatig gevraagd: ‘geniet je er wel van?’ Dat weet ik niet. Ik denk dat je het meeste pas beseft over vijf of tien jaar en denkt: ik leefde in een roes. Ik ga er bewust doorheen, maar anderzijds ook weer niet, want ik heb vaak geen idee waar ik de week ervoor allemaal heb opgetreden. Cijfers en data van bepaalde momenten onthoud ik wel.”

Nick: ‘Er zijn invloeden die ik liever niet heb op mensen’

Ondertussen schuift de andere helft van het succesvolle duo aan. Nick: ,,Er is minder tijd om eens rustig te gaan zitten voor het maken van liedjes. De drukte en hectiek om ons heen is groot, daarom is mijn motto om er af en toe echt voor te gaan zitten, anders is er geen inspiratie, anders kom je niet tot mooie overgangen. En onze liedjes zijn wel prioriteit nummer één. Daarom gaat alles af en toe even helemaal opzij. Een liedje maken, dat overkomt je. Ik ga niet lopen zoeken. En er valt ook geen pijl op te trekken, want soms heb ik in no-time twee nummers compleet en klaar; soms denk ik, als dit zo doorgaat houdt het snel op met Nick & Simon.”

,,We zijn breder geworden. Kunnen het ons inmiddels permitteren om twee uitersten te brengen: rustige ballades en uptempo-nummers. Ik vind het altijd mooi om je publiek net niet te geven wat ze verwacht. Niet teveel van hetzelfde en af en toe een verrassing. Hoewel je wel bij je leest moet blijven. Iedere muzikant laat zich wel inspireren door een grootheid. Maar ik zie het schrijven van liedjes als een natuurlijk groeiproces. Het moet niet geforceerd gaan. Voor een artiest die nog maar drie jaar optreedt, hebben we eigenlijk al een schat aan ervaring. Als je heel veel optreedt en promowerkzaamheden doet, dan is het maken en opnemen van een album een enorme drive. Helemaal als je mag werken met Gordon Groothedde, de top van Nederland, dat is echt een eer. Het aparte is dat, als het af is, je daarna twee maanden stil moet houden tegen iedereen. Dan bouwt zich een soort van spanning binnen het team. Door de vraag wat het gaat doen? Vervolgens zijn de optredens weer pure verfrissing, dat blaast nieuw leven in. Veel artiesten teren op twee hits; ik vind het belangrijk dat je steeds nieuwe input moet geven aan het publiek.”

,,We vergen veel van onszelf, maar de voldoening is bij ons allebei enorm. Tijdens vergaderingen reflecteren we regelmatig met betrekking tot het drukke programma. Tuurlijk zit ik er wel eens doorheen. Wel een paar keer gehad, en gisteravond was ik ook behoorlijk kapot. Maar we stoppen er allemaal hart en ziel in en daarom kun je door. Na een dag van zestien uur ben je moe, maar het is niet ondraaglijk. Aanvankelijk zouden we op maandag vrijhouden, maar nu we België veroveren moeten we daar op elke vrije dag heen. Qua maximum optredens zijn we van vijf naar vier per dag gegaan, wat nog steeds bizar is. Ik ben momenteel ontzettend moe, maar het album kwam op nummer één binnen en werd meteen platina: dat geeft energie. En het gaat nu zo fantastisch; je moet het ijzer smeden als het heet is.”

,,Je bent veel uren op pad, maar voor het grootste gedeelte doe je niets, omdat je onderweg bent. Bovendien: het is onze keuze. Maar je moet jezelf natuurlijk wel in de gaten houden. België hakt er in, maar het gaat daar geweldig. Het gaat vaak wel te snel om echt stil te staan bij wat we hebben bereikt. Als de single ‘Vallende sterren’ net uit is en je ziet iedereen al zo snel je liedje meezingen, dan is dat prachtig. Maar vervolgens is het snel van het podium af en schreeuwt de beveiliging dat we snel de auto in moeten, want het is chaos met de wachtende fans en dertig seconden later dreun je de snelweg op.”

,,Het is harde business, maar we zitten in de goede hoek. Het succes voelt comfortabel, maar dat blijft alleen zo als we hard blijven werken. Daarom word je wel eens gedwongen het genieten even opzij te schuiven.”

,,Wij zitten vaak in een andere belevingswereld dan de fans en de mensen om ons heen. Als je vier keer op één dag optreedt in verschillende plaatsen in het land, dan kan het wel eens zo zijn dat je ergens bij aankomst rustig aan een bak koffie wilt zetten om even op te laden. Dan komt er wel eens een reactie van fans dat we geen tijd voor hen zouden hebben. Ja, daar kan ik weinig aan doen. En als de beveiligingsmensen je in de auto duwen, kunnen we daar ook niets aan veranderen. Anders komen we nooit bij het volgende optreden terecht. We doen ons best.”

,,Als ik op vakantie ben geweest, moet ik altijd weer even wennen wanneer ik op Schiphol kom. Kijken veel mensen je aan en heb ik nog zoiets van: wat kijken ze nou? Maar we moeten niet klagen, het hoort erbij. Het heeft nou eenmaal een weerslag op je privé-leven. Maar ik weet voor honderd procent dat ikzelf daardoor niets ben veranderd.”

