Discipline & emotie

Discipline & emotie
Topvoetbal is ook een kwestie van balanceren tussen discipline en emotie. De kunst om aanzwellende gevoelens te bedwingen. Of het nu een voetballer is die door een kleedkamerdeur trapt of een trainer die een camera wegduwt, wekelijks blijken weinigen in staat te zijn om zich te beheersen in dat soms extreme spanningsveld.

Daarom kunnen de beelden die RTL 7 na FC Volendam-Heerenveen schoot ook dienen als lesmateriaal voor iedere scheids- en trainerscursus. De bekerwedstrijd, die zwaar beïnvloed werd door een verkeerde inschatting van arbiter Björn Kuipers. Bij een 0-1 stand en één minuut voor rust, verzuimde hij na een overtreding op Dominique van Dijk om FC Volendam een strafschop te geven en Heerenveen-verdediger Michal Svec met rood weg te sturen.
Een beslissing met nogal wat gevolgen. Niet alleen sportief, maar zeker ook financieel. Kuipers had daarom nogal wat op z’n geweten, terwijl er in de Volendamse kleedkamer nogal wat dromen uiteen zouden spatten.

Toch zag televisiekijkend Nederland een zeer evenwichtige Kuipers, die niet alleen nuchter uitleg over zijn beslissing gaf, maar tevens opbiechtte, dat hij na het zien van de tv-beelden tot de conclusie was gekomen dat hij een fout met verstrekkende gevolgen had gemaakt.
Vervolgens kwam Dominique van Dijk aan het woord. Die, nog nat van het zweet, maar met een bewonderingwaardige innerlijke rust, aangaf dat de scheidsrechter vooral een menselijke fout had gemaakt. Een imponerend voorbeeld voor veel van zijn collega-voetballers.
Datzelfde gold voor Volendam-trainer Frans Adelaar. Ook in zijn beoordeling van de arbitrage werd alles gezegd, maar geen woord te veel.

Die paar minuten televisie vormden een uniek moment. Zowel de scheidsrechter, trainer als voetballer gaf optimaal invulling aan de voorbeeldfunctie die eenieder op dit niveau heeft. Alle drie konden ze met hun verlies omgaan. Maximale discipline, waardoor ze in staat waren emoties te kanaliseren. Ook dat is topsport.

Intussen vraag je je af, waarom er geen einde komt aan dat gesteggel over het gebruik van tv-beelden. Per wedstrijd komen er maximaal slechts twee, drie momenten voor dat de video een rechtvaardig verloop van het duel kan garanderen. In een métier waar miljoenen omgaan, zou het anno 2009 niet meer dan normaal moeten zijn als zo’n hulpmiddel wordt benut. Desnoods geef je iedere ploeg per wedstrijd twee timeouts om van een soort van ’hawkeye’ gebruik te maken, zoals dat bij de grote tennistoernooien al gebeurt. Helemaal als het ook nog eens om heel veel geld gaat. Bovendien is het niet meer dan sportief om een wedstrijd eerlijk te laten verlopen.