Via Eindhoven naar Vancouver

Via Eindhoven naar Vancouver
Voor menig topsporter vormt deelname aan de Olympische Spelen een hoogtepunt in een vierjaarlijkse cyclus van hard trainen en prestaties leveren tijdens internationale toernooien. Ook voor mindervalide sporters gelden de Paralympische Spelen als een platform waarop men zich kan manifesteren en presenteren aan het grote publiek dat niet gewend is om sportwedstrijden van aangepaste sporters te bekijken. Vorig jaar heeft de overkoepelende Nederlandse sportbond NOC/NSF besloten om ook voor de Olympische Paralympics inzet te tonen en meer sporters in staat te stellen zich te kwalificeren voor dit mondiale evenement.

De Olympische Winterspelen worden volgend jaar in het Canadese Vancouver gehouden en met de intentie van NOS/NSF zullen het niet alleen valide schaatsers, snowboarders en bobsleeërs zijn die hun stinkende best gaan doen om zich te kwalificeren, maar komen ook sporten in beeld die niet zo alledaags zijn.

Eén van deze sporten is het ice sledge hockey, een tak van sport die nauw verwant is aan het valide ijshockey. Het wordt veelal beoefend door mensen met een handicap aan het onderlichaam en de spelers nemen plaats op een sleetje. De atleten bewegen zich voort door met twee kleine prikstokken, die eveneens dienen als stick, in het ijs te prikken. De regels zijn verder identiek aan het ijshockey. Het Nederlandse ice sledge hockeyteam bereidt zich momenteel voor op het WK voor B-teams, dat vanaf vrijdag 13 maart in Eindhoven wordt georganiseerd. De beste twee teams plaatsen zich voor het Olympisch kwalificatietoernooi in november.

Handicap
De Edammer Johan Balder (54), in het dagelijks leven fysiotherapeut, is niet alleen de senior van het Nederlands team, maar door de bondscoach ook aangewezen als aanvoerder. Johan werd in 1986 voor het eerst geconfronteerd met deze tak van sport. ‘Bij de Wereld Winterspelen in Oslo kwam ik het voor het eerst tegen en twee jaar later, bij de Winter Paralympics in Innsbruck weer.’ verklaart Johan, die door polio een handicap aan zijn onderlichaam heeft overgehouden. ‘In Innsbruck was ik met een ploeg sporters en deed zelf mee aan het langebaan priksleeën. Ik was direct enthousiast want dit was een sport waarmee je in teamverband een sport kon bedrijven terwijl het priksleeën alleen voor individuele sporters is. Toen in 1994 de Jaap Edenbaan weer open ging rook ik mijn kans en ben samen met Arthur Overtoom begonnen met het huren van een baan. Na één jaar hadden we een gemengde groep van tien mensen en een jaar later hebben we de Amsterdam Huskies opgericht.

Momenteel hebben wij 25 actieve leden, maar wij kunnen altijd nieuwe leden en ook jongeren vanaf acht jaar oud gebruiken om een extra team samen te stellen. De Huskies is nu nog de enige Nederlandse ice sledge hockeyclub, maar we zijn bezig om ook in Tilburg een club op te richten en mogelijk dat ook in andere delen van het land clubs opgericht kunnen worden zodat we een echte competitie kunnen opzetten. Nu zijn we met de club beperkt tot het twee keer in de week trainen en het spelen van wedstrijden tegen buitenlandse clubs.’

Strafbank
Ice sledge hockey wordt gespeeld op een ijshockeyveld met dezelfde afmetingen en belijning. Een team bestaat uit tien veldspelers en twee goalies, waarbij er altijd zes spelers op het ijs staan, één goalie, twee verdedigers en drie aanvallers. Ook bij het sledge hockey is er een reserve- en een strafbank, maar bij officiële wedstrijden wordt de boarding bij deze banken voorzien van een plexiglasplaat zodat de hockeyers vanaf de zijkant toch het spel kunnen volgen. Ook de sledge hockey-spelers zijn goed uitgerust met een stevig pak, beenbeschermers, handschoenen met rubber bekleding en een helm met vizier. De spelers bewegen zich voort vastgesnoerd op een kleine, zeer wendbare slee voorzien van ijzers, en met behulp van twee stokken met stalen punten, die tevens als hockeysticks fungeren. Johan legt uit: ‘Is het bij voetbal een voordeel als je met zowel links als rechts kunt trappen, bij sledge hockey moet je met zowel rechts als links de puck kunnen slaan.

Als extra training voor het Nederlands team hebben we besloten om naast de ijstrainingen in de Jaap Edenhal ook iedere week een droogtraining te houden om extra te trainen op het puck schieten en dan vooral met de “zwakke” arm. We willen graag naar Vancouver, maar het zal moeilijk worden. Bij het toernooi in Eindhoven moeten we aantreden tegen Zweden, Estland, Polen en Engeland en alleen de beste twee landen plaatsen zich voor het kwalificatietoernooi dat in november plaats vindt. Zweden is favoriet en voor de rest zullen wij het moeten uitvechten met Estland en Engeland wie de finale gaat halen, die zaterdag 21 maart wordt gespeeld. Wij hebben met het Nederlands team beschikking gekregen over lichtere Noorse sleeën, die wij in bruikleen hebben gekregen van Gehandicaptensport Nederland. Hopelijk betalen de investeringen en de extra trainingen zich uit en kunnen wij ons plaatsen voor Vancouver. Dat zou een geweldige prestatie zijn!’ Voor extra informatie zie www.amsterdamhuskies.nl .