,,Toen ik aan Idols deelnam, had ik een heel andere voorstelling van het artiestenleven als dat ik nu weet hoe het is. Op tv zie je altijd de mooie kant en ik moet zeggen dat we tijdens deze theatertour uiteraard uitstekend verzorgd worden; maar bij heel veel andere optredens lopen we door de drek naar de feesttent en de kleedkamer heeft de grootte van een meterkast en je zit op een kratje bier bij wijze van spreken. Maar dat heeft wél zijn charme. Zit je daarna in de auto en dan klinkt het meteen: hoe vond je die kleedkamer…? Maar die optredens zijn vaak in bruisende dorpen en de mensen zijn zo ontzettend dankbaar, dat is geweldig.”

Eigenlijk kan geen radiostation nog om Nick & Simon heen. ,,Veel zenders zijn ‘om’ gegaan, sommige nog niet. Maar ik ga me er niet druk om maken, als die ons niet willen draaien. Qua albumverkoop is het uniek wat er gebeurt in een tijd als deze. We zijn vooral regionaal door het hele land groot geworden, daarom kent Nederland onze liedjes.”

,,De consument kan ook gemakkelijker aan onze muziek komen. Het is grappig om te merken dat als je ergens bent en je hoort de telefoon afgaan van een meisje met de ringtone van ‘Rosanne’ en dat meisje kleurt helemaal rood. Of je moet na een prijsvraag bij fans thuis langs en ziet aan de wand op één van de slaapkamers een aantal posters van Nick & Simon. Hangen wij daar de hele tijd bij die mensen aan de muur…”

Ondertussen glipt Nick er even tussenuit voor een meet & greet met enkele fans, die vlak voor het optreden even een bijzonder moment krijgen. Ze komen oog in oog met hun idolen, er is tijd voor een gesprekje en ze mogen met hen op de foto. Alhoewel, bijzonder… Het lijkt alsof deze fans de handen van de Volendammers al vaker hebben geschud, valt op te maken uit de begroeting ‘hé, hoe gaat het?’

Manager Aloys Buys houdt af en toe een oogje in het zeil, maar zit comfortabel. ,,Het gaat heel goed met Nick & Simon. Ik geloof niet dat het gemakkelijker promoten is dan vroeger, maar de communicatie verloopt wel veel gemakkelijker. Kennissen moet je hebben én een goed product. Want je bent net zo goed als je laatste hit.” Over de belasting en het overvolle programma van de twee maakt hij zich niet zo druk. ,,Ze kunnen zelf aangeven als het tevee l wordt. Het is de kunst om het zo in te plannen, dat liedjes opnemen, promotie, optredens en vrijhouden hand in hand gaan en de artiest dus heel te houden.”

Als Nick terugkeert, wordt duidelijk waarom de eerdere verwelkoming van de fans zo gemoedelijk ging. ,,Het is de derde keer dat zij een meet & greet met ons hebben gewonnen… Ze doen gewoon aan elke prijsvraag mee. En het is de 65e keer dat zij een optreden van ons bijwonen…” Buys rekent snel om wat dat in de praktijk inhoudt. ,,Als onze tank telkens vol moet, geldt dat ook voor hen. En wij hoeven geen entreegeld te betalen; zij wel. Het blijft apart om zoiets te horen”, ook al heeft de zoon van manager Jaap Buys al voldoende ervaring met dat soort verhalen.

,,Sommige mensen gaan niet eens op vakantie, maar zoeken ons regelmatig op als we optreden en bij sommigen is zelfs de studie op de klippen gelopen daardoor”, vult Nick aan. ,,Eigenlijk zijn dat invloeden die ik liever niet heb op mensen.”

In de tijd dat ze nog scholier (Don Bosco College) en student waren, vormden Nick Schilder en Simon Keizer al een populaire act, van de schoolaula tot het kleinste podium van een plaatselijk horeca-etablissement. De twee Volendammers zetten feilloos vertolkingen neer van mondiale grootheden en schreven ook enkele eigen, Engelstalige, nummers. In hun nieuwe theatertour is er nog altijd ruimte voor hun hang naar de Engelstalige pop. De twee nachtegaaltjes en ideale schoonzonen laten het publiek niet alleen meer daarom zwijmelen, deinen en lallen, maar tonen inmiddels aan een eigen identiteit te hebben gecreëerd die volwassenheid uitstraalt en veelbelovend is voor de toekomst.

Ze spreken een groot publiek aan, Nick & Simon, en dat ze gewaardeerd worden om hun veelzijdigheid blijkt als ze in Utrecht naast hun oude hits en nieuwe liedjes tussentijds allebei een solosong doen: Nick zetelt zich op een kruk met de gitaar in de hand en als het publiek de ogen sluit, lijkt het alsof Michael Bublé zelf de zaal is binnengeslopen om ‘(You’re my) Everything’ ten uitvoer te brengen en dat geldt evenzeer als Simon in ‘de tweede helft’ James Morrison’s ‘Wonderful world’ imiteert. Een wat ruigere popsong, een wat rauwer stemgeluid, maar het applaus is daverend en dat is niet anders als er afgewisseld wordt met een verrassende Wham-medley. In de toegift laten ze nogmaals horen waar ze toe in staat zijn als ‘More than words’ van Extreme voorbijkomt.

In de uitmuntende performance is nog niet eens ruimte gemaakt voor de komende – tweede – single van het sterke nieuwe album, ‘De dag’, één van de popsongs van dat oeuvre. Die moet snel ingestudeerd. Ze zullen ongetwijfeld vaker die richting opschrijven in de toekomst. Het publiek zal meegroeien, maar meezingers als van het type ‘Rosanne’ zullen ze altijd willen blijven horen